Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 lipca 2026 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS lub organ), działając na podstawie art. 13a, art. 221, art. 233 § 1 pkt 1, art. 239 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.) – dalej: O.p., utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia 8 maja 2026 r., o odmowie wydania interpretacji indywidualnej w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych w sprawie z wniosku F Spółki z o.o. w M. (dalej: Strona, Spółka, Skarżąca).
Stan sprawy przedstawia się następująco:
We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 12 lutego 2026 r. oraz jego uzupełnieniu strona wskazała, że jest spółką z o.o., która wybrała formę opodatkowania podatkiem CIT na zasadach określonych w Rozdziale 6b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 554) – dalej: u.p.d.o.p. lub ustawa o CIT, tj. ryczałtem od dochodów spółek. Wspólnikami spółki są wyłącznie osoby fizyczne. Strona prowadzi działalność w zakresie tzw. składu budowlanego, a w celu zabezpieczenia niezbędnej infrastruktury Spółka zawarła umowę najmu nieruchomości spełniającej wymagane parametry dla składu budowlanego z jednym ze swoich udziałowców. Czynsz najmu został ustalony na warunkach rynkowych.
W ocenie strony transakcja ma pełne uzasadnienie ekonomiczne, gdyż bez dysponowania tą nieruchomością strona nie mogłaby prowadzić składu budowlanego w zaplanowanej skali. Wobec powyższego strona wniosła o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
Czy zgodnie z art. 28m ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. spółka powinna uznać, że nabywane od udziałowca usługi najmu stanowią tzw. Kategorię ukrytych zysków, a w konsekwencji strona powinna te transakcje opodatkować i zaliczyć do kategorii ukrytych zysków.
W piśmie z 2 kwietnia 2026 r. na podstawie art. 14b § 5b O.p. Dyrektor KIS zwrócił się do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (dalej: Szef KAS) o opinię, czy w zakresie elementów stanu faktycznego zawartych we wniosku istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 O.p.
W dniu 21 kwietnia 2026 r. Szef KAS, na podstawie art. 14b § 5c w związku z art. 14b § 5b pkt 1 O.p. wydał opinię, w której potwierdził istnienie uzasadnionego przypuszczenia, o którym mowa w art. 14b § 5b O.p.
Postanowieniem z dnia 8 maja 2026 r. Dyrektor KIS odmówił wydania interpretacji indywidualnej.
Postanowieniem z 13 lipca 2026 r. Dyrektor KIS, po rozpoznaniu zażalenia strony, utrzymał w mocy postanowienie wydane w pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy, powołując art.14b § 1 – 3, art. 14c § 1-2, art. 14b § 1-3 i § 5b i 5c oraz art. 14c § 1-2 O.p., stwierdził, że obowiązkiem organu jest ocena, czy zaistniały przesłanki wyłączające wydanie interpretacji indywidualnej.
Zgodnie z art. 119a § 1 O.p. organ wyjaśnił, że czynność nie skutkuje osiągnięciem korzyści podatkowej, jeżeli osiągnięcie tej korzyści, sprzecznej w danych okolicznościach z przedmiotem lub celem ustawy podatkowej lub jej przepisu, było głównym lub jednym z głównych celów jej dokonania, a sposób działania był sztuczny, a unikanie opodatkowania rozumiane jest zazwyczaj jako podejmowanie przez podatników legalnych działań, zmierzających do wyeliminowania ciężaru opodatkowania lub jego ograniczenia w stosunku do poziomu uznawanego za adekwatny do danej sytuacji, rozpatrywanej z ekonomicznego, a nie formalnoprawnego punktu widzenia.
