Uzasadnienie
Funkcjonariusze Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi w wyniku kontroli celno-skarbowej przeprowadzonej w L.Spółce z o.o. stwierdzili uszczuplenie należnego podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych łącznie dwudziestoma siedmioma zgłoszeniami celnymi. Ustalenia te zostały powzięte w wyniku ujawnienia dodatkowych kosztów związanych z transportem przywiezionych towarów, które powinny być ujęte w podstawie opodatkowania.
Po zapoznaniu się z przekazanym protokołem kontroli i uprzednim powiadomieniu zainteresowanych osób o zamiarze wydania decyzji niekorzystnej Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni wydał decyzję znak 328000-COC-3.4103.10 37.2023.BD z 27 czerwca 2023 roku, na mocy której określił różnicę między kwotą podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości a kwotą podatku wykazaną w zgłoszeniach celnych w wysokości 10.908 zł. Jako adresatów tej decyzji i jednocześnie podatników zobowiązanych do zapłaty należnego podatku od towarów i usług z tytułu importu przywiezionych towarów wskazał L.Spółkę z o.o. z siedzibą w Ł. i jej przedstawiciela pośredniego S..
Powyższa decyzja została doręczona S.18 lipca 2023 roku. W przypadku importera L.Spółki z o.o. została ona uznana za doręczoną zastępczo 18 lipca 2023 roku.
Żaden ze wskazanych w niej adresatów (podatników) nie dokonał wpłaty należnego podatku wraz z odsetkami na rachunek właściwego organu. Postępowania egzekucyjne wszczęte w celu przymusowego wykonania powyższej decyzji okazały się bezskuteczne.
Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Bałuty zawiadomił o nieprzystąpieniu do egzekucji wobec L.Spółki z o.o. stwierdzając, że z powodu braku majątku lub źródła dochodu nie uzyska się kwoty przewyższającej koszty egzekucyjne.
Ponadto organ wierzyciela - Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w Szczecinie pismem z 15 maja 2024 roku poinformował Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni, że organ egzekucyjny -Naczelnik Urzędu Skarbowego Warszawa Ursynów prowadząc uprzednio postępowanie egzekucyjne wobec majątku S. dokonał analizy sytuacji majątkowej Spółki. Podczas tych czynności ustalił, że Spółka:
- - posiada aktywny rachunek w banku P.S.A., z którego nie spływają środki,
- - zawiesiła działalność od 31 grudnia 2023 roku,
- - nie posiada nieruchomości ani innego majątku, z którego organ egzekucyjny mógłby skutecznie egzekwować stwierdzone zaległości,
- - posiadany przez Spółkę samochód ciężarowy marki l.jest w złym stanie technicznym i bez ważnych badań.
Wobec powyższego zawiadomił o nieprzystąpieniu do egzekucji stwierdzając, że w dalszym postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych nie uzyska się kwoty przewyższającej koszty egzekucyjne.
W związku z przytoczonymi wyżej informacjami przekazanymi przez organ wierzycielski i organy egzekucyjne Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni podjął działania zmierzające do przeniesienia odpowiedzialności za stwierdzone zaległości podatkowe na osoby trzecie czyli wspólników S. Pismem z 4 kwietnia 2025 roku (doręczonym 30 kwietnia 2025 roku) Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni powiadomił skarżącego J.C. - wspólnika S.o zamiarze wydania decyzji niekorzystnej w przedmiocie uznania skarżącego za osobę odpowiedzialną całym swoim majątkiem za zaległości podatkowe S., powstałe na skutek niewykonania decyzji Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z 27 czerwca 2023 roku, jak również o możliwości przedstawienia swojego stanowiska w sprawie. Odrębnym pismem z 4 kwietnia 2025 roku powiadomił również drugiego wspólnika S.o zamiarze wydania analogicznej decyzji.
Korzystając z przysługującego prawa, przystępując do udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika, radca prawny nadesłała pismo z 29 maja 2025 roku, w którym oświadczyła, że skarżący J. C. nie uznaje odpowiedzialności za zaległości podatkowe L.Spółki z o.o. Ponadto podniosła, że postępowanie egzekucyjne powinno być prowadzone przede wszystkim przeciwko tej Spółce jako importerowi towarów objętych przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi.
