Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańskuz 1 września 2026 r., sygn. akt I SA/Gd 457/26

Uzasadnienie

Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku 4 grudnia 2025 r. wydał decyzję nr 2206-SPV.4102.113.2024, w której określił M. C. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 rok w kwocie 7.641,00 zł.

Decyzja ta została uznana za doręczoną 22 grudnia 2025 r. zatem odwołanie od tej decyzji strona powinna wnieść w nieprzekraczalnym terminie do 5 stycznia 2026 r., w myśl art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

W dniu 12 lutego 2026 r. M. C. złożył do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku odwołanie od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku z 4 grudnia 2025 r., nr 2206-SPV.4102.113.2024 oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji.

W uzasadnieniu tego wniosku M. C. wskazał, że uchybienie terminu na wniesienie odwołania od decyzji z 4 grudnia 2025 r. nastąpiło bez jego winy ponieważ:

1. • nie wiedział o wydanej decyzji organu podatkowego i nie miał możliwości zapoznania się z jej treścią,
2. • decyzja została uznana za doręczoną w czasie, gdy obiektywnie nie miał możliwości zapoznania się z jej treścią ze względu na stan zdrowia i obiektywne przeszkody uniemożliwiające podjęcie czynności,
3. • nie miał świadomości doręczenia zastępczego,
4. • decyzja uprawomocniła się bez jego wiedzy,
5. • o wydaniu decyzji dowiedział się dopiero 5 lutego 2026 r. w związku z podjętymi przez organ podatkowy czynnościami egzekucyjnymi.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku - postanowieniem z 30 marca 2026 r. nr 2201-IOD-2.4102.16.2026.4 - odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku z 4 grudnia 2025 r., nr 2206-SPV.4102.113.2024.

W uzasadnieniu organ przypomniał, że w piśmie o przywrócenie terminu na wniesienie odwołania wskazano, że uchybienie terminu do wniesienie odwołania nastąpiło bez winy strony ponieważ co najmniej od września 2025 r. skarżący nie przebywał pod adresem przy ul. [...], a w okresie doręczania decyzji przebywał - z krótkimi przerwami - pod opieką rodziców i brata, pod innymi adresami w Gdańsku (ul. [...]).

Na potwierdzenie powyższego załączył kopie pism Policji z 7 września 2025 r. oraz z 28 września 2025 r.,oraz kopię notatki urzędowej Prokuratury z 10 października 2025 r. i oświadczenie K. C. z 11 lutego 2026 r., z których według strony wynikało, że organy państwowe już od września 2025 r. miały wiedzę o faktycznej nieobecności pod adresem przy ul. [...]w Gdańsku.

Organ uznał, że dla sprawy istotne jest jednak, że ten właśnie adres jako korespondencyjny zgłosił w piśmie z 5 sierpnia 2025 r. w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku w sprawie rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2020 r..

Powołano przy tym treść art. 146 Ordynacji podatkowej.

Z akt sprawy nie wynika aby skarżący powiadamiał organ podatkowy, że nie przebywa już (ani nikt kto mógłby w jego imieniu odebrać korespondencję) pod wskazanym adresem korespondencyjnym: ul. [...].

Zatem w ocenie organu odwoławczego, gdy skarżący wskazał ten konkretny adres do korespondencji oraz zgłoszenia tego nie zmienił, posłużenie się tym adresem w korespondencji z nim przez organ podatkowy było w pełni uzasadnione.

Ponadto skarżący wskazał, że placówka pocztowa przy ul. [...] gdzie była awizowana przesyłka zawierająca decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego a Gdańsku z 4 grudnia 2025 r. w okresie od 22 grudnia 2025 r. do 6 stycznia 2026 r. była nieczynna a 9 grudnia 2025 r. czynna była tylko do godz. 15.00 co uniemożliwiało odbiór korespondencji w dacie uznania przesyłki za doręczoną tj. 22 grudnia 2025 r. Na potwierdzenie tego faktu załączył skan zdjęcia ogłoszeń placówki pocztowej wykonanego przez osoby trzecie w dniu 19 grudnia 2025 r..

Jednak organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z informacją uzyskaną od pracownika poczty przy ul. [...] w ww. okresie przesyłki pocztowe były przekierowane i pozostawione do odebrania w innej placówce pocztowej, przy ul. [...] i informacja o tym była zamieszczona w placówce pocztowej jak i na witrynie poczty z odpowiednim wyprzedzeniem.

