Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańskuz 14 lipca 2026 r., sygn. akt I SA/Gd 454/26

Uzasadnienie

1. 1. Zaskarżoną interpretacją indywidualną z dnia 15 maja 2026 r. nr 0015-KDWT.4011.92.2026.2.JŁ Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako: "Dyrektor KIS", "organ interpretacyjny"), działając na podstawie art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm., dalej jako: "O.p."), po rozpatrzeniu wniosku P.K. (dalej jako: "Skarżący", "Strona") o udzielenie interpretacji indywidualnej, uznał za nieprawidłowe stanowisko Strony w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych.
2. 2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy:
3. 2.1. Wnioskiem z dnia 31 marca 2026 r. Skarżący zwrócił się o wydanie interpretacji indywidualnej.

W opisie zdarzenia przyszłego Strona wskazała, że od [...] 2020 r. przebywa i mieszka w Szwajcarii. Co miesiąc odprowadzane są od Skarżącego wypłaty składki na 1 i 2 filar emerytalny plus podatki i składki na różne ubezpieczenia. W lipcu 2026 r. Strona planuje powrót do Polski i definitywne wymeldowanie się ze Szwajcarii. Skarżący chciałby wypłacić kapitał BVG (2 filar emerytalny) zgromadzony przez te lata. Wypłata kapitału BVG będzie opodatkowana u źródła w Szwajcarii przed wypłatą środków na konto bankowe Strony. W momencie wypłaty środków Skarżący będzie już w Polsce.

W uzupełnieniu wniosku z dnia 25 kwietnia 2026 r. Strona podała, że w dacie otrzymania wskazanych środków będzie miała miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce. Wypłata wskazana we wniosku będzie pochodzić z systemu Berufliche Vorsorge (BVG), działającego na podstawie federalnej ustawy Bundesgesetz über die berufliche Altres-, Hinterlassenen- und Invalidenvorsorge (LPP/BVG). Jest to system zawodowego zabezpieczenia emerytalnego, który w swojej konstrukcji prawnej i celu odpowiada polskim Pracowniczym Programom Emerytalnym (PPE). Szwajcarski II filar emerytalny (BVG/LPP) jest instytucjonalnym i prawnym odpowiednikiem polskiego PPE w rozumieniu art. 21 ust. 33 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592, dalej jako: u.p.d.o.f."). Program ten został utworzony przez pracodawcę, a środki (składki) były wpłacane zarówno przez pracodawcę, jak i pracownika na indywidualny rachunek w celu gromadzenia oszczędności emerytalnych, co spełnia definicję programu emerytalnego.

Skarżący wskazał, że w dacie zdarzenia przyszłego ustawowy wiek emerytalny (65 lat) nie zostanie osiągnięty. Jednakże zgodnie z przepisami szwajcarskiej ustawy federalnej o zawodowym ubezpieczeniu emerytalnym (BVG), wypłata kapitału nastąpi w ramach ustawowej procedury wcześniejszej realizacji uprawnień emerytalnych. Szwajcarski ustawodawca uznaje wypłatę w związku z definitywnym opuszczeniem kraju za pełnoprawną formę realizacji celów emerytalnych. Tym samym wypłata ta zachowuje swój charakter emerytalny, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b u.p.d.o.f.

Strona podkreśliła, że uprawnienie do otrzymywania tych środków i ich wypłata nie będą związane z osiągnięciem wieku emerytalnego lub wcześniejszym przejściem na emeryturę. Wypłata następuje z definitywnym opuszczeniem Szwajcarii (art. 5 ustawy LPP/BVG). Mimo wcześniejszej wypłaty środki te mają charakter kapitału emerytalnego zgromadzonego w trakcie pracy i stanowią zabezpieczenie utrzymania: środki mają na celu zabezpieczenie przyszłości Strony po zakończeniu aktywności zawodowej, mimo wcześniejszej wypłaty.

Wypłata środków ma na celu zabezpieczenie źródła utrzymania po przejściu na emeryturę i posiada charakter świadczenia emerytalnego. Środki te zostały zgromadzone w ramach szwajcarskiego II filaru (BVG), który jest funduszem emerytalnym o charakterze kapitałowym, analogicznym do polskiego Pracowniczego Programu Emerytalnego (PPE). Choć wypłata następuje jednorazowo w związku z opuszczeniem Szwajcarii (zgodnie z tamtejszymi przepisami), ich przeznaczeniem jest sfinansowanie potrzeb życiowych w wieku emerytalnym. Zatem wypłata ta realizuje cel zabezpieczenia społecznego i emerytalnego.