Po zapewnieniu zainteresowanej osobie prawa do wysłuchania Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni wydał decyzję z 25 lipca 2025 roku, na mocy której uznał skarżącego J. C. za osobę odpowiedzialną całym swoim majątkiem za zaległości podatkowe S., powstałe na skutek niewykonania odrębnej decyzji Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z 27 czerwca 2023 roku, obejmujące:
- • podatek od towarów i usług z tytułu importu towarów w łącznej wysokości 10.908 zł,
- • odsetki naliczone do dnia wydania zaskarżonej decyzji z 25 lipca 2025 roku w wysokości 7.645 zł.
Od tej decyzji skarżący wniósł odwołanie.
Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni nie znalazł podstaw do uwzględnienia powyższego odwołania w całości, w związku z tym przekazał je wraz z aktami sprawy Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego decyzją z 24 kwietnia 2026 roku znak 2201-IGC.437.3.2025.MK utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji wskazując na zaistnienie przesłanek do płatności skarżącego jako osoby trzeciej za zobowiązania spółki.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zaskarżonej decyzji zarzucono:
I.nieważność postępowania polegającą na rażącym naruszeniu:
- 1. art. 247 § 1 pkt 3 ustawy - Ordynacja podatkowa (dalej: "O.p.") w zw. z art. 84 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (dalej: "UKC") w związku z art. 77 ust. 3 w zw. z art. 5 pkt 39 UKC poprzez pominięcie jednego z dłużników solidarnych tj. importera towaru, podczas gdy przepis wskazuje, że w sytuacji gdy jest kilku dłużników odpowiadają oni solidarnie za zapłatę tej kwoty;
- 2. art. 247 § 1 pkt 3 "O.p." w zw. z art. 210 § 1 pkt 3 w zw. z art. 864 Kodeksu cywilnego poprzez ich niezastosowanie i wydanie odrębnych decyzji o odpowiedzialności majątkowej za zobowiązania celne wobec każdego ze wspólników spółki cywilnej, podczas gdy z przepisu wynika, że ponoszą oni odpowiedzialność solidarną, co powinno skutkować wydaniem jednej decyzji, w której w komparycji byliby wskazani wszyscy wspólnicy spółki cywilnej jako współdłużnicy solidarni;
II.naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 118 § 1 ust. 1 O.p. w zw. z art. 70 § 6 pkt 2 O.p. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego spowodowało zawieszenie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wobec wspólników spółki cywilnej, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu wskazuje na zawieszenie terminu powiadomienia o długu celnym wobec podmiotu wnoszącego odwołanie, a nie podmiotu do którego została wydana decyzja o odpowiedzialności majątkowej,
III.naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy tj.:
- 1. art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo celne poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do sprawy związanej z ustaleniem odpowiedzialności majątkowej za zobowiązania wynikające z długu celnego, podczas gdy przepis ten ma zastosowanie jedynie do spraw związanych z postępowaniem w sprawach celnych, a nie w sprawach dotyczących wydania decyzji o odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania celne;
- 2. art. 44 UKC poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania polegającej na pominięciu analizy zarzutu zawartego w odwołaniu dotyczącego naruszenia 92 § 1 O.p., co w rezultacie wskazuje na brak ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy;
- 3. art. 120, 121 § 1, 122 i 124 O.p. poprzez naruszenie i niezastosowanie obowiązujących przepisów prawa materialnego, prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania, zaniechanie ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy oraz pominięcie okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy, a także brak wyczerpującego i rzeczowego faktycznego i prawnego uzasadnienia rozstrzygnięcia w sprawie, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego.
W związku z powyższymi zarzutami, powołując się na art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a., skarżący wniósł o:
- 1. uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji i zasądzenie kosztów,
- 2. rozpatrzenie sprawy na posiedzeniu niejawnym,
- 3. dopuszczenie do udziału w sprawie L. Z..
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.
Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Co więcej, pozostaje zobowiązany do wzięcia z urzędu pod rozwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodniesionych w skardze, pozostających jednak w związku z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Oznacza to zatem, że w przypadku zaistnienia takiej konieczności, uchylone może zostać nie tylko orzeczenie organu wydane w postępowaniu odwoławczym, które zostało zaskarżonego do wojewódzkiego sądu administracyjnego, ale i orzeczenie wydane na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach Sąd stwierdza nieważność zaskarżonego aktu.
Działając w tak zakreślonych ramach Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
W ocenie Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, oceniony w kontekście całokształtu ustalonych okoliczności faktycznych oraz prawnych, nie daje podstaw do podważenia prawidłowości rozstrzygnięcia ani do uznania zarzutów skargi za uzasadnione.