Z udzielonych wyjaśnień pracownika placówki pocztowej wynika, zawsze w przypadkach czasowego zamknięcia którejkolwiek placówki pocztowej umieszczana jest informacja gdzie i w jakich godzinach można odebrać przesyłki pocztowe.

Potwierdza to wydruk śledzenia przesyłki Poczty Polskiej, z którego wynika, że ta konkretna przesyłka (zawierająca decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku z 4 grudnia 2025 r.) oczekiwała na odbiór od 19 grudnia 2025 r. w placówce pocztowej przy ul. [...].

Również zauważono, że załączone przez stronę zdjęcie nie przedstawia całości informacji zamieszczonych na witrynie placówki pocztowej.

Organ przypomniał, że skarżący powołał, że również na problemy ze zdrowiem, pobyt w szpitalu oraz przebywanie na zwolnieniach lekarskich co uniemożliwiło odebranie korespondencji - co również wskazuje w jego opinii, że nie ze swojej winy nie mógł dochować terminu na wniesienie odwołania od decyzji organu podatkowego.

W odpowiedzi z 5 sierpnia 2025 r. na zawiadomienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku z 16 lipca 2025 r. o wyznaczeniu terminu do wypowiedzenia się w sprawie rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2020 rok skarżący poinformował, że:

"ze względu na bardzo poważny stan zdrowia psychicznego nie jestem obecnie w stanie skutecznie i odpowiedzialnie podjąć się czynności w tej sprawie oraz zwrócił się o:

"1. zawieszenie lub przedłużenie terminu na zajęcie stanowiska do czasu poprawy mojego zdrowia,

1. 2. umożliwienie zapoznania się z aktami i przedstawienia wyjaśnień w formie pisemnej po odzyskaniu zdolności do udziału w postępowaniu".

Dodatkowo załączył kopię karty informacyjnej leczenia szpitalnego w okresie od 17 marca 2025 r. do 7 czerwca 2025 r. oraz wydruki ZUS ZLA o okresach przebywania na zwolnieniach lekarskich.

W opinii organu, z dokumentów tych nie wynika, że skarżący nie miał zdolności do podejmowania określonych czynności np. z uwagi na brak sprawności intelektualnej lub że był czasowo unieruchomiony np. w związku z niemożnością poruszania się.

Również treść pism składanych przez stronę w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego nie wskazuje, że nie by niezdolny do dokonywania czynności procesowych czy też do odbioru korespondencji lub chociażby do dokonania upoważnienia pełnomocnika do jej odbioru.

W opinii Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, skarżący mając świadomość toczącego się postępowania podatkowego oraz kłopotów zdrowotnych - o czym informował już w piśmie skierowanym do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku z 17 sierpnia 2023 r. - uzasadnione było udzielenie upoważnienia innej osobie (pełnomocnikowi) zarówno do odbioru korespondencji jak i do działania w jego imieniu w toczącym się postępowaniu podatkowym.

Jednakże ani w okresie prowadzonego postępowania ani poprzedzających go czynności sprawdzających takiego pełnomocnika nie ustanowił.

Wskazano, że jednym z założeń postępowania podatkowego, wynikającym z zasady celowości, jest jego ciągły charakter. Oznacza to, co do zasady, że powinno się ono toczyć bez przerwy, od momentu jego wszczęcia aż do załatwienia sprawy. Poza ściśle określonymi przypadkami, gdzie organ podatkowy może zawiesić postępowanie podatkowe.

Natomiast zły stan zdrowia lub zwolnienie lekarskie nie stanowią przesłanki do zawieszenia przez organ podatkowy postępowania podatkowego, czy też braku winy w uchybieniu terminu na wniesienie odwołania.

Z akt sprawy wynika, że problemy strony ze zdrowiem nie stanowiły okoliczności nagłej (o problemach zdrowotnych informował jeszcze przed wszczęciem postępowania podatkowego w piśmie z 17 sierpnia 2023 r.), która - mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw - uniemożliwiła:

1. - dokonanie zgłoszenia zmiany adresu korespondencyjnego,
2. - odebranie korespondencji,
3. - ustanowienie pełnomocnika do odbioru korespondencji,
4. - ustanowienie pełnomocnika do działania w imieniu przed organem podatkowym,
5. - wyrażenie zgody na doręczanie korespondencji na konto w systemie teleinformatycznym organu podatkowego (e - Urząd Skarbowy), co umożliwiłoby stronie dochowanie terminu do wniesienia odwołania od decyzji wydanej przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku z 4 grudnia 2025 r. w sprawie rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych w 2020 r..

