Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 20.03.2026r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej jako "Dyrektor IAS" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 13 § 1 pkt 2 lit. c, art. 221, art. 240 § 1 pkt 8, art. 241 § 2 pkt 2, art. 243 § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025r. poz. 111 ze zm.) – dalej jako "O.p.", po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Dyrektora IAS z 25.11.2025 r. odmawiającej wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku (dalej: "Dyrektor IS") z 12.11.2014 r., w sprawie określenia M. I. (dalej jako "strona" lub "Skarżąca") wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia w 2010 r. nieruchomości w kwocie 63.657,00 zł, utrzymał w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji.
Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:
Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku decyzją z dnia 2.09.2014 r. określił stronie wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości. Od decyzji tej Strona wniosła odwołanie. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor IS decyzją z 12.11.2014 r., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika US. Strona nie wniosła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na ww. decyzję Dyrektora IS z dnia 12.11.2014 r., w związku z tym decyzja stała się ostateczna w administracyjnym toku postępowania.
W piśmie z 6.08.2019 r. strona złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora IS z 12.11.2014 r. Dyrektor IAS decyzją z 9.10.2019 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania Strony, Dyrektor IAS decyzją z 3.01.2020 r., utrzymał w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 19 stycznia 2021 r. w sprawie sygn. akt I SA/Gd 766/20 oddalił skargę na decyzję z 3 stycznia 2020r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 19.03.2024 r. w sprawie sygn. akt II FSK 765/21 oddalił skargę kasacyjną wniesiona przez panią M. I. W piśmie z dnia 22.10.2025 r. strona wskazała wyrok Trybunału Konstytucyjnego (dalej: "TK") z dnia 9 lipca 2025 r., sygn. akt SK 64/20 i wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora IS z 12.11.2014 r., uchylenie wskazanej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz umorzenie postępowania w sprawie.
Decyzją z 25 listopada 2025r. Dyrektor IAS odmówił wznowienia postępowania w sprawie.
W odwołaniu od powyższej decyzji Strona wniosła o jej uchylenie oraz orzeczenie zgodnie z wnioskiem i wznowienie postępowania. W uzasadnieniu odwołania strona wskazała, że decyzja została wydana z istotnym naruszeniem art. 243 § 3 w związku z art. 240 § 1 pkt 8 i art. 241 § 2 pkt 2 w zw, z art 120 i art. 121 § 1 O.p., poprzez odmowę wznowienia postępowania i błędne przyjęcie, że wniosek o wznowienie jest przedwczesny z uwagi na brak publikacji wyroku TK z dnia 9 lipca 2025 r., sygn. akt SK 64/20 w Dzienniku Ustaw RP. W ocenie strony wymóg uprzedniej publikacji wyroku w dzienniku promulgacyjnym jako warunek jego stosowania przez organy państwowe jest niezgodny z Konstytucją RP (por. wyrok TK z dnia 23 września 2025 r., sygn. P 3/25.), zatem wniosek złożony w dniu 22 października 2025 r. został wniesiony z zachowaniem ustawowego terminu. Zaniechanie opublikowania wyroku TK z dnia 9 lipca 2025 r., sygn. SK 64/20, w Dzienniku Ustaw RP nie może skutkować pozbawieniem strony prawa do żądania wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 Op.
Wyrok stwierdzający niekonstytucyjność regulacji prawnej uzależniającej zastosowanie skutków wyroku TK od jego opublikowania w Dzienniku Ustaw RP został wydany w dniu 23 września 2025 r. W tym dniu rozpoczął najwcześniej swój bieg 1-miesięczny termin na wystąpienie z żądaniem wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 O.p. Przed tym dniem strona, w ocenie pełnomocnika, nie mogła wystąpić z żądaniem wznowienia postępowania, gdyż dopiero wyrok TK z dnia 23 września 2025 r., sygn. P 3/25 potwierdził, że opublikowanie w Dzienniku Ustaw RP wyroku TK z dnia 9 lipca 2025 r. sygn. SK 64/20 nie jest warunkiem uruchomienia procedury, o której mowa w art. 190 ust. 4 Konstytucji RP. Złożenie żądania wznowienia postępowania w dniu 22 października 2025 r. nastapiło9 w terminie ustawowym.
