Uzasadnienie
P sp. z o.o. wniosła skargę na wskazaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Zarządu Województwa. Wraz ze skargą wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu spółka wskazała, że w 2017 r. zanotowała spadek przychodów o 2.724.979 zł. Na poziomie operacyjnym poniosła stratę w wysokości 760.479 zł. W związku ze spadkiem dotychczasowej produkcji, w celu dywersyfikacji Spółka podjęła budowę linii produkcyjnej do wytwarzania produktów agro-użytecznych. Całkowity koszt inwestycji, która zostanie zakończona w czerwcu 2018 r., to 7.142.953 zł. Tak duży wydatek pogorszył znacznie płynności finansową spółki.
Z oświadczenia o majątku i dochodach wynika, że wysokość kapitału zakładowego spółki wynosi 8.771.000 zł. Wartość środków trwałych wnioskodawcy wynosi 6.434.594. Wartości prawne i niematerialne 2.263.191 zł. Środki trwałe w budowie 4.229.498 zł. Spółka osiągnęła w 2017 r. zysk w wysokości 145.485 zł.
Do wniosku skarżąca załączyła m.in. bilans oraz rachunek zysków i strat za 2016 i 2017 r.
Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej: "P.p.s.a.") prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie prawnej, jeżeli wykaże ona, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.
Zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy powinna być rozpatrywana z jednej strony z uwzględnieniem wysokości obciążeń finansowych, jakie strona skarżąca musi ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej zaś strony z uwzględnieniem jej możliwości finansowych. Jedynym obecnie kosztem niezbędnym dla prowadzenia postępowania sądowoadministracyjnego jest wpis od skargi wynoszący w niniejszej sprawie 20.200 zł.
W ocenie orzekającego skarżąca nie wykazała, że jej sytuacja majątkowa uniemożliwia poniesienie pełnych kosztów postępowania.
Zgodnie ze sprawozdaniem finansowym za 2017 r. skarżąca posiada aktywa trwałe o wartości 13.082.788,44 zł. oraz aktywa obrotowe o wartości 7.737.544,09 zł.
Wskazać należy, że w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych posiadanie majątku wyklucza możliwość uzyskania zwolnienia od kosztów sądowych. Sądy administracyjne prezentują bowiem pogląd, że stan majątkowy to nie tylko zasób gotówki znajdujący się w posiadaniu strony, lecz również środki finansowe ulokowane w majątku ruchomym i nieruchomym (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2004 r., sygn. akt FZ 454/04, z dnia 11 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 390/12; z dnia 10 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 144/11, wszystkie dostępne w Internecie na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe uwagi implikowały wniosek, że podmiot inicjujący postępowanie sądowe powinien liczyć się z ewentualnymi kosztami takiego postępowania i poprzez swoje działanie zapewnić sobie na ten cel niezbędne środki.
Zatem w analizowanej sytuacji w ramach planowania wydatków i przewidując realizację swoich praw przed sądem, skarżąca powinna uwzględnić także konieczność zapewnienia środków na ich prowadzenie. Skoro skarżąca środków tych nie zabezpieczyła i we własnej ocenie ich nie posiada, to okoliczność ta nie może powodować, że prawo pomocy należy jej przyznać (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt: I FZ 464/04, I FZ 465/04, II FZ 211/05, dostępne jw.).
W rozpoznawanej sprawie spółka, posiadając aktywa trwałe o znacznej wartości, nie wykazała, że podjęła jakiekolwiek czynności w celu uzyskania środków finansowych na pokrycie kosztów sądowych. Nie sposób zatem uznać, że spółka nie jest w stanie ponieść kosztów wpisu sądowego.
Niezależnie od powyższego wskazać należy, że przychody skarżącej spółki z działalności operacyjnej wyniosły w 2017 r. łącznie 11.098.228,48 zł. Porównanie tej wartości z kwotą należności długo i krótkoterminowych (2.398.793,78 zł) wskazuje, że skarżąca dysponuje w ciągu roku znacznymi środkami pieniężnymi, którymi na bieżąco opłaca koszty swojej działalności oraz ponosi nakłady na tworzenie lub zwiększanie kapitału.
W tym miejscu wskazać należy, że prawo pomocy przyznawane w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie może mieć charakteru pomocy publicznej, której udzielenie umożliwi wnioskodawcy sfinansowanie inwestycji.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.