Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 31 marca 2026 r. nr 2201-IEE.7191.1.14.2026.DW Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej "Dyrektor IAS"), jako organ pierwszej instancji, odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku S. K. (dalej "Skarżący") z dnia 22 lutego 2026 r. o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego.
Pismem z dnia 4 maja 2026 r. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Dyrektora IAS z dnia 31 marca 2026 r. nr 2201-IEE.7191.1.14.2026.DW. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, stwierdzenie jego wydania z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Postanowieniem z dnia 14 maja 2026 r. nr 2201-IEE.7192.1.6.2026.WK Dyrektor IAS utrzymał w mocy ww. postanowienie z dnia 31 marca 2026 r.
Pismem z dnia 1 czerwca 2026 r., w odpowiedzi na skargę, Dyrektor IAS wniósł o jej odrzucenie, bowiem na postanowienie organu z dnia 31 marca 2026 r. Skarżącemu przysługiwało zażalenie, a nie skarga do sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna i dlatego podlega odrzuceniu.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd zawsze bada m.in dopuszczalność skargi, tzn. czy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, czy skargę wniósł uprawniony podmiot oraz czy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie.
Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 – dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, przy czym kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. sąd postanowieniem odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Z powołanego przepisu wynika, że dopóki stronie przysługuje prawo wniesienia jakiegokolwiek środka zaskarżenia, dopóty wniesienie skargi na ten akt do sądu administracyjnego – jako przedwczesne – jest niedopuszczalne. Dla wypełnienia warunku wyczerpania środków zaskarżenia bezwzględnie konieczne jest uprzednie rozpoznanie wniesionego środka zaskarżenia przez organ administracji publicznej drugiej instancji.
W sytuacji zaś, gdy strona nie wyczerpie trybu zaskarżenia lub też, jak w niniejszej sprawie, złoży zażalenie, ale bez oczekiwania na wydanie rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji wniesie skargę, skarga taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jako niedopuszczalna.
W rozpatrywanej sprawie skarga podlega odrzuceniu, bowiem Skarżący wniósł ją na postanowienie Dyrektora IAS z dnia 31 marca 2026 r., a zatem postanowienie wydane w pierwszej instancji, w stosunku do którego przysługiwało Skarżącemu najpierw prawo do wniesienia zażalenia do organu drugiej instancji w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. W treści tego postanowienia zawarto prawidłowe pouczenie o przysługującym stronie prawie wniesienia zażalenia do Dyrektora IAS w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia. Z akt sprawy wynika, że postanowienie organu pierwszej instancji, zawierające wskazane pouczenie, zostało Skarżącemu prawidłowo doręczone w dniu 3 kwietnia 2026 r., a zatem miał on wiedzę co do przysługującego mu na tym etapie rozpoznawania sprawy zażalenia. Zauważenia wymaga, że Skarżący skorzystał z powyższego prawa wnosząc pismem z dnia 9 kwietnia 2026 r. zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 31 marca 2026 r. Nie oczekując jednakże na rozstrzygnięcie organu drugiej instancji, Skarżący wniósł skargę na ww. postanowienie organu pierwszej instancji.
Z uwagi na przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę jako wniesioną na rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, uznając ją z tej przyczyny za niedopuszczalną.