Skarżący zwrócił uwagę, że Szwajcarski fundusz (Pensionskasse), w którym gromadzone były środki, spełnia definicję pracowniczego programu emerytalnego z art. 21 ust. 33 u.p.d.o.f. (tożsamość z PPE).

Przyczyną wypłaty jest definitywne opuszczenie Szwajcarii i ustanie rezydencji w Szwajcarii oraz przeniesienie centrum interesów życiowych do Polski, co wg tamtejszego prawa (LPP/BVG) jest równorzędną podstawą do wypłaty z funduszu emerytalnego. Takie wykorzystanie kapitału jest formą zabezpieczenia bytu i kapitału na starość, co jest tożsame z celami realizowanymi przez polskie programy emerytalne.

Zgodnie z przepisami szwajcarskiej ustawy federalnej o zawodowym ubezpieczeniu emerytalnym (BVG), wypłata kapitału nastąpi w ramach ustawowej procedury wcześniejszej realizacji uprawnień emerytalnych. Szwajcarski ustawodawca uznaje wypłatę środków w związku z definitywnym opuszczeniem kraju za pełnoprawną formę realizacji celów emerytalnych.

1. 2.2. Mając na uwadze przedstawiony opis zdarzenia przyszłego, Skarżący sformułował następujące pytania:
2. 1) Czy jednorazowa wypłata środków zgromadzonych w ramach tzw. drugiego filaru szwajcarskiego (BVG), dokonana w związku z definitywnym opuszczeniem Szwajcarii, podlega zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b u.p.d.o.f.?;
3. 2) Czy Skarżący musi zgłosić wypłatę BVG w zeznaniu podatkowym PIT za 2026 r.?;
4. 3) Czy w Polsce zostanie opodatkowana wypłata BVG, skoro podatek zostanie potrącony wcześniej przez szwajcarski urząd skarbowy? Ponadto istnieje umowa między Polską a Szwajcarią o unikaniu podwójnego opodatkowania.

W ocenie Skarżącego jednorazowa wypłata środków zgromadzonych w ramach tzw. II filaru szwajcarskiego systemu emerytalnego (BVG), dokonana na podstawie przepisów federalnej ustawy LPP/BVG, podlega w całości zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych w Polsce na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b u.p.d.o.f. Szwajcarski II filar (BVG) jest systemem zawodowego zabezpieczenia emerytalnego, który w swojej konstrukcji prawnej odpowiada polskim Pracowniczym Programom Emerytalnym (PPE). Jest on tworzony przez pracodawców, a uczestnictwo w nim jest obowiązkowe dla pracowników po osiągnięciu określonego dochodu. Składki finansowane są wspólnie przez pracodawcę i pracownika.

Mimo że wypłata następuje jednorazowo przed osiągnięciem ustawowego wieku emerytalnego (w związku z definitywnym opuszczeniem Szwajcarii – tzw. Barauszahlung), środki te mają charakter kapitału emerytalnego zgromadzonego w trakcie aktywności zawodowej. Wcześniejsza wypłata jest dopuszczalną przez szwajcarskie prawo formą realizacji uprawnień emerytalnych w specyficznych okolicznościach życiowych.

W ocenie Skarżącego, skoro powyższe środki korzystają ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b u.p.d.o.f., nie ma on obowiązku wykazywania ich w rocznym zeznaniu podatkowym (PIT), ani odprowadzania od nich podatku dochodowego w Polsce.

1. 2.3. W interpretacji indywidualnej z dnia 15 maja 2026 r. nr 0015-KDWT.4011.92.2026.2.JŁ Dyrektor KIS stwierdził, że stanowisko Strony jest nieprawidłowe.

Po przytoczeniu treści art. 3 ust.1, art. 3 ust. 1a oraz art. 4a u.p.d.o.f., Dyrektor KIS wskazał, że ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.