Zgodnie z art. 119c § 1, art. 119c § 2, art. 119d i art. 119f § 1 O.p. uzasadnione przypuszczenie, że opisane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej elementy stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego stanowią czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 O.p. zachodzi, gdy na podstawie obiektywnych przesłanek organ domyśla się bądź na podstawie racjonalnych podstaw istnieje podejrzenie, że opisana czynność może stanowić unikanie opodatkowania w rozumieniu art. 119a O.p. Taka sytuacja ma natomiast miejsce, kiedy czynność (zespół czynności): została dokonana przede wszystkim w celu osiągnięcia korzyści podatkowej, która jest sprzeczna w danych okolicznościach z przedmiotem i celem ustawy podatkowej lub jej przepisu, została dokonana w sposób sztuczny.
Organ na podstawie art. 3 pkt 18 O.p. przeanalizował definicję "korzyści podatkowej" i wskazał, że w praktyce przepisy dotyczące klauzuli obejścia przepisów prawa są wymierzone przeciwko takim przejawom dążenia do osiągnięcia korzyści podatkowej, najczęściej mającej postać zmniejszenia ciężaru podatkowego, które uważane jest za nadużycie istniejących (a więc legalnych) w systemie prawnym tego rodzaju możliwości, w sposób sprzeczny z intencją prawodawcy lub celem i istotą danej regulacji.
W ocenie Dyrektora KIS, w analizowanym przypadku przypuszczenie organu I instancji zostało dodatkowo potwierdzone przez Szefa KAS, który stwierdził, że w stosunku do elementów stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej istnieją wystarczające przesłanki do stwierdzenia uzasadnionego przypuszczenia, że mogą one stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 O.p.
Mając na uwadze stanowisko Szefa KAS, Dyrektor KIS doszedł do przekonania, że w przedstawionym stanie faktycznym istnieje "uzasadnione przypuszczenie", że zawarcie umowy najmu nieruchomości operacyjnej stanowi czynność ukierunkowaną na unikanie opodatkowania, podczas gdy układ transakcyjny Wnioskodawcy jest zdeterminowany wyłącznie obiektywnymi wymogami gospodarczymi, a tym samym, że przedstawiony opis stanu faktycznego budzi uzasadnione przypuszczenie, że może być czynnością, o której mowa jest w art. 119a § 1 O.p.
W ocenie organu, najem nieruchomości od wspólnika nie wynika z niedoboru aktywów po stronie Spółki ani nie stanowi żadnej formy jej dokapitalizowania. Spółka dysponuje własnym, kompletnym zapleczem majątkowym niezbędnym do prowadzenia działalności. Zawarcie umowy najmu wynikało wyłącznie z uzasadnionych potrzeb biznesowych - konieczności pozyskania dodatkowej powierzchni do składowania materiałów ciężkich, przy braku innych dostępnych nieruchomości w okolicy.
Przedmiotem opodatkowania w systemie estońskiego CIT jest co do zasady efektywna dystrybucja zysku przez podmiot opodatkowany tym podatkiem, w tym przede wszystkim na rzecz jej wspólnika.
W przedmiotowej sprawie oznacza to możliwość wystąpienia pierwszej z przesłanek unikania opodatkowania - powstanie korzyści podatkowej wskutek najmu przez Spółkę opodatkowaną estońskim CIT od podmiotu powiązanego aktywów wskazanych w opisie sprawy tj. nieruchomości oraz samochodu ciężarowego, w rzeczywistości prowadzi do zmniejszenia zobowiązania podatkowego m.in. w podatku dochodowym od osób prawnych. Jak bowiem należy uznać, powyższe działania prowadzić mogą do wypłaty zysku w innej formie niż dywidenda.
Skoro organ I instancji powziął podejrzenie, że strona zamierza niezgodną z przedmiotem ustawy podatkowej korzyść podatkową, to zasadnie wystąpił do Szefa KAS o opinię w zakresie, o którym mowa w art. 14b § 5b O.p. Przy czym Szef KAS nie był związany treścią wystąpienia w sprawie, lecz samodzielnie dokonał analizy treści złożonego wniosku.
