Uzasadnienie
Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF w dniu 25 kwietnia 2018 r. (data stempla pocztowego), skarżący K. K. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości.
Nadesłany formularz PPF został przez skarżącego wypełniony w sposób nieprawidłowy, uniemożliwiający nadanie mu dalszego biegu. Skarżący pozostawił bowiem niewypełnioną (pustą) rubrykę 5 oraz oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, obejmujące rubryki od 6 do 11.
W związku z powyższym referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 7 maja 2018 r. wezwał skarżącego, działającego przez profesjonalnego pełnomocnika, do usunięcia braków formalnych przedmiotowego wniosku poprzez wypełnienie lub zakreślenie zgodnie z treścią pouczenia rubryk o numerach: 5. (uzasadnienie), 6. (stan rodzinny), 7.1. (nieruchomości), 7.2.1. (oszczędności zgromadzone na rachunkach bankowych oraz w gotówce), 7.2.2. (papiery wartościowe i inne prawa majątkowe), 7.3. (przedmioty wartościowe), 8. (stan majątkowy osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym), 9. (inne, dodatkowe informacje o stanie majątkowym), 10. (dochody), 11. (zobowiązania i stałe wydatki) formularza PPF w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Skarżący nie uzupełnił braków, do usunięcia których został wezwany. Wezwanie referendarza sądowego pozostało bez odpowiedzi.
Zarządzeniem z dnia 9 lipca 2018 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Od powyższego zarządzenia skarżący pismem z dnia 26 lipca 2018 r. wniósł sprzeciw.
Zaskarżonemu zarządzeniu zarzucił naruszenie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej "p.p.s.a") oraz art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., poprzez niewłaściwie zastosowanie, polegające na bezzasadnej odmowie przyznania prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu sprzeciwu skarżący podniósł, że wniosek o prawo pomocy został bezzasadnie pozostawiony bez rozpoznania, ponieważ złożył formularz PPF, lecz nie został prawidłowo wezwany do jego uzupełnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Sprzeciw wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone zarządzenie wydane przez starszego referendarza sądowego jest prawidłowe.
Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3).
Dodania wymaga, że konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, iż orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia.
Jak stanowi art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek (o przyznanie prawa pomocy – przyp. Sądu) składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z kolei przepis art. 257 p.p.s.a., stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Dla możliwości rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa pomocy wymagane jest, aby wniosek spełniał określone wymogi formalne, albowiem tylko wniosek kompletny umożliwia dokonanie merytorycznej oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy.
W związku z istniejącymi brakami, szczegółowo wymienionymi w treści zarządzenia referendarza sądowego z dnia 7 maja 2018 r., skarżący działający przez profesjonalnego pełnomocnika, został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku w terminie 7 dni i pouczony, że nieuczynienie zadość temu obowiązkowi skutkować będzie pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Skoro skarżący tego nie uczynił w wyznaczonym terminie, to zaistniały podstawy do pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, o czym prawidłowo orzekł starszy referendarz sądowy w zaskarżonym zarządzeniu.
Bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje argumentacja podnoszona w sprzeciwie. Z akt sprawy bezspornie wynika, że do skarżącego skierowano prawidłowe wezwanie do wypełnienia formularza PPF, lecz skarżący nie wykonał wezwania.
Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 260 § 1 i § 3 w zw. z art. 257 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.