W świetle opisanego zdarzenia, w przedstawionej sytuacji znajdują zastosowanie uregulowania Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Bernie dnia 2 września 1991 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 22 poz. 92 ze zm., dalej jako: "Konwencja polsko-szwajcarska") oraz Protokołu do niej, zmienionej Obwieszczeniem Ministra Spraw Zagranicznych z dnia 2 lutego 2021 r. o sprostowaniu błędów (Dz. U. z 2021 r. poz. 262). Dyrektor KIS przytoczył treść art. 18 ust.1 oraz art. 21 ust. 1 Konwencji polsko-szwajcarskiej.

Odnosząc się do wypłaty, którą Strona otrzyma za środków zgromadzonych w ramach tzw. II filaru emerytalnego w Szwajcarii, wyjaśnić należy, że oceniając czy świadczenia te podlegają opodatkowaniu stosownie do art. 18 ust. 1 lub art. 21 ust. 1 Konwencji polsko-szwajcarskiej, należy odnieść się do wskazówek zawartych w Komentarzu do Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku OECD. Zawierane przez Polskę umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania są bowiem wzorowane na Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku OECD, zatem interpretacji ich postanowień powinna uwzględniać ustalenia przyjęte na szczeblu OECD, znajdujące wyraz w wypracowanym przez państwa członkowskie tej organizacji, w tym również Polskę, Komentarzu do Modelowej Konwencji (MK).

Organ interpretacyjny zwrócił uwagę, że Konwencja polsko-szwajcarska nie definiuje, co należy rozumieć przez określenie "emerytury i inne podobne wynagrodzenia". Zgodnie z komentarzem do art. 18 Konwencji Modelowej OECD rodzaje wypłat objętych tym artykułem obejmują nie tylko emerytury wypłacane bezpośrednio byłym pracownikom najemnym, lecz również innym beneficjentom (...) oraz inne podobne świadczenia, np. renty starcze z tytułu dawnego zatrudnienia. Kwestię, czy takie wypłaty są objęte art. 18 można ocenić w zależności od ich istoty, z uwzględnieniem faktów i okoliczności, w których są dokonywane.

W ocenie organu interpretacyjnego ważnym czynnikiem jest źródło wypłat. Inne czynniki, które mogą pomóc w ustaleni, czy wypłata lub seria wypłat jest objęta art. 18, są zwłaszcza następujące: czy wypłata jest dokonywana w czasie, czy po ustaniu zatrudnienia uprawniającego do wypłaty, czy odbiorca w dalszym ciągu pracuje, czy odbiorca osiągnął normalny wiek emerytalny właściwy dla danego zawodu; jaka jest sytuacja innych osób mających prawo do takiego samego rodzaju wypłaty ryczałtowej i czy odbiorca może korzystać jednocześnie z innych świadczeń emerytalnych. Zwrot składek emerytalnych (na przykład po czasowym zatrudnieniu) nie stanowi "innego podobnego świadczenia" w rozumieniu art. 18 Konwencji Modelowej.

Biorąc pod uwagę przedstawione we wniosku okoliczności, w szczególności fakt, że jednorazowa wypłata środków zgromadzonych w ramach szwajcarskiego drugiego filaru emerytalnego nie zostanie dokonana ani w związku z osiągnięciem wieku emerytalnego, ani też w związku z wcześniejszym przejściem na emeryturę, wypłata ta będzie podlegać opodatkowaniu na podstawie art. 21 ust. 1 Konwencji polsko-szwajcarskiej, tj. tylko w miejscu zamieszkania Skarżącego, czyli w Polsce.

Jak bowiem Strona wskazała we wniosku, w dacie otrzymania wskazanej we wniosku wypłaty będzie ona miała miejsce zamieszania dla celów podatkowych wyłącznie w Polsce i będzie podlegała w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. W konsekwencji do opodatkowania ww. świadczenia zastosowanie znajdą przepisy ustawy i podatku dochodowym od osób fizycznych.

Po wskazaniu na treść przepisów art. 9 ust. 1m art. 11 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 9 oraz art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f., organ interpretacyjny stwierdził, że użyte w art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. sformułowanie "w szczególności" świadczy o tym, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter przykładowy i otwarty, zatem do tej kategorii należy zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. W związku z tym, każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b u.p.d.o.f., jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.

Następnie Dyrektor KIS powołując treść przepisów art. 2 ust. 1 pkt 18 oraz 42 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o pracowniczych programach emerytalnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 556 dalej jako,,u.p.p.e.) wskazał, że zamiarem ustawodawcy było, aby określenie "wypłata" świadczeń, które realizują cel programu emerytalnego obejmowała m.in. zabezpieczenie źródła utrzymania osobie otrzymującej wypłatę po przejściu na emeryturę lub osobie uprawnionej w przypadku śmierci uczestnika.