Zdaniem Dyrektora KIS, organ I instancji był zobligowany do wydania postanowienia o odmowie wydania interpretacji indywidualnej, w sytuacji gdy zachodziło, potwierdzone w opinii Szefa KAS, przypuszczenie, że przedstawione we wniosku czynności wypełniają przesłankę do zakwalifikowania ich jako działanie sztuczne w rozumieniu art. 119c § 2 pkt 2 i 3 O.p., mogące służyć osiągnięciu korzyści podatkowej, o której mowa w art. 3 pkt 18 tej ustawy, sprzecznej z przedmiotem lub celem ustawy podatkowej lub jej przepisu.
Okoliczności stanu faktycznego przedstawionego w analizowanym wniosku uzasadniają przypuszczenie, że mogą stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 O.p.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o uchylenie w całości postanowień organów obu instancji, a także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu postanowieniu Strona zarzuciła naruszenie:
- I. przepisów postępowania:
- 1. art. 14b § 5b pkt 1 O.p. w zw. z art. 119a § 1 O.p. – przez niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie istnienia "uzasadnionego przypuszczenia" unikania opodatkowania, w sytuacji gdy Organ oparł je na hipotetycznym, oderwanym od realiów sprawy zrównaniu transakcji z podmiotem powiązanym z jej automatyczną sztucznością, bez przedstawienia przekonującej argumentacji wymaganej dla tej przesłanki;
- 2. art. 14b § 5b pkt 1 i § 5c O.p. w zw. z art. 121 § 1 O.p. – przez oparcie odmowy wyłącznie na treści opinii Szefa Krajowej Administracji Skarbowej bez przeprowadzenia własnej, samodzielnej oceny materiału sprawy przez Dyrektora KIS, co narusza zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie, niezależnie od przyjętego w orzecznictwie poglądu o związaniu organu interpretacyjnego opinią Szefa KAS – Organ nie wskazał bowiem własnej argumentacji wykraczającej poza powołanie się na stanowisko Szefa KAS;
- 3. art. 14b § 3 O.p. w zw. z art. 14h O.p. i art. 121 § 1 O.p. – przez przekroczenie granic opisu stanu faktycznego wyznaczonego przez Wnioskodawcę i przyjęcie, że wycofanie nieruchomości z JDG w 2019 r. i jej wynajem na rzecz Spółki stanowiły element przemyślanego schematu unikania opodatkowania w estońskim CIT, w sytuacji, gdy Wnioskodawca wybrał tę formę opodatkowania dopiero w lutym 2022 r., a w 2019 r. przepisy o estońskim CIT w ogóle nie istniały;
- 4. art. 14b § 5b pkt 1 O.p. w zw. z art. 121 § 1 O.p. – przez niedokonanie samodzielnej i pełnej oceny odrębności prawnej oraz chronologicznej dwóch umów najmu (nieruchomości operacyjnej z 2019 r. i samochodu ciężarowego), co skutkowało bezpodstawnym potraktowaniem ich jako jednego "zintegrowanego schematu optymalizacyjnego");
- 5. art. 217 § 2 w zw. z art. 210 § 4 O.p. oraz art. 121 § 1 i art. 124 O.p. – przez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w sposób arbitralny, z przemilczeniem kluczowych okoliczności wskazanych we wniosku (operat szacunkowy rzeczoznawcy, wyposażenie Spółki w majątek z przekształcenia, brak alternatywnych nieruchomości w gminie);
- 6. art. 121 § 1 O.p. – przez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych, z pominięciem powołanej przez Wnioskodawcę praktyki interpretacyjnej Dyrektora KIS z lat 2025–2026 w analogicznych stanach faktycznych.
