Uzasadnienie
Prawomocnym postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2011 r. Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącemu R. M. prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego.
Krajowa Rada Doradców Podatkowych wyznaczyła na pełnomocnika skarżącego z urzędu doradcę podatkowego W. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 22 listopada 2011 r. oddalił skargę R. M. i przyznał pełnomocnikowi kwotę 4.428 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Pełnomocnik skarżącego sporządził i wniósł skargę kasacyjną od powołanego wyroku sądu, w której wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej według norm przepisanych, jednocześnie oświadczając, że nie zostały one opłacone w całości. Brał także udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, która odbyła się w dniu 31 stycznia 2013 r.
Zgodnie z brzmieniem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153) – zwane dalej rozporządzeniem.
Stosownie do treści § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, wynagrodzenie doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – 75% kwoty wynagrodzenia określonego w ust. 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy – 100% tej kwoty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu, opłatę, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tej opłacie.
W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna. Wartość przedmiotu sprawy Przewodniczący Wydziału I ustalił na kwotę 189.105 zł.
Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 lit. f) rozporządzenia kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 50.000 zł do 200.000 zł wynosi 3.600 zł, zatem należne wnioskodawcy wynagrodzenie za dokonaną czynność ze względu na to, że prowadził on sprawę w pierwszej instancji przysługuje w wysokości 2.700 zł, co po podwyższeniu o 23% stawkę podatku od towarów i usług daje kwotę 3.321 zł.
Z tych względów, na wskazanej wyżej podstawie prawnej, orzeczono jak w sentencji postanowienia.