Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 września 2010 r. sygn. akt I SA/Gd 633/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, uwzględniając skargę "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G., uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia 10 maja 2010 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o udzieleniu pomocy de minimis.
W trzecim punkcie przedmiotowego wyroku popełniono błąd pisarski, albowiem zasądzając na rzecz strony skarżącej tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę 357 zł w nawiasie wskazano słownie kwotę trzystu pięćdziesięciu złotych.
Zgodnie z art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "P.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki (§ 1). Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu (§ 2).
W piśmiennictwie przyjmuje się, że błąd pisarski to widoczne, wbrew zamierzeniom sądu niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, błąd gramatyczny albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów (K. Piasecki, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, C.H.Beck, Warszawa 2001, s. 1050).
A zatem opuszczenie w sentencji wyroku jednego wyrazu w podanej słownie kwocie zasądzonych kosztów postępowania ma charakter błędu pisarskiego wymagającego sprostowania w drodze postanowienia.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.