Skoro uprawnienie do otrzymania ww. środków nie będzie związane z osiągnięciem przez Stronę wieku emerytalnego lub wcześniejszym przejściem na emeryturę, lecz będzie związane z opuszczeniem terytorium Szwajcarii i przeniesieniem się na stałe na terytorium Polski, to wypłata ww. środków nie będzie objęta zwolnieniem, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b w zw. z art. 21 ust. 33 u.p.d.o.f.

Wypłata ta nie będzie dotyczyła transferu środków do innego pracowniczego programu emerytalnego lub na indywidualne konto emerytalne, jak również nie będzie dotyczyła środków zgromadzonych w grupowej formie ubezpieczenia na życie związanej z funduszem inwestycyjnym lub w innej formie grupowego gromadzenia środków na cele emerytalne dla pracowników wypłaconych do pracowniczego programu emerytalnego, zgodnie z przepisami o pracowniczych programach emerytalnych. W związku z powyższym, do otrzymanej wypłaty nie będą mieć więc również zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 58 lit a i c u.p.d.o.f.

W konsekwencji opisaną we wniosku kwotę wypłaconych środków zgromadzonych w ramach szwajcarskiego II filaru emerytalnego (LPP/BVG) Skarżący będzie zobowiązany wykazać w rocznym zeznaniu podatkowym PIT i będzie ona stanowić dla Strony przychód z innych źródeł w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w Polsce.

3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą interpretację indywidualną, Skarżący, działając w imieniu własnym, wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości, wstrzymanie wykonania zaskarżonej interpretacji do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych (zwrotu wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł).

Zaskarżonej interpretacji indywidualnej zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. 1) art. 21 ust. 1 pkt 5b lit. b w zw. z art. 21 ust. 33 u.p.d.o.f. poprzez ich błędną, zawężającą wykładnię i nieuzasadnione przyjęcie, że jednorazowa wypłata środków skumulowanych w szwajcarskim II filarze emerytalnym (Berufliche Vorsorge – BVG) dokonana przed osiągnięciem ustawowego wieku emerytalnego z powodu definitywnego opuszczenia Szwajcarii nie podlega zwolnieniu z opodatkowania w Polsce, podczas gdy program ten w swojej strukturze, celach i charakterze w pełni odpowiada polskiemu Pracowniczemu Programowi Emerytalnemu (PPE);
2. 2) art. 21 ust. 33 u.p.d.o.f. w zw. z sekcją A pkt 1 załącznika II oraz art. 9 ust. 2 Załącznika I do Umowy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób (ALCP) – poprzez bezpodstawne zróżnicowanie, profiskalną dyskryminację podatkową i odmowę traktowania szwajcarskiego systemu emerytalnego na równi z systemami państw UE/EOG, co bezpośrednio łamie zasadę równego traktowania oraz niedyskryminacji systemów zabezpieczenia społecznego państw sygnatariuszy umów międzynarodowych;
3. 3) art. 91 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – poprzez pominięcie zasady pierwszeństwa ratyfikowanej umowy międzynarodowej (ALCP) przed przepisami ustawy krajowej w przypadku kolizji norm prawnych.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że sam fakt wypłaty środków przed formalnym osiągnięciem wieku emerytalnego nie eliminuje zabezpieczającego i emerytalnego celu tych funduszy. Szwajcarski ustawodawca w art. 5 ustawy LPP/BVG wprost uznaje definitywne i stałe opuszczenie kraju za pełnoprawną, ustawową podstawę wcześniejszego zamknięcia rachunku i realizację uprawnień z kapitału emerytalnego.

1. 4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje

1. 5.1. Skarga zasługuje na uwzględnienie.

1. 5.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających.

Na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność tej czynności, a art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio.

Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Będąc związany granicami skargi, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona interpretacja indywidualna narusza przepisy prawa materialnego.

5.3 Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia, czy w opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym jednorazowa wypłata środków zgromadzonych w ramach tzw. II filaru szwajcarskego, w związku z opuszczeniem przez Wnioskodawcę Szwajcarii i zamieszkaniem na stałe w Polsce, będzie stanowić przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, jak twierdzi organ, czy podlega zwolnieniu z opodatkowania jak uważa strona skarżąca.