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku stwierdził zatem, że skarżący nie spełnił wszystkich przesłanek uzasadniających przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku jakie są wymagane zgodnie z art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej. Nie przedstawił bowiem wiarygodnych przesłanek, że uchybienie terminu nastąpiło z powodu przeszkody, która uniemożliwiałaby odbiór przesyłanej korespondencji na skutek zaistnienia okoliczności, których przezwyciężenie nie było możliwe przez cały okres trwania postępowania podatkowego zakończonego wydaniem decyzji podatkowej.

W tej sytuacji brak było podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku i przywrócenia terminu do złożenia odwołania od ww. decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 30 marca 2026 r., znak: 2201-IOD-2.4102.16.2026.4, w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku wniesiono o:

1. 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości,
2. 2. stwierdzenie, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy skarżącego i spełnione zostały przesłanki przywrócenia terminu,
3. 3. przywrócenie terminu do wniesienia odwołania,
4. 4. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:

1. 1. naruszenie art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej przez błędne przyjęcie, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi, mimo że całokształt okoliczności wskazuje na obiektywną niemożność działania w terminie,
2. 2. naruszenie art. 121 § 1 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez formalistyczną i wybiórczą ocenę materiału dowodowego,
3. 3. naruszenie art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z zasadą proporcjonalności przez utożsamienie braku zmiany adresu z automatycznym zawinieniem,
4. 4. naruszenie art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez faktyczne pozbawienie skarżącego czynnego udziału w postępowaniu,
5. 5. naruszenie art. 45 Konstytucji RP oraz art. 6 EKPC poprzez nadmierny formalizm skutkujący pozbawieniem realnej kontroli sądowej decyzji podatkowej,
6. 6. dowolną ocenę stanu faktycznego i pominięcie kluczowych okoliczności zdrowotnych i życiowych,
7. 7. pominięcie łącznej oceny materiału dowodowego obejmującego stan zdrowia, hospitalizacje oraz realne warunki doręczenia,
8. 8. naruszenie art. 121 § 1 O.p. (zasada zaufania do organów) poprzez przyjęcie nierealistycznego standardu obowiązków strony w sytuacji ciężkiej choroby i braku faktycznej zdolności działania.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Na wstępie przypomnieć należy, że istota sporu w przedmiotowej sprawie dotyczy wydania przez organ odwoławczy postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z 4 grudnia 2025 r..

Należy wskazać, że w art. 144 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r., poz. 622):

"§ 1a. Organ podatkowy doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu podatkowego albo w siedzibie organu podatkowego.

§ 1b. W przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1a, organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez:

1. 1) operatora wyznaczonego w ramach publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (...).

§ 1c. W przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1a i § 1b pkt 1, organ podatkowy doręcza pisma:

1. 1) przesyłką rejestrowaną, o której mowa w art. 3 pkt 23 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (...)".

Zgodnie z zapisem art. 148 § 1 powołanej powyżej ustawy:

"Pisma doręcza się osobom fizycznym pod adresem miejsca ich zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju".

Przy czym w myśl art 149 tej ustawy:

"W przypadku nieobecności adresata w miejscu zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi (...)".

Z akt niniejszej sprawy wynika, że przesyłka zawierająca niniejszą decyzję nie została odebrana przez stronę ani przez pełnoletniego domownika lub ustanowionego pełnomocnika.

Zgodnie z art. 150 ustawy Ordynacja podatkowa:

"§ 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149:

1. 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;
2. 2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę.

§ 2. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.

§ 3. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy.

§ 4. W przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy".

Z akt sprawy wynika, że korespondencja zawierająca decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku z 4 grudnia 2025 r. została prawidłowo zaadresowana i wysłana na prawidłowy adres, który skarżący wskazał w trakcie prowadzonego postępowania przed organem pierwszej instancji.

Przesyłka ta była dwukrotnie awizowana przez doręczyciela: 8 grudnia 2025 r., powtórnie 16 grudnia 2025 r. ale nie została podjęta.

W tych okolicznościach - w świetle przytoczonych przepisów - decyzja Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku została skutecznie doręczona 22 grudnia 2025 r. w trybie doręczenia zastępczego (zgodnie z art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej) - tj. z upływem 14 - dniowego okresu przechowywania przesyłki w placówce pocztowej, licząc od pierwszego dnia zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej.