W pierwszej kolejności Sąd podziela opinię, że organ odwoławczy nie naruszył art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi podstawę procedowania i rozstrzygania w nadzwyczajnym trybie wzruszenia ostatecznej decyzji podatkowej (właściwy organ, prowadząc postępowanie podatkowe w tym trybie, narusza go nie dostrzegając rażącego naruszenia prawa i w konsekwencji bezzasadnie odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji, albo przeciwnie - stwierdzając nieważność decyzji ostatecznej, która wbrew jego stanowisku nie narusza rażąco prawa). W postępowaniu odwoławczym (podatkowym bądź celnym) organ zawsze wydaje rozstrzygnięcia w trybie art. 233 Ordynacji podatkowej. Dostrzeżenie rażącego naruszenia prawa obliguje go do uchylenia decyzji oraz - w zależności od przypadku - umorzenia postępowania lub przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Rażące naruszenie prawa może mieć charakter samoistnych błędów organu odwoławczego, niezwiązanych z uchybieniami organu pierwszej instancji.
W każdym jednak razie będzie to naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, a nie art. 247 Ordynacji podatkowej, który nie jest przepisem naruszanym, lecz stanowi podstawę do procedowania i rozstrzygania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji podatkowej.
Co do zarzutu "rażącego" naruszenia prawa Sąd wskazuje, że organy obu instancji nie naruszyły przepisów art. 84 (definiującego solidarność kilku dłużników) w zw. z art. 77 ust. 3 (wskazującego dłużników) z tytułu przyjęcia zgłoszenia celnego) w zw. z art. 5 pkt 39 (zwierającego definicję legalną decyzji celnej) Unijnego kodeksu celnego, poprzez pominięcie jednego z dłużników solidarnych, a mianowicie importera. Zaskarżona decyzja nie dotyczy bowiem odpowiedzialności dłużnika celnego, a strona skarżąca nie została za niego uznana.
Status dłużników celnych przypisany tym podmiotom jednoznacznie wynika z przepisu art. 77 ust. 3 Unijnego kodeksu celnego. Zgodnie z jego treścią są nimi: "zgłaszający" oraz podmiot, na rzecz którego dokonuje on zgłoszenia celnego. A. była "zgłaszającym" w rozumieniu art. 5 pkt 15 tegoż kodeksu. Jakkolwiek bowiem dokonywała zgłoszeń na rzecz importera - jako przedstawiciel pośredni - czyniła to w imieniu własnym (por. art. 18 ust. 1 UKC).
Należy przypomnieć, że krąg dłużników celnych pokrywa się z kręgiem podatników. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy fc z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, podatnikami podatku VAT z tytułu importu towarów są osoby, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła (dłużnicy celni). Postępowanie podatkowe prowadzone na tej podstawie prawnej wobec podatników podatku od towarów i usług, to jest: A.Spółki z o.o. zostało wcześniej zakończone decyzją Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni znak 328000-COC-3.4103.256-r284.2023.DB z 27 czerwca 2023 roku. Z decyzji tej wynikało solidarne zobowiązanie obu (a zatem wszystkich) podatników do zapłaty podatku VAT z tytułu importu towarów objętych zgłoszeniami celnymi.
Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją nie było prowadzone wobec dłużników celnych ani podatników podatku VAT z tytułu importu towarów i nie zmierzało do określenia kwoty długu celnego ani różnicy między kwotą podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości a kwotą podatku wykazaną w zgłoszeniach celnych. Będąca przedmiotem zaskarżenia decyzja została natomiast wydana w postępowaniu prowadzonym wobec osób trzecich.
Zatem rzekomo wadliwie pominięty importer – L.Sp. z o.o. nie mógł być adresatem decyzji w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej, gdyż nie jest "osobą trzecią", lecz podatnikiem, do którego, skierowano decyzję z 27 czerwca 2023 roku.
Odpowiedzialność osób trzecich za zaległości podatkowe ma charakter akcesoryjny i wtórny względem istniejącego zobowiązania podatkowego, a jej źródłem pozostaje decyzja wydawana na podstawie ustaw podatkowych.
Powyższe oznacza, że bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 84 UKC w związku z art. 77 ust. 3 UKC w zw. z art. 5 pkt 39 UKC poprzez pominięcie jednego z dłużników solidarnych, to jest importera towaru.
Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie także nie doszło do art. 247 § 1 pkt 3 w zw. z art. 210 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 864 Kodeksu cywilnego poprzez ich niezastosowanie i wydanie odrębnych decyzji o odpowiedzialności majątkowej za zaległości podatkowe wobec każdego ze wspólników spółki cywilnej. Zdaniem strony skarżącej, powinna być wydana jedna decyzja, w której w komparycji byliby wskazani wszyscy wspólnicy spółki cywilnej jako podatnicy solidarnie odpowiedzialni za zobowiązania podatkowe.
Odnosząc się do tego Sąd przypomina, że solidarny charakter odpowiedzialności wspólników spółki cywilnej odnosi się do sfery prawa materialnego i sposobu wykonania zobowiązania, nie zaś do obligatoryjnej formy procesowej rozstrzygnięcia organu podatkowego. Przepisy prawa nie ustanawiają obowiązku wydania jednej decyzji wobec wszystkich osób trzecich. W niniejszej sprawie nie zachodzi także konieczność odwoływania się do przepisu art. 864 Kodeksu celnego.
Sąd przy tym zwraca uwagę, że NSA w sprawie III FSK 3306/21 wyraził pogląd, iż brak wskazania w sentencji decyzji wydanej na podstawie ar.115 O.p. o solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania określonych podmiotów nie ma wpływu na wynik sprawy i takiej decyzji nie podważa.
Zdaniem Sądu, w sprawie nie został naruszony przepis art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej. W niniejszej sprawie decyzje organów obu instancji prawidłowo wskazują adresata posiadającego interes w sprawie dotyczącej przeniesienia odpowiedzialności za zaległość podatkową. Skierowanie decyzji do J. C. wynikało z faktu, iż jako były wspólnik spółki cywilnej (podatnika) posiada w sprawie interes prawny, wyrażający się w prawie do obrony własnej sfery majątkowej przed ukształtowaniem wobec niego nowej, osobistej i solidarnej odpowiedzialności publicznoprawnej za zaległości podatkowe odrębnego podmiotu (spółki).
Jak wynika ze sprawy, decyzję o analogicznej treści skierowano również do drugiego ze wspólników to jest L. Z., który nie wniósł od niej odwołania. W istocie zatem żadna z osób trzecich nie została pominięta.
Zdaniem Sądu, niezasadny jest również zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego tj. art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 70 § 6 pkt 2 tej-samej ustawy poprzez jego błędną wykładnię. Przepis art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała "zaległość podatkowa", upłynęło 5 lat.
Specyfika podatku VAT z tytułu importu towaru wyraża się w tym, iż w przypadku uprzedniego wydania decyzji określającej różnicę między prawidłową kwotą podatku VAT a kwotą podatku zadeklarowaną w zgłoszeniu celnym zaległość podatkowa powstaje z chwilą naruszenia dziesięciodniowego terminu na uiszczenie tej różnicy, liczonego od daty doręczenia decyzji (por. art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług). Za takim rozumieniem przemawia również konstrukcja art. 37 ust. 1a i ust. 1b ustawy o podatku od towarów i usług, w której ustawodawca wyraźnie odróżnia odsetki pobierane od niepobranej kwoty podatku za okres od dnia powstania obowiązku podatkowego do dnia powiadomienia o wysokości należności podatkowych od odsetek za zwłokę pobieranych od kwoty podatku niezapłaconej w terminie.
Jak trafnie zauważył organ wykładnię tę dodatkowo potwierdza uzasadnienie rządowego projektu ustawy wprowadzającej art. 37 ust. 1a i 1b ustawy o podatku od towarów i usług, w którym wskazano, że "termin zapłaty podatku wynikającego z tej decyzji wynosi 10 dni od dnia doręczenia decyzji", a zarazem odróżniono "odsetki za zwłokę od kwot podatku nieuiszczonych w terminie" od odsetek pobieranych od niepobranej kwoty podatku. Prowadzi to do wniosku, że termin określony w art. 37 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług ma charakter materialnoprawnego terminu płatności, a nie wyłącznie terminu instrukcyjnego. W niniejszej sprawie zaległość podatkowa powstała zatem w 2023 r., a termin określony w art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej upływa dopiero z dniem 31 grudnia 2028 r.