Zdaniem strony skarżącej jednorazowa wypłata środków zgromadzonych w ramach II filaru szwajcarskego, dokonana na podstawie przepisów federalnej ustawy, podlega w całości zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych w Polsce, bowiem szwajcarski II filar jest systemem zawodowego zabezpieczenia emerytalnego, który w swojej konstrukcji prawnej odpowiada polskim Pracowniczym Programom Emerytalnym, z którego wypłata środków zwolniona jest z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) u.p.d.o.f.

Natomiast w ocenie Dyrektora KIS, skoro uprawnienie do otrzymania przez Wnioskodawcę ww. środków nie będzie związane z osiągnięciem wieku emerytalnego lub wcześniejszym przejściem na emeryturę, lecz ma związek z opuszczeniem terytorium Szwajcarii i przeniesieniem się na stałe na terytorium Polski, to wypłata wskazanych środków nie będzie objęta zwolnieniem, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) w zw. z art. 21 ust. 33 u.p.d.o.f.

W ocenie Sądu w tak zaistniałym sporze rację należy przyznać stronie skarżącej.

5.4. Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) u.p.d.o.f. wolne od podatku dochodowego są wypłaty środków zgromadzonych w pracowniczym programie emerytalnym dokonane na rzecz uczestnika lub osób uprawnionych do tych środków po śmierci uczestnika.

Jednocześnie według art. 21 ust. 33 u.p.d.o.f. przez pracownicze programy emerytalne rozumie się pracownicze programy emerytalne utworzone i działające w oparciu o przepisy dotyczące pracowniczych programów emerytalnych obowiązujące w państwach członkowskich Unii Europejskiej lub w innych państwach należących do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.

W związku z brzmieniem powołanych przepisów decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcie spornego problemu ma ustalenie, czy otrzymana przez Skarżącego wypłata kapitału BVG z tytułu uczestnictwa w ramach szwajcarskiego drugiego filaru, wypłacana jest ze środków zgromadzonych w pracowniczym programie emerytalnym utworzonym i działającym w oparciu o przepisy dotyczące pracowniczych programów emerytalnych obowiązujących w Konfederacji Szwajcarskiej.

Jak wynika z przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zdarzenia przyszłego, którym zgodnie z art. 14c § 1 O.p. organ wydający interpretację indywidualną jest związany, wypłata zgromadzonego kapitału będzie pochodzić z systemu Berufliche Vorsorge (BVG), działającego na podstawie federalnej ustawy Bundesgesetz über die berufliche Altres-, Hinterlassenen- und Invalidenvorsorge (LPP/BVG). Jak wskazał Wnioskodawca jest to system zawodowego zabezpieczenia emerytalnego, który w swojej konstrukcji prawnej i celu odpowiada polskim Pracowniczym Programom Emerytalnym (PPE). Zdaniem strony Szwajcarski II filar emerytalny (BVG/LPP) jest instytucjonalnym i prawnym odpowiednikiem polskiego PPE w rozumieniu art. 21 ust. 33 u.p.d.o.f. Program ten został utworzony przez pracodawcę, a środki (składki) były wpłacane zarówno przez pracodawcę, jak i pracownika na indywidualny rachunek w celu gromadzenia oszczędności emerytalnych, co spełnia definicję programu emerytalnego.

W związku z tak przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego nie budzi wątpliwości okoliczność, że wypłacana kwota kapitału BVG (II filar emerytalny) pochodzi ze środków zgromadzonych w pracowniczym programie emerytalnym utworzonym i działającym w oparciu o przepisy dotyczące pracowniczych programów emerytalnych obowiązujących w Konfederacji Szwajcarskiej.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że w rozpoznanej sprawie wypłacona kwota stanowi świadczenie wypłacone ze środków zgromadzonych w pracowniczym programie emerytalnym utworzonym i działającym w oparciu o przepisy dotyczące pracowniczych programów emerytalnych obowiązujących w Konfederacji Szwajcarskiej, co stanowi o spełnieniu przesłanki zwolnienia zawartej w art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) w zw. z art. 21 ust. 33 u.p.d.o.f.