- II. Naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisu, mające wpływ na ocenę przesłanki z art. 14b § 5b pkt 1 O.p.:
- 1. art. 119a § 1 w zw. z art. 119c § 1 O.p. – przez błędną wykładnię pojęcia sztuczności i przyjęcie, że nie zachodzą uzasadnione przyczyny ekonomiczne działania Spółki (konieczność pozyskania jedynej dostępnej w gminie nieruchomości), co czyni przesłankę "uzasadnionego przypuszczenia" bezpodstawną;
- 2. art. 119c § 2 pkt 3 O.p. w zw. z art. 28m ust. 1 pkt 2 i ust. 3 u.p.d.o.p. – przez błędne utożsamienie zawarcia umowy najmu ze wspólnikiem z "wynajmowaniem nieruchomości samemu sobie", z pominięciem odrębnej podmiotowości prawnej i podatkowej spółki od jej udziałowców, a w konsekwencji przedwczesne przyjęcie przesłanki odmowy;
- 3. art. 119a § 1 O.p. w zw. z art. 9a ust. 6 ustawy o PIT – przez oparcie przypuszczenia unikania opodatkowania na fakcie opodatkowania przychodów z najmu ryczałtem, w sytuacji, gdy od 1 stycznia 2023 r. jest to jedyna dopuszczalna, ustawowo narzucona forma opodatkowania najmu prywatnego;
- 4. art. 119a § 1 O.p. w zw. z art. 2, art. 22 i art. 64 w zw. z art. 84 Konstytucji RP – przez wykładnię prowadzącą do pozaustawowego ograniczenia wolności gospodarczej i prawa własności wspólnika, z naruszeniem zasady proporcjonalności obciążeń podatkowych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o jej oddalenie.
W piśnie procesowym z dnia 8 października 2026r. strona skarżąca, ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę ponownie wskazała, że skoro organ nie kwestionuje gospodarczej potrzeby pozyskania placu składowego i samochodu ciężarowego brak podstaw do wywodzenia sztuczności działań podatnika wyłącznie z wyboru formy prawnej – najmu zamiast aportu lub zakupu. Wskazanie organu, że opinia Szefa KAS jest dla niego bezspornie wiążąca nie uwzględnia rozbieżnych stanowisk w orzecznictwie sądów administracyjnych
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżonych orzeczeń z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przepis art. 57a p.p.s.a. stanowi, że skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Zakres orzekania przez Sąd w przedmiocie skarg na indywidualne interpretacje jest ograniczony do rozpoznania podniesionych w skardze zarzutów.
Z treści złożonego wniosku o interpretację indywidualna oraz pisma z dnia 19 marca 2026r. stanowiącego odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia wniosku jednoznacznie wynika wskazanie, że umowa najmu nieruchomości zawarta w 2019r.(przed wyborem w 2022r. opodatkowania w formie ryczałtu od dochodów spółek) z udziałowcem skarżącej spółki była zawarta w celu zabezpieczenia niezbędnej infrastruktury składu budowlanego, a czynsz został ustalony na zasadach rynkowych. Strona oświadczyła, że zawarcie umowy najmu ze wspólnikiem nie było podyktowane powiazaniami osobowymi, lecz brakiem na terenie gminy (Gmina M) innych nieruchomości spełniających wymogi funkcjonalne.
Z opisu stanu faktycznego wynika, że umowa została zawarta w okolicznościach wymagających poczynienia przez organ ustaleń dla oceny skuteczności w zakresie opodatkowania. Zgodnie z art. 119a § 1 i 2 Ordynacji podatkowej czynność nie skutkuje osiągnięciem korzyści podatkowej, jeżeli osiągnięcie tej korzyści, sprzecznej w danych okolicznościach z przedmiotem lub celem ustawy podatkowej lub jej przepisu, było głównym lub jednym z głównych celów jej dokonania, a sposób działania był sztuczny (unikanie opodatkowania) – w takiej sytuacji skutki podatkowe czynności określa się na podstawie takiego stanu rzeczy, jaki mógłby zaistnieć, gdyby dokonano czynności odpowiedniej. Brak możliwości weryfikacji w postępowaniu w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego stanowi istotną przeszkodę orzeczenia. Interpretacja indywidualna nie może być wydana w zakresie tych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, co do których istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 Ordynacji podatkowej.
