Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 6 sierpnia 2026 r., sygn. akt I SA/Gl 192/26

Uzasadnienie

1.Przedmiotem skargi A. Spółka Jawna w Z. (dalej: Skarżący, Strona) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: Dyrektor) z 19 grudnia 2025 r. znak: 2401-IEW1.4253.51.2025.5 UNP: 2401-25-305865, utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. (dalej: Naczelnik) z 8 października 2025 r. znak: [...] nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji ww. organu z 8 sierpnia 2025 r. znak: [...] w sprawie podatku od towarów i usług.

1. 2. Dotychczasowy przebieg postępowania.
2. 2.1. Postanowieniem z 8 października 2025 r. znak: [...] Naczelnik nadał rygor natychmiastowej wykonalności ww. decyzji, którą:
3. 1) umorzył postępowanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od czerwca do listopada 2018 roku;
4. 2) określił za:
5. • grudzień 2018 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie 69.000,00 zł,
6. • styczeń 2019 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie 59.046,00 zł,
7. • luty 2019 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie 67.694,00 zł,
8. • marzec 2019 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie 69.000,00 zł,
9. • kwiecień 2019 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie 68.954,00 zł,
10. • maj 2019 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie 69.000,00 zł,
11. • czerwiec 2019 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie 69.000,00 zł,
12. • lipiec 2019 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie 69.046,00 zł,
13. • sierpień 2019 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie 69.046,00 zł.
14. 2.2. W wyniku przeprowadzonego postępowania zażaleniowego zaskarżonym postanowieniem Dyrektor utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu Dyrektor podniósł, że postanowienie Naczelnika oparte zostało na spełnieniu przesłanki z art. 239b § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2026 r., poz. 622, dalej: O.p.) oraz przesłanki z art. 239b § 2 O.p.

W zakresie przesłanki z art. 239b § 1 pkt 4 O.p. Dyrektor ustalił, że okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2018 r. do sierpnia 2019 r., w momencie wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności - był krótszy niż trzy miesiące.

Terminy płatności ww. zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za ww. okresy upływały 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, tj. odpowiednio do: 25.01.2019 r., 25.02.2019 r., 25.03.2019 r., 25.04.2019 r., 27.05.2019 r., 25.06.2019 r., 25.07.2019 r., 26.08.2019 r., 25.09.2019 r.

W przedmiotowej sprawie - zgodnie z art. 70 § 1 O.p., iż zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku - termin przedawnienia powyższych zobowiązań upływał 31 grudnia 2024 r.

Natomiast zgodnie z art. 70 § 6 pkt 2 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. W myśl art. 70 § 7 pkt 2 O.p. bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, że:

1. - bieg terminu przedawnienia zobowiązań w podatku VAT od grudnia 2018 roku do sierpnia 2019 roku rozpoczął się z upływem 31 grudnia 2019 roku
2. - bieg terminu przedawnienia zobowiązań w podatku VAT od grudnia 2018 roku do sierpnia 2019 roku został skutecznie zawieszony na okres 366 dni, od 25 września 2023 roku do 24 września 2024 roku, ponieważ:
3. • 25 września 2023 roku pełnomocnik wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora z 31 sierpnia 2023 roku nr 2401-IOV4. 4103.83.2022./VS UNP: 2401-23-112771, w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od czerwca 2018 roku do sierpnia 2019 roku;
4. • 24 września 2024 roku Dyrektor otrzymał prawomocny wyrok z 5 lipca 2024 roku I SA/Gl 1483/23, którym WSA w Gliwicach uchylił wydaną decyzję w zaskarżonej części, tj. w zakresie, w którym utrzymał w mocy wydaną przeze mnie (jako organu pierwszej instancji) decyzję(...). Zobowiązania w podatku VAT określone w 2 części decyzji z 8 sierpnia 2025 roku nr [...], ulegną przedawnieniu 2 stycznia 2026 roku, o ile nie wystąpią okoliczności zawieszające lub przerywające bieg terminu przedawnienia. Tym samym, na dzień wydania postanowienia, tj. 8 października 2025 roku, okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych jest krótszy niż 3 miesiące.