Odnosząc się do wniosku o przywrócenie terminu Sąd przypomina, że zgodnie z treścią art. 162 ustawy Ordynacja podatkowa:

"§ 1. W razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

§ 2. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin".

Z powyższego przepisu wynika, że organ podatkowy może przywrócić termin do dopełnienia czynności, dla której termin był określony, gdy kumulatywnie spełnione zostaną cztery przesłanki, tj. gdy podatnik:

1. 1) złoży wniosek o przywrócenie terminu z podaniem przyczyn naruszenia terminu,
2. 2) uprawdopodobni (przedstawi wiarygodne okoliczności), że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy,
3. 3) wniesie podanie (wniosek) o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu,
4. 4) jednocześnie z wniesieniem wniosku dopełni czynności, dla której był określony termin.

Zatem niespełnienie choćby jednej z ww. przesłanek, przy równoczesnym dopełnieniu innych, przesądza o niedopuszczalności przywrócenia terminu.

W opinii organu odwoławczego przesłanki przedstawione przez skarżącego nie uprawdopodabniają braku winy skarżącego w uchybieniu terminowi na wniesienie odwołania od decyzji podatkowej. Sąd opinię tę podziela.

W złożonej skardze jak i we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania skarżący wskazuje, że nie przebywał pod adresem przez siebie wskazanym i nie wiedział o przesyłce zawierającej decyzję organu podatkowego, ale jednocześnie wskazuje na fakt, że placówka pocztowa mieszcząca się w Gdańsku przy ul. [...] w okresie doręczenia była okresowo zamknięta i nie mógł tej przesyłki odebrać. Skarżący wskazuje na funkcjonowanie tej placówki w ograniczonych i nieprzewidywalnych godzinach powołując się również na opinie zamieszczone na stronach internetowych.

W ocenie Sądu, skarżący w żaden sposób nie wykazał, aby podejmował kroki zmierzające do zainicjowania procedury reklamacyjnej w związku z nieprawidłowościami związanymi z działaniem placówki pocztowej przy ul. [...], które - jak twierdzi - uniemożliwiły odbiór korespondencji w okresie od 19 grudnia 2025 r. (tj. zamknięcia placówki pocztowej).

Skarżący powołuje się również na ciężką sytuację zdrowotną i życiową, jednak jak wynika z akt sprawy o problemach zdrowotnych skarżący informował już na etapie czynności sprawdzających - w piśmie z 21 września 2023 r..

Zatem choroba skarżącego nie miała charakteru nagłego i nieprzewidywalnego, a skarżący mając jej świadomość nie ustanowił pełnomocnika: ani do odbioru korespondencji, ani do reprezentowania go przed organami podatkowymi co właśnie w takich sytuacjach jest w pełni uzasadnione a nawet konieczne. Możliwość taka wynika z przepisów Ordynacji podatkowej.

Ponadto trafnie zwrócił uwagę organ, że karty leczenia szpitalnego wynika, że w szpitalu przebywał skarżący w okresie od 17 marca 2025 r. do 7 czerwca 2025 r., a w trakcie postępowania podatkowego skarżący również podejmował pewne czynności np. kontakt telefoniczny z organem podatkowym, czy pismo przesłane drogą elektroniczną 5 sierpnia 2025 r..

Akta sprawy, przebieg postępowania oraz poprzedzających go czynności sprawdzających oraz okoliczności przedstawione przez skarżącego pokazują zatem, że skarżący mógł podjąć kroki w celu zabezpieczenia swoich interesów oraz uchronić się przed negatywnymi skutkami nieodebrania korespondencji od organu podatkowego.

W tej sytuacji Sąd podziela ocenę, że uchybienie terminowi na wniesienie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z 4 grudnia 2025 r. nie było przez stronę niezawinione.

Zdaniem Sądu, a wbrew opinii skarżącego, organ odwoławczy w wydanym postanowieniu odniósł się do wszystkich dowodów oraz argumentów przedstawionych przez stronę i ocenił okoliczności tej sprawy w kontekście całości materiału dowodowego.

Z przyczyn powyższych nie zasługują zatem na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1 ani ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 45 Konstytucji RP czy art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, gdyż zaskarżone postanowienie nie obejmowało oceny poprawności procedury postępowania w zakresie wydania decyzji wymiarowej.

Mając to na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.