Skoro w stanie faktycznym przedstawionym przez stronę wskazano zawarcie umowy z podmiotem powiązanym – umowa zawarta przez wspólnika z samym sobą jako osoba fizyczną. Zadane pytanie dotyczące wątpliwości, czy nabywane usługi najmu stanowią tzw. ukryte zyski w sytuacji gdy umowa najmu nie wynika z niedoboru aktywów, ani nie stanowi formy dokapitalizowania. Wskazane przez Skarżącego okoliczności stanu faktycznego stanowiły wystarczającą podstawę do powzięcia uzasadnionego przypuszczenia, że jego elementy mogą stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 O.p.. W sprawie, zgodnie z art. 14 b par. 5c Ordynacji podatkowej organ uzyskał obligatoryjną opinię Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o opinię w zakresie, o którym mowa w § 5b. Przepis art. 14b § 5c Ordynacji podatkowej stanowi, że otrzymaną opinię Dyrektor KIS powinien dołączyć do akt sprawy, nie wskazuje natomiast w ogóle, czy jest tą opinią związany.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przeważa pogląd, że w pierwszej kolejności organ interpretacyjny sprawdza, czy zachodzą przesłanki do wystąpienia o opinię do Szefa KAS. Następnie, po wydaniu opinii, organ jest zobowiązany do działania w sposób wskazany w opinii, a więc albo odmawia wydania interpretacji indywidualnej (w sytuacji opinii wskazującej na uzasadnione przypuszczenie, że zajdą okoliczności z art. 119a § 1 o.p.), albo zobowiązany jest do wydania interpretacji indywidualnej (w momencie wydania opinii negatywnej). Podsumowując, organ interpretacyjny zobowiązany jest w obie strony, bowiem jeśli Szef KAS negatywnie zaopiniuje wniosek, organ nie będzie miał wówczas możliwości wydania postanowienia o odmowie wydania interpretacji indywidualnej.(por. wyrok NSA z 16.01.2024 r., II FSK 134/23, wyroki dostępne w CBOSA).
Odmienny pogląd, że opinia Szefa KAS nie ma charakteru wiążącego, a w przypadku odmowy wydania takiej interpretacji na podstawie art. 14b § 5b pkt 1 Ordynacji podatkowej wnioskodawca ma prawo domagać się od organu uprawnionego (Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej) wykazania zaistnienia przesłanki określonej w tym przepisie, a następnie zwrócić się do sądu administracyjnego o kontrolę w powyższym zakresie legalności wydanego przez ten organ postanowienia, m.in. w zakresie dotyczącym tejże przesłanki jest również prezentowany w orzecznictwie sadów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2026 r., sygn.. akt II FSK 533/23). Przepis art. 14b § 5b pkt 1 O.p adresowany jest nie do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, lecz do organu uprawnionego do wydania interpretacji indywidualnej. Właściwy organ,wydając postanowienie, jest więc zobowiązany do wykazania, że zaistniała przesłanka w nim określona, uzasadniająca wydanie takiego rozstrzygnięcia, co w konsekwencji oznacza także zazwyczaj konieczność zawarcia w rozstrzygnięciu rozważań prawnych dotyczących natury czynności z art. 119a § 1 O.p.
W rozpoznawanej sprawie organ właściwy uwzględnił treść opinii z dnia 21 kwietnia 2026r., w której dokonana została ocena przesłanek uzasadniających odmowę wydania interpretacji indywidualnej, gdyż za odpowiednią uznaje się czynność, której podmiot mógłby w danych okolicznościach dokonać, jeżeli działałby rozsądnie i kierował się zgodnymi z prawem celami innymi niż osiągnięcie korzyści podatkowej sprzecznej z przedmiotem lub celem ustawy podatkowej lub jej przepisu, a sposób działania nie byłby sztuczny. Z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że pomimo poglądu o wiążącym charakterze opinii Szefa KAS dokonał oceny istotnych okoliczności uzasadniających odmowę wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Analiza dotyczyła przyjętej w art. 3 pkt 18 Ordynacji podatkowej definicji korzyści podatkowej w kontekście sprzeczności z przedmiotem lub celem ustawy podatkowej.