Zgodnie z powyższymi ustaleniami termin przedawnienia przedmiotowych zobowiązań upłynie najwcześniej 2 stycznia 2026 r. (31 grudnia 2024 r. + 366 dni).

Skoro zatem zaskarżone postanowienie obejmuje zobowiązania podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2018 r. do sierpnia 2019 r., których termin przedawnienia upłynąłby odpowiednio 2 stycznia 2026 r., bezspornym i niekwestionowanym jest - a ponadto wynika to z akt sprawy (wydruk Lista przedawnień zaległości dla Spółki - k.

52) - że na dzień wydania zaskarżonego postanowienia zaistniała przesłanka z art. 239b § 1 pkt 4 O.p., gdyż nie nastąpiło przerwanie ani zawieszenie (w inny niż wskazany wyżej sposób) biegu termin przedawnienia ww. zobowiązania, a zatem okres do upływu terminu przedawnienia tego zobowiązania był wówczas krótszy niż 3 miesiące.

Na marginesie Dyrektor wskazał, że dopiero po wydaniu i doręczeniu ww. postanowienia nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania w związku z zastosowanym 14 października 2025 r. skutecznym środkiem egzekucyjnym w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, na podstawie tytułu wykonawczego z 13 października 2025 r. numer 2436-SEW-723.949460.2025.

Przechodząc z kolei do oceny przesłanki wynikającej z art. 239b § 2 O.p., tj. uprawdopodobnienia, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane, Dyrektor wskazał, że zaistniała też obawa, że ze względu na skomplikowany charakter postępowania odwoławczego, organ drugiej instancji nie będzie w stanie wydać decyzji i doręczyć jej w terminie przewidzianym w przepisach i przed upływem terminu przedawnienia zobowiązań.

Zaistnienie przesłanki zbliżającego się upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego istotnie mogło spowodować trwałą utratę możliwości wykonania decyzji. Wydanie bowiem decyzji przez organ podatkowy lub wniesienie od niej odwołania nie przerywa ani nie zawiesza biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego dotyczy ta decyzja. Niewykonalność zaś takiej decyzji nie może być instrumentem doprowadzenia do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego poprzez przedawnienie w toku postępowania odwoławczego. Wniesienie odwołania od nieostatecznej decyzji - niezależnie od faktu, iż jest ono prawem Strony - łącznie z brakiem podjęcia działań zmierzających do zapłaty należności wynikających z decyzji, uzasadnia przypuszczenie, że Strona nie zamierza wykonać dobrowolnie zobowiązania w wysokości wynikającej ze wspomnianej decyzji, a decyzja Naczelnika, wskutek wniesionego odwołania, przed terminem przedawnienia może nie stać się ostateczna i nie podlegałaby wykonaniu.

Dalej Dyrektor argumentował, że należność wynikająca z decyzji z 8 sierpnia 2025 r., której organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności została wyegzekwowana w całości w toku przymusowej egzekucji, prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z 13 października 2025 r. numer 2436-SEW.723.949460.2025. Zaznaczając, że okoliczność ta miała miejsce już po wydaniu spornego postanowienia o rygorze, a więc nie rzutuje ona na zasadność jego wydania.

Ponadto nieuiszczenie przez Stronę podatku w terminie płatności, a także w okresie późniejszym, tj. przez niemal cały okres biegu terminu przedawnienia, organ podatkowy pierwszej instancji miał - na dzień wydania postanowienia o nadaniu rygoru - podstawy, by uznać, że wysoce prawdopodobne jest niewykonanie zobowiązania przez Spółkę także do upływu terminu przedawnienia ww. zobowiązania.

