Uzasadnienie
Wnioskiem złożonym na formularzu PPF i dołączonym do skargi kasacyjnej, skarżący A. T. zwrócił się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości.
Rozpoznanie przedmiotowego wniosku jest zbędne.
Prawomocnym postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2017 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącemu prawo pomocy, zwalniając go w niniejszej sprawie od kosztów sądowych w kwocie powyżej 2.000 zł, którą skarżący uiścił w dniu 7 września 2017 r.
Powyższe oznacza, że skarżący został w niniejszej sprawie zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych w kwocie przewyższającej kwotę 2.000 zł (którą już zapłacił), zatem nie ma obowiązku ich uiszczania ponad tę kwotę na żadnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, również przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Prawo pomocy przyznane skarżącemu powołanym postanowieniem nie zostało cofnięte w trybie art. 249 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.).
W tym stanie sprawy za zbędne należało uznać rozpoznanie kolejnego wniosku skarżącego o przyznanie jej prawa pomocy w niniejszej sprawie w tożsamym zakresie.
Zgodnie z art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Z tego względu referendarz sądowy, na podstawie art. 249a w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.