Uzasadnienie
Postanowieniem oznaczonym w sentencji niniejszego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej w K., po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez W. P. na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] nr [...] o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Ministra Finansów, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
Na powyższe postanowienie W. P. złożył skargę, wnosząc jednocześnie o "wstrzymanie czynności egzekucyjnych do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy". W uzasadnieniu skargi skarżący nie przedstawił argumentacji przemawiającej za uwzględnieniem jego wniosku.
Wobec treści powyższego wniosku na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 stycznia 2009 r. wezwano skarżącego do wskazania, czy intencją jego było złożenie do tutejszego Sądu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), albowiem tutejszy Sąd nie jest właściwy do rozpoznania wniosku o "wstrzymanie czynności egzekucyjnych".
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący w piśmie z dnia 11 lutego 2009 r. oświadczył, że wnosi o rozpoznanie wniosku zgodnie z art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uzasadniając wniosek wskazał, że "zachodzi realne niebezpieczeństwo wyrządzenia nieodwracalnych – trudnych do odwrócenia skutków działań egzekucyjnych". Zaznaczył przy tym, że jest osobą pozbawioną pracy, nie posiada również pieniędzy. Jego zdaniem zagrożona jest jego egzystencja życiowa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym. W myśl zatem art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto zgodnie z art. 61 § 3 ppsa wstrzymanie wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Przystępując zatem do oceny wniosku, w pierwszej kolejności należy mieć na uwadze, że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy bowiem tylko tych spośród nich, które takiemu wykonaniu podlegają, a zatem korzystają z przymiotu wykonalności. Wypada zatem podkreślić, że przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo........, s. 186 i n.).
Skarga w niniejszej sprawie została złożona na postanowienie, które nie podlega wykonaniu. Wynika to już z samej jego istoty, gdyż jest ono orzeczeniem o charakterze procesowym i nie obliguje ono strony skarżącej do jakiegokolwiek działania, nie może być również wykonane w trybie przymusowym poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Jest to rodzaj aktu prawnego nienoszącego znamion wykonalności.
Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, orzekł jak w sentencji.