Dostrzec więc należy, że w dacie 8 października 2025 r., czyli na dzień wydania postanowienia przez organ podatkowy pierwszej instancji Strona nie wpłaciła wynikającego z niej zobowiązania. Okoliczność ta, w powiązaniu ze spełnieniem przesłanek z art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 ww. ustawy, uprawniała więc organ pierwszej instancji do nadania ww. decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności (por. wyrok WSA w Olsztynie z 19 kwietnia 2016 r. I SA/Ol 188/16). W badanej sprawie do okoliczności takich zaliczyć należało okres potrzebny do uzyskania przez decyzję waloru ostateczności - mając na uwadze fakt, że uruchomione zostało postępowanie odwoławcze, ale także nierozpatrzenie tegoż odwołania do dnia wydania zaskarżonego postanowienia oraz to, że do okresu przedawnienia pozostał wówczas okres krótszy niż 3 miesiące, nie zaistniały żadne okoliczności przerywające lub zawieszające bieg terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania, a zobowiązanie to nie zostało uregulowane. Okoliczności te stanowiły więc o uprawdopodobnieniu, że zobowiązanie nie zostanie wykonane (por. wyrok z 12 września 2019 r. III SA/Wa 12/19).

1. 2.3. W skardze na ww. postanowienie Spółka, działając przez pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzuciła naruszenie:
2. a. art. 239b § 1 pkt 4 O.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie, wbrew art. 70 par. 6 pkt 1) O.p.
3. b. art. 239b § 1 pkt 2 O.p. poprzez uznanie, że organ uprawdopodobnił, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Uzasadniając podniesione zarzuty pełnomocnik napisał, że organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji na podstawie art. 239b § 1 pkt 4 O.p., mimo braku zaistnienia ku temu przesłanki termin ten na podstawie art. 70 par. 6 pkt 1) O.p. uległ zawieszeniu, ze względu na wszczęcie postępowania o przestępstwo skarbowe, sygn. akt [...] Sądu Rejonowego w Z.. Stąd też nie istnieje przesłanka, która zdaniem organu miała być podstawą wydanego w niniejszej sprawie postanowienia Naczelnika z 8 października 2025 r. i utrzymującego je w mocy postanowienia Dyrektora. Nie jest również prawdą twierdzenie organu z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, że poza wymienionymi w jego treści skargami będącymi przedmiotem rozpoznania WSA nie zaistniały w niniejszej sprawie inne przesłanki zawieszenia biegu terminu, co wprost wykazano powyżej. Organ ustalił więc w sposób oczywisty nieprawdziwy stan faktyczny i w następstwie tego błędnie zastosował prawo.

W dalszej części uzasadnienia skargi, pełnomocnik odniósł się do zarzutu naruszenia art. 239b § 2 O.p., błędnie wskazując na naruszenie art. 239b § 1 pkt 2 O.p. Zarzucił, iż Dyrektor przyjął za Naczelnikiem, że fakt złożenia przez stronę odwołania od decyzji stanowi przesłankę uprawdopodabniającą, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Dodał, że nie można przeciwko Stronie podnosić faktu korzystania przez nią ze swojego prawa do wniesienia odwołania, jak również, że nie istnieją, poza tym żadne inne przesłanki, które miałyby wskazywać na niewykonanie przez nią obowiązku. Pełnomocnik wskazał, że Strona zamierza wykonać obowiązek, jednak zgodnie z prawem, dopiero wtedy, gdy będzie on prawomocny i wykonalny.

Ponadto pełnomocnik w skardze podniósł, że: absurdalnym jest stwierdzenie, że strona nie podjęła działań w kierunku zapłaty zobowiązania i uzasadnia to zastosowanie omawianego artykułu. Po pierwsze - jak wykazano powyżej - zobowiązanie to nie jest jeszcze prawomocne i wykonalne, stąd też brak jakichkolwiek podstaw do czynienia takich działań. Po drugie - niezrozumiałym jest na czym takie działania "w kierunku zapłaty" miałyby polegać i jaką formę przyjąć.

Zdaniem pełnomocnika zacytowany w postanowieniu wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 19 kwietnia 2016 r. I SA/Ol 188/16, nie stanowi uzasadnienia stanowiska organu w kwestii uprawdopodobnienia.