Argumentacja uwzglednia mechanizm rozliczenia tzw. estońskiego CIT. Powstanie korzyści majątkowej wskutek umowy najmu zawartej ze wspólnikiem to zmniejszenie zobowiązania podatkowego. Umowa najmu ze wspólnikiem może stanowić ukrytą formę wypłaty zysku. Może stanowić wypłatę zysku w formie innej niż dywidenda, ze skutkiem zmniejszenia podstawy opodatkowania poprzez zaliczenie wydatków z tytułu najmu do kosztów uzyskania przychodów i opodatkowanie jako wynagrodzenia osoby fizycznej a nie jako zysku skarżącej.
Organ wykazał wystarczająco przesłanki uzasadnionego przypuszczenia unikania opodatkowania oraz przedstawił przekonującą argumentację co do sztuczności działań i sprzeczności korzyści podatkowej z celem ustaw podatkowych. Dokonana indywidualna ocena okoliczności faktycznych pozwalana stwierdzenie, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do rozszerzającej wykładni przepisów ograniczających prawo do interpretacji (por. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2024 r., sygn. akt III FSK 708/23). Zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 11a par. 1 w zw. z art. 119 c par. 1 Ordynacji podatkowej nie jest uzasadniony nie jest uzasadniony, gdyż organ nie dokonał utożsamienia podmiotów – stron zawierających umowę, prawidłowo uwzględniając odrębność osoby fizycznej i wspólnika osoby prawnej. Dokonana przez organ ocena nie narusza zasad swobody gospodarczej, która skutkuje konsekwencjami obciążę podatkowych zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
Twierdzenie strony o nieproporcjonalności obciążeń podatkowych nie kreuje sytuacji podatkowej odmiennej niż wynikająca z obowiązujących przepisów prawa, co uzasadnia uznanie, że zarzut naruszenia art. 119 a par. 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 2, art. 22 i art. 64 w zw. z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie jest trafny.
W ocenie Sądu nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 14 b par. 5 Ordynacji podatkowej. Ocena dokonana przez organ uwzględnia, że w opisanym stanie faktycznym strona zawarła dwie odrębne umowy dotyczące najmu nieruchomości i najmu samochodu ciężarowego, odnosząc się do czasu zawarcia umów i ich przedmiotu. Sposób redakcji pytania przyporządkowanego do stanu faktycznego uzasadniał łączne odniesienie się do skutków podatkowych opisanych transakcji bez naruszenia art. 121 par. 1 Ordynacji podatkowej. Odwołanie do chronologii zdarzeń uwzględniającej również fakt prowadzenia przez wspólnika do 2019 roku jednoosobowej działalności gospodarczej nie stanowi naruszenia prawa. Ustalenie przebiegu zdarzeń nie stanowi kreowania narracji dotyczącej oceny zdarzeń przeszłych. Nie jest trafny zarzut wadliwości i arbitralności uzasadnienia postanowienia, albowiem organ wskazał okoliczności podane przez stronę, wyjaśniając dokonaną ocenę. Wskazywana przez stronę praktyka interpretacyjna w innych sprawach nie stanowi uzasadnienia zarzutu naruszenia art. 121 par. 1 Ordynacji podatkowej w odrębnym postępowaniu w niniejszej sprawie.
Na etapie postępowania w zakresie przesłanek wykluczających możliwość wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego organ nie prowadzi postepowania w zakresie złożonych przez stronę wniosków o przeprowadzenie dowodu z operatu szacunkowego, stanu środków trwałych, planowanych inwestycji. Odmowa wydania interpretacji indywidualnej nastąpiła z uwzględnieniem okoliczności opisanych we wniosku strony oraz udzielonej przez stronę odpowiedzi na wezwanie o uzupełnienie wniosku.
Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, Sad na podstawie art. 151 ustaw3y z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U., 2026r., poz. 143 ze zm.) orzekł jak w sentencji.