W celu ustalenia, czy doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego powstałego w związku z przyjęciem zgłoszeń celnych, wziąć należy pod uwagę brzmienie art. 70 § 6 pkt 2 i § 7 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Natomiast bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego ze stwierdzeniem jego prawomocności.
Akta postępowania sądowoadministracyjnego potwierdzają, że spółka cywilna S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję organu odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z 27 czerwca 2023 roku. Nastąpiło to 18 stycznia 2024 roku (data stempla pocztowego - nadania przesyłki w urzędzie pocztowym).
Natomiast mając na uwadze datę doręczenia przez Sąd odpisu prawomocnego wyroku oznacza, że przez ponad 400 dni nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Stąd uznać należy, że organ był uprawniony do przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki cywilnej S.na jej wspólników.
Ustosunkowując się do kolejnego zarzutu podniesionego w skardze Sąd przypomina, że przedmiotem postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji było przeniesienie na osoby trzecie odpowiedzialności za zaległości podatkowe podatnika, wynikające z niewykonania odrębnej decyzji. Zaległości te dotyczą podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów przywiezionych na terytorium kraju z państwa trzeciego. Kwota należnego podatku została obliczona przez podatnika i wykazana w zgłoszeniu celnym. Następnie została ona zakwestionowana przez organ podatkowy w toku kontroli post importowej. W tej sytuacji organ pierwszej instancji zasadnie przyjął, że w postępowaniu, którego przedmiotem jest przeniesienie odpowiedzialności za zaległości podatkowe podatnika, w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów, właściwą procedurą jest tzw. zintegrowana procedura, w której stosuje przepisy Unijnego kodeksu celnego, Ordynacji podatkowej i ustawy o podatku od towarów i usług.
Co do zarzutu niezastosowania art. 92 O.p. Sąd przypomina, że przepis ten stanowi, że "Jeżeli, zgodnie z ustawami podatkowymi, podatnicy ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe, a zobowiązania te powstają w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 2, odpowiedzialnymi solidarnie są podatnicy, którym doręczono decyzję ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego".Zarzut dotyczący art. 92 Ordynacji podatkowej został powiązany z naruszeniem art. 210 § 1 pkt 3 tej samej ustawy.
Należy więc przpomnieć, że na mocy decyzji z 27 czerwca 2023 roku za podatników solidarnie zostały uznane spółki: A.. oraz L.Spółka z o.o., co wynikało ze sposobu dokonania zgłoszeń celnych w 2019 roku. J.C. i L.Z. nie są podatnikami, lecz osobami trzecimi odpowiedzialnymi za zaległości podatkowe wobec nieuiszczenia ich przez któregokolwiek z podatników. Decyzja w sprawie odpowiedzialności za zaległości podatkowe została skierowana również do L. Z., drugiego wspólnika spółki cywilnej S.. Gwarancje prawne przysługujące L.Z. nie zostały naruszone ani na etapie postępowania prowadzonego w 2023 roku wobec m. in. A.S.C., ani na etapie przenoszenia odpowiedzialności na osoby trzecie. Nie doszło również do sytuacji, w której odpowiedzialność za nieuiszczone przez spółkę S. zaległości podatkowe zostałaby zawężona jedynie do jednego z jej wspólników.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasad ogólnych postępowania podatkowego zawartych w art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 124 Ordynacji podatkowej, Sąd stwierdza, że nie doszło do uchybień wymienionych w opisie tego zarzutu. Postępowanie było prowadzone w oparciu o przepisy prawa powszechnie obowiązującego w sposób, który powinien wzbudzić zaufanie strony skarżącej do organów Krajowej Administracji Skarbowej. Podjęto niezbędne działania zmierzające do ustalenia istotnych dla sprawy elementów stanu faktycznego, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji ukierunkowane było na wyjaśnienie wszystkich istotnych kwestii.
Reasumując Sąd uznał, że kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała,iż spełnione zostały przesłanki z art. 115 O.p., gdyż zgodnie z wyrokiem NSA w sprawie III FSK 1148/21 czy III FSK 1176/23 w tego typu sprawach organ jest zobowiązany jedynie wykazać, że wystąpiła zaległość podatkowa, której nie uiszczono, oraz że dana osoba była w danym okresie wspólnikiem spółki. Nie ulega wątpliwości, że warunki te w niniejszej sprawie zostały spełnione.
W tej sytuacji Sąd oddalił skargę jako niezasadną (art. 151 p.p.s.a.).