1. 2.4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie.
2. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
3. 3.1. Skarga okazała się niezasadna.

1. 3.2. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest zasadność nadania nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 239b § 1 pkt 4 O.p.

1. 3.3. Rozważając sporne zagadnienie na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 239b § 1 pkt 4 O.p. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 O.p.).

Analiza powyższych regulacji wskazuje, że nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności jest uzależnione od spełnienia łącznie dwóch przesłanek. Po pierwsze musi zaistnieć jedna z sytuacji określonych w art. 239b § 1 O.p., a po drugie, organ podatkowy musi uprawdopodobnić, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Uprawdopodobnienie jest substytutem dowodu i nie oznacza konieczności udowodnienia danej okoliczności. W związku z przyjętym przez ustawodawcę sformułowaniem "uprawdopodobni" należało uznać, że ustawodawca nie wymaga od organu podatkowego wykazania okoliczności za pomocą przewidzianych przepisami procedury dowodów. Uprawdopodobnienie nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) istnienia jakiegoś faktu.

Stosownie do art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności. Termin ten może ulec wydłużeniu z mocy prawa w wyniku wystąpienia okoliczności skutkujących zawieszeniem lub przerwaniem jego biegu.

W orzecznictwie przyjmuje się, że jeżeli do upływu terminu przedawnienia pozostał okres krótszy niż trzy miesiące, to w aspekcie prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania podatkowego żadnego znaczenia nie mają okoliczności faktyczne dotyczące wielkości majątku podatnika, jego zasobów finansowych czy dotychczasowej postawy w zakresie uiszczenia danin publicznoprawnych. Nawet bowiem przy bardzo dużym majątku, przekraczającym wielokrotnie wartość zobowiązań podatkowych określonych w decyzji organu pierwszej instancji czy nieposzlakowanej postawie zobowiązanego w rozliczaniu się ze swoich zobowiązań podatkowych, zobowiązanie to nie zostanie wykonane bez nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, albowiem wygaśnie na skutek przedawnienia (por. wyroki NSA z: 05.09.2019 r., I FSK 1071/19; 31.01.2020 r. I FSK 1765/17, powołane w uzasadnieniu wyroki sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skład orzekający w spawie podziela pogląd wyrażany w orzecznictwie (wyroki NSA z dnia 30 października 2025 r. II FSK 236/23, z 12 marca 2026 r. III FSK 193/25) zgodnie z którym przesłanka "uprawdopodobnienia", o której mowa w art. 239b § 2 O.p., może wynikać w sposób oczywisty z faktu wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji i związanego z tym ryzyka przedawnienia zobowiązania podatkowego przed rozpatrzeniem sprawy przez organ odwoławczy oraz uzyskaniem waloru ostateczności decyzji. Fakt wniesienia odwołania od decyzji określającej zobowiązanie podatkowe oraz brak zapłaty zobowiązania z tej decyzji wynikającego, w okolicznościach konkretnej sprawy, może zostać uznane za spełnienie przesłanki z art. 239b § 2 O.p. W takiej sytuacji organ I instancji bez nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji nie mógłby podjąć czynności egzekucyjnych wobec spółki, a spółka nie miałaby również obowiązku ich dobrowolnego wykonania (por. wyroki NSA z: 21.10.2011 r., I FSK 1650/10; 30.09.2016 r., I GSK 1954/14; 25.06.2020 r., II FSK 749/20).

3.4. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy W ocenie Sądu, organy podatkowe w sposób właściwy zbadały sytuację w świetle brzmienia przesłanki z art. 239b § 1 pkt 4 O.p. warunkującej nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, w rezultacie czego oceniły, że została ona w rozpatrywanej sprawie spełniona. Uprawdopodobniły także przesłankę z art. 239b § 2 O.p.

Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów wyjaśnić należy, że odwołanie jest środkiem zaskarżenia aktu administracyjnego i zarazem jest prawem podatnika, z którego może on skorzystać. Opisane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia pozostałe okoliczności sprawy, w wystarczający sposób uzasadniają jednak prawidłowość nadania przez organ pierwszej instancji przedmiotowego rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji. Podkreślić należy przy tym, że rygor natychmiastowej wykonalności nadaje się decyzji nieostatecznej, co do której może toczyć się postępowanie odwoławcze. Ze względu na różne cele przypisane przez ustawodawcę postępowaniu w sprawie wymiaru podatku (także odwoławczemu) oraz postępowaniu w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji, dla zasadności wydania postanowienia w przedmiocie rygoru nie ma więc znaczenia - w kontekście ustawowych przesłanek jego nadania - ani fakt wniesienia odwołania od takiej decyzji, ani przeświadczenie Strony o zasadności jego wniesienia.

Z punktu widzenia regulacji zawartej w art. 239b § 1 i § 2 O.p. istotne jest więc jedynie, czy podatnik wykona czy też nie zobowiązania podatkowe, natomiast poza zakresem oceny organów podatkowych pozostają okoliczności związane z merytoryczną poprawnością wydanej decyzji wymiarowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Zasadniczą rolą, jaką spełnić ma wydanie postanowienia nadającego rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji, jest przyspieszenie zrealizowania obowiązku nałożonego decyzją i w konsekwencji skrócenie czasu wdrożenia egzekucji administracyjnej, co ma na celu zapobieżenie negatywnym skutkom w postaci trwałej utraty możliwości domagania się od strony wykonania zobowiązania określonego w decyzji.

Wskazać także należy, że należność wynikająca z decyzji z 8 sierpnia 2025 r., której organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności została wyegzekwowana w całości w toku przymusowej egzekucji, prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z 13 października 2025 r. numer 2436-SEW.723.949460.2025. Okoliczność ta miała miejsce już po wydaniu spornego postanowienia o rygorze, a więc nie rzutuje ona na zasadność jego wydania.

Ponadto jak wyjaśniono w zaskarżonym postanowieniu nieuiszczenie przez Stronę podatku w terminie płatności, a także w okresie późniejszym, tj. przez niemal cały okres biegu terminu przedawnienia, organ podatkowy pierwszej instancji miał - na dzień wydania postanowienia o nadaniu rygoru - podstawy, by uznać, że wysoce prawdopodobne jest niewykonanie zobowiązania przez Spółkę także do upływu terminu przedawnienia ww. zobowiązania.

Jak wskazano w zaskarżonym postanowieniu do okoliczności takich zaliczyć należało okres potrzebny do uzyskania przez decyzję waloru ostateczności - mając na uwadze fakt, że uruchomione zostało postępowanie odwoławcze, ale także nierozpatrzenie tegoż odwołania do dnia wydania zaskarżonego postanowienia oraz to, że do okresu przedawnienia pozostał wówczas okres krótszy niż 3 miesiące, nie zaistniały żadne okoliczności przerywające lub zawieszające bieg terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania, a zobowiązanie to nie zostało uregulowane. Okoliczności te stanowiły więc o uprawdopodobnieniu, że zobowiązanie nie zostanie wykonane (por. wyrok z 12 września 2019 r. III SA/Wa 12/19, w którym wskazano, że sam fakt wniesienia odwołania od decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe oraz brak zapłaty zobowiązania z tej decyzji wynikającego, w okolicznościach konkretnej sprawy, mogą być uznane za spełnienie przesłanki z art. 239b § 2 O.p., biorąc pod uwagę przede wszystkim przyczynę z art. 239b § 1 pkt 4 O.p., tj. upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

W tym przejawia się szczególny charakter tej przesłanki, bowiem istotą nadania decyzji podatkowej rygoru natychmiastowej wykonalności jest zabezpieczenie Skarbu Państwa przed utratą podatku z powodu przedawnienia zobowiązania podatkowego, zwłaszcza kiedy postępowanie odwoławcze przedłuża się ponad okresy wskazane w art. 139 § 3 i art. 140 O.p.(...). Sąd nie podzielił także poglądu pełnomocnika, że zacytowany w postanowieniu wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 19 kwietnia 2016 r. I SA/Ol 188/16.

