Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 5 września 2011r. wniesionym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach P.J. zwrócił się o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. znak: [...]w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...]. znak: [...]
W uzasadnieniu złożonego wniosku skarżący wskazał na możliwe nieodwracalne skutki w przypadku wykonania decyzji. Podniósł, iż w dniu 29 sierpnia 2011r. otrzymał z Drugiego Urzędu Skarbowego w K. wezwania do zapłaty, co odczytał jako sygnał, iż niedługo urząd przystąpi do egzekucji tych zobowiązań. W związku z powyższym może dojść, zdaniem skarżącego do nieodwracalnych skutków, gdy okaże się, że po przeprowadzeniu egzekucji Sąd uchyli zaskarżone decyzje.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm., powoływanej dalej jako ustawa p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania aktu, jest odstępstwem od zasady. Przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie użyte w art. 61 § 3 p.p.s.a. pojęcia nieostre tj. "trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda" wymagają skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy (zob. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009r., II FZ 39/09 - dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu argumentacja przedstawiona w rozpoznawanym wniosku nie spełnia powyższych wymagań. Przede wszystkim zauważyć należy, że strona przedstawia ogólnie sformułowane przesłanki, które w jej opinii mają uzasadniać uwzględnienie rozpoznawanego wniosku.
Skarżący stwierdza, iż wniosek podyktowany jest faktem, że wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji pierwszoinstancyjnej może spowodować nieodwracalne dla niego skutki.
Strona nie wskazuje na żadne konkretne przesłanki świadczące o zagrożeniu poniesienia nieodwracalnej szkody majątkowej. Niemożliwa jest ocena stopnia prawdopodobieństwa spowodowania nieodwracalnej szkody majątkowej dla skarżącego, jedynie w oparciu o jego twierdzenie w tym zakresie niepoparte szczegółowym przedstawieniem jej sytuacji majątkowej.
Nadto Sąd pragnie zwrócić uwagę na dominujące w orzecznictwie stanowisko dotyczące wstrzymywania wykonania aktów nakładających na stronę obowiązek poniesienia określonych, wymiernych ciężarów finansowych. Wskazuje się, iż wykonanie takich rozstrzygnięć nie musi się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi bowiem o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. post. NSA z dnia 17 października 2007r. w sprawie sygn. akt I OZ 786/07, niepubl. oraz post. NSA z dnia 10 lutego 2006r. w sprawie II OZ 48/06, niepubl.).
Reasumując, w świetle powołanych wyżej przepisów prawa, strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winna przekonać Sąd o tym, że wykonanie tego aktu lub czynności, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie ogólna argumentacja zawarta we wniosku, jak również analiza akt sprawy, nie doprowadziła Sądu do takiego przekonania.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, działając na podstawie art. 61 § 1, 3 i 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.