Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2009r. sygn. akt I SA/Ke 462/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę A. O. i M. K.-O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie w podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2006.
W dniu 26 lutego 2009r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosek A. O. sporządzony na urzędowym formularzu PPF o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
We wniosku A. O. pod odpowiedzialnością karną oświadcza, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną i niepełnosprawnym synem w wieku 14 lat. W uzasadnieniu wniosku A. O. wskazuje, że jest osobą niepełnosprawną, ponadto wraz z żona wychowuje niepełnosprawnego syna chorego na autyzm. Żona też jest osobą przewlekle chorą – guzy tarczycy. Skarżący podnosi, że koszty leczenia jego, żony, a przede wszystkim syna są ogromne i szacuje je na kwotę ok. 3000zł miesięcznie Jako majątek wnioskodawca wykazuje mieszkanie spółdzielcze własnościowe (współwłasność z żoną) wielkości 56m² oraz nieruchomość rolną wielkości 1,22ha. A. O. wykazuje oszczędności w kwocie ok. 13000zł. Rodzina A. O. utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych przez wnioskodawcę z tytułu renty w wysokości 818zł miesięcznie oraz z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości 1011,56zł, przez żonę wnioskodawcy z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości 3786,20zł miesięcznie oraz przez syna wnioskodawcy z tytułu zasiłku pielęgnacyjnego w wysokości 153,00zł miesięcznie.
W końcowej części wniosku jako dane istotne skarżący wskazuje, że dodatkowym obciążeniem dla jego rodziny jest opieka nad niepełnosprawną w stopniu znacznym 74-letnią teściową. Wprawdzie prowadzi ona odrębne gospodarstwo domowe, ale będąc po złamaniu podstawy czaszki i urazie mózgu, przy jednoczesnej chorobie niedokrwiennej serca wymaga od niego i jego żony istotnego wsparcia w różnych sferach życia.
Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy.
Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym).
Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa.
Analiza złożonego przez A. O. wniosku o przyznanie prawa pomocy wykazała, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
Do pozytywnej oceny wniosku skarżącego przekonuje przede wszystkim sytuacja zdrowotna jego syna chorego na autyzm. Wprawdzie rodzina skarżącego dysponuje miesięczne kwotą 5769,03zł, jednakże jak wykazał skarżący wydatki związane z kosztowną dietą, leczeniem i rehabilitacją syna sięgają miesięcznie kwoty ok. 3000zł. Ponadto jak twierdzi skarżący w uzasadnieniu wniosku jego syn korzysta ze specjalistycznej prywatnej pomocy lekarskiej w W., a niektóre badanie wykonywane są odpłatnie np. w A. czy U., co również wiąże się ze znacznymi wydatkami.
Skarżący wykazał wprawdzie oszczędności w wysokości 13000zł to jednak kwota ta w relacji do wydatków związanych z sytuacją życiową skarżącego i jego rodziny wydaje się być niezbędną w razie wystąpienia wydatków nieoczekiwanych.
W tej sytuacji uznano, że sytuacja, w jakiej faktycznie skarżący się znajduje uzasadnia zwolnienie od kosztów sądowych.
Ponadto powyższe okoliczności, uzasadniają także przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Tym bardziej, iż w myśl przepisu art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego.
Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, art. 243, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.