Natomiast Dyrektor KIS uznając stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe stwierdził, że skoro uprawnienie do otrzymania ww. środków nie będzie związane z osiągnięciem przez Stronę wieku emerytalnego lub wcześniejszym przejściem na emeryturę, lecz będzie związane z opuszczeniem terytorium Szwajcarii i przeniesieniem się na stałe na terytorium Polski, to wypłata ww. środków nie będzie objęta zwolnieniem, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) w zw. z art. 21 ust. 33 u.p.d.o.f.

Sąd zwraca uwagę, iż ustawodawca na gruncie zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) u.p.d.o.f. w odniesieniu do pracowniczego programu emerytalnego utworzonego i działającego w oparciu o przepisy dotyczące pracowniczych programów emerytalnych obowiązujących w Konfederacji Szwajcarskiej, nie formułuje warunku, aby wypłata z tytułu w/w programu emerytalnego została dokonana w związku z osiągnięciem przez podatnika wieku emerytalnego lub w związku z wcześniejszym przejściem na emeryturę.

Jednocześnie skoro ustawodawca krajowy definiując w art. 21 ust. 33 u.p.d.o.f. pracownicze programy emerytalne odsyła do przepisów dotyczących pracowniczych programów emerytalnych obowiązujące w państwach członkowskich Unii Europejskiej lub w innych państwach należących do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej, to organ interpretacyjny nieprawidłowo w powyższym aspekcie powołuje się na art. 2 pkt 18 w zw. z art. 42 ust. 1 u.p.p.e., w których to przepisach zawarta jest definicja wypłaty w rozumieniu u.p.p.e., a więc regulacji dotyczącej polskich pracowniczych programów emerytalnych. Skoro zdarzenie przyszłe opisane przez stronę dotyczy wypłaty środków pochodzących z pracowniczych programów emerytalnych obowiązujących w Konfederacji Szwajcarskiej, do których to przepisów odsyła treść art. 21 ust. 33 w zw. z art. 21 ust. 33 u.p.d.o.f., to nieuprawnione jest definiowanie przez organ użytego w tych przepisach pojęcia,,wypłaty’’ zgodnie z treścią przepisów krajowych zawartych w u.p.p.e.

W ocenie Sądu powyższy opis II filaru szwajcarskiego systemu emerytalnego BVG, pozwala na stwierdzenie, iż przysługująca Skarżącemu kwota wypłacana jest z pracowniczego programu emerytalnego utworzonego i działającego w oparciu o przepisy dotyczące pracowniczych programów emerytalnych obowiązujących w Konfederacji Szwajcarskiej. Ponadto podkreślić należy, że z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że program ten odpowiada w swojej konstrukcji prawnej polskim Pracowniczym Programom Emerytalnym.

W konsekwencji, twierdzenie organu, że wypłata Skarżącemu opisanej kwoty, nie korzysta ze zwolnienia, ze względu na brak osiągnięcia przez wnioskodawcę wieku emerytalnego lub brak przejścia na wcześniejszą emeryturę narusza przepis art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) w zw. z art. 21 ust. 33 u.p.d.o.f.

Natomiast niezasadny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 91 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez pominięcie zasady pierwszeństwa ratyfikowanej umowy międzynarodowej przed przepisami ustawy krajowej w przypadku kolizji norm prawnych.

Wbrew zarzutowi skargi, Dyrektor KIS w zaskarżonej interpretacji indywidualnej prawidłowo wskazał, że w świetle opisanego zdarzenia przyszłego, w przedstawionej sytuacji znajdują zastosowanie uregulowania Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Bernie dnia 2 września 1991 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 22 poz. 92 ze zm.,) oraz Protokołu do niej, zmienionej Obwieszczeniem Ministra Spraw Zagranicznych z dnia 2 lutego 2021 r. o sprostowaniu błędów (Dz. U. z 2021 r. poz. 262).

Jednakże brak sformułowania w złożonej skardze na interpretację indywidualną zarzutów dotyczących prawidłowości zastosowania przez organ przepisów powołanej Konwencji, uniemożliwia Sądowi zgodnie z zasadą związania zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a p.p.s.a.), kontrolę prawidłowości stanowiska organu w tym zakresie.

1. 5.5. Wydając ponownie interpretację indywidualną, organ uwzględni ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

1. 5.6. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit.a) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 200 zł, obejmującą uiszczony wpis od skargi.