Uzasadnienie
J. F. w piśmie procesowym złożonym w dniu 1 grudnia 2010 r. wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 października 2010 r. Zaskarżoną decyzją organ podatkowy odmówił uchylenia – w wyniku wznowienia postępowania – własnej decyzji ostatecznej z dnia 24 lutego 2009 r., którą uchylono w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 3 października 2008 r. w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fonicznych za rok 1997 i umorzono postępowanie w sprawie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przesłanką niezbędną dla udzielenia ochrony tymczasowej jest możliwość wykonania aktu lub czynności, którego wniosek dotyczy. Wstrzymanie wykonania jest bowiem bezprzedmiotowe, gdy decyzja nie podlega w ogóle wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004, s. 122). Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania.
W niniejszej sprawie stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jako odmowna nie rodzi dla strony żadnych praw, ani obowiązków określonych prawem materialnym, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy; nie nadaje się do wykonywania w drodze postępowania egzekucyjnego w administracji. Z tych względów nie jest możliwe procedowanie w zakresie pozbawienia takiej decyzji skuteczności w ramach sądowej ochrony tymczasowej. W związku z tym, że zaskarżonej decyzji brak jest przymiotu wykonalności, Sąd nie mógł zatem uwzględnić wniosku skarżącego.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie przepisu art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.