3.5. Odnosząc się w dalszej kolejności do zarzutu naruszenie art. 239b § 1 pkt 4 O.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie, wbrew art. 70 par. 6 pkt 1) O.p. wskazać należy, że Dyrektor pismem z 4 lutego 2026 r., znak: 2401-IEW1.4253.51.2025.10, UNP: 2401-26-032494, zwrócił się do organu podatkowego pierwszej instancji o wyjaśnienia w powyższym zakresie.

W odpowiedzi na ww. pismo (akta uzupełnione k. 90-97) Naczelnik w piśmie z 5 lutego 2026 r., znak: [...] wskazał, że z uwagi na przesłanie zawiadomienia z 29 maja 2023 roku Nr [...] o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zaległości VAT za okres od marca 2018 roku do sierpnia 2019 roku, w trybie art. 70c O.p. na adres Spółki z pominięciem pełnomocnika W. G., ustanowionego w postępowaniu podatkowym prowadzonym do Spółki, Naczelnik uznał, że nie wystąpiła przesłanka zawieszająca bieg terminu przedawnienia z tytułu wszczęcie postępowania karnego skarbowego, co potwierdza uchwała NSA I FPS 3/18 z 18 marca 2019 r.

Zauważyć też należy, że w ww. zawiadomieniu, wydanym w trybie art. 70c O.p. Naczelnik wskazał jako podstawę prawną art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 1, oraz art. 70c O.p. Z powyższych przepisów wynika, że dla skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, niezbędne jest wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, które wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania i podatnik winien być zawiadomiony o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania najpóźniej z upływem biegu terminu przedawnienia.

Analizując ww. dokumenty zauważyć należy, że w aktach sprawy Naczelnika znajduje się pełnomocnictwo szczególne z 27 lipca 2021 r., które upoważnia W. G. do reprezentowania ww. Spółki w sprawie znak: [...] (k. 19). W kontekście powyższego zauważyć należy, że wydane na podstawie art. 70c O.p. przez Naczelnika zawiadomienie z 29 maja 2023 r., znak: [...], zostało skierowane do Strony i odebrane 1 czerwca 2023 r. przez osobę upoważnioną do odbioru pisma w Spółce, z pominięciem ustanowionego pełnomocnika. Świadczy to o braku skutecznego zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 70c O.p. w rozumieniu wytycznych wynikających z uchwały NSA z 18 marca 2019 r. I FSK 3/18, a tym samym świadczy o braku zawieszenia biegu terminu przedawnienia przedmiotowych zobowiązań. W uchwale tej NSA orzekł, iż dla skuteczności zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 70c O.p. zawiadomienie, o którym mowa w tym przepisie należy doręczyć pełnomocnikowi, który został ustanowiony w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym, nawet jeżeli zawiadomienia tego dokonuje organ podatkowy, przed którym nie toczy się żadne postępowanie z udziałem pełnomocnika strony. Uchybienie w realizacji powyższego obowiązku winno być traktowane jako brak ziszczenia się materialnoprawnego skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 O.p.

Wobec powyższego w przedmiotowej sprawie zawiadomienie w trybie art. 70c O.p. nie zostało skutecznie doręczone Stronie. W konsekwencji w dacie 8 października 2025 r., czyli na dzień wydania postanowienia przez Naczelnika Strona nie wpłaciła wynikającego z niej zobowiązania. Okoliczność ta, w powiązaniu ze spełnieniem przesłanek z art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 ww. ustawy, uprawniała do nadania ww. decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Stanowisko organy wyraziły w uzasadnieniu postanowienia, spełniającym wymogi określone w art. 210 § 4 O.p.

Z przedstawionych względów Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów procedury podatkowej są bezpodstawne.

1. 3.6. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił, uznając ją za bezzasadną.