W ocenie strony argumentacja organu, że przepis art. 241 § 2 pkt 2 O.p. okresla bieg terminu do zło9żenia wniosku z "wejściem w życie" (rozumianym przez organ jako publikacja), jest nietrafna w obliczu stwierdzonej niekonstytucyjności samej praktyki blokowania publikacji. Jeżeli przepis ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych został uznany za niekonstytucyjny w zakresie, w jakim opóźnia skutki wyroków TK, to organ nie może wywodzić negatywnych skutków procesowych dla obywatela z faktu, że inne organy państwa naruszają konstytucyjny obowiązek niezwłocznej publikacji wyroków. Podatnik, mimo posiadania merytorycznego wyroku stwierdzającego niekonstytucyjność przepisów będących podstawą jego opodatkowania, zostaje pozbawiony drogi procesowej tylko dlatego, że jeden z organów państwowych wstrzymuje się z publikacją orzeczenia, a organ podatkowy bezkrytycznie uznaje tę bierność za stan prawnie wiążący. Takie działanie narusza art. 120 i art. 121 § 1 O.p., podważając zaufanie do organów podatkowych.
Decyzją z 20.03.2026 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji.
W uzasadnieniu Dyrektor IAS wskazał, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym trybem postępowania podatkowego, którego przedmiotem jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości wydanej w postępowaniu zwykłym decyzji ostatecznej. Procedowanie w trybie nadzwyczajnym jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych, wyrażonej w art. 128 O.p.
Wskazując na treść art. 241 § 2 pkt 2 O.p., który stanowi, że wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 8 lub 11 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca odpowiednio od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, Dyrektor IAS wyjaśnił, że w tym terminie strona musi złożyć wniosek o wznowienie postępowania. Spełnienie tej przesłanki, tj. zachowanie ustawowego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania podatkowego, w tym w zakresie odnoszącym się do daty rozpoczęcia jego biegu, jest niezbędne do skutecznego uruchomienia procedury wznowieniowej. Uchybienie skutkuje odmową wznowienia postępowania i jest wystarczającą przesłanką wydania decyzji zawierającej takie rozstrzygnięcie.
Zgodnie z art. 190 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483) orzeczenia TK mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Orzeczenia TK w sprawach wymienionych w art. 188 Konstytucji podlegają niezwłocznemu ogłoszeniu w organie urzędowym, w którym akt normatywny był ogłoszony. Jeżeli akt nie był ogłoszony, orzeczenie ogłasza się w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski". Przepisy, o których niekonstytucyjności orzekł TK w wyroku sygn. akt. SK 64/20 stanowiącym podstawę żądania Strony z 22.10.2025 r., tj. art. 21 ust. 21 w związku z art. 21 ust. 1 pkt 126 lit. c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, zostały wprowadzone ustawą o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw z dnia 16 listopada 2006 r. Ustawa ta została opublikowana w Dzienniku Ustaw RP nr 217, poz. 1588, tym samym również dla wejścia w życie wyroku TK w przedmiotowej sprawie konieczna jest jego publikacja w Dzienniku Ustaw RP.
Zgodnie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (tj. Dz.U. z 2019 r, poz.1461) ogłoszenie aktu normatywnego w dzienniku urzędowym jest obowiązkowe, natomiast zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 6 w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, zwanym dalej "Dziennikiem Ustaw", ogłasza się orzeczenia TK dotyczące aktów normatywnych ogłoszonych w Dzienniku Ustaw.
Zdaniem organu odwoławczego fakt, iż wyrok został już wydany, ale nie został jeszcze opublikowany, nie może stanowić skutecznej podstawy do wznowienia postępowania Organ podatkowy ma obowiązek odmówić wznowienia na podstawie art. 243 § 3 O.p. co jest zgodne z zasadą legalizmu (art. 7 Konstytucji RP oraz art. 120 O.p.). Dopuszczenie możliwości stosowania wyroku TK przed jego wejściem w życie prowadziłoby do naruszenia konstytucyjnych zasad działania organów władzy publicznej oraz generowałoby ryzyko nierównego traktowania podatników, zależnie od daty rozpatrywania wniosków.
W dacie wpływu wniosku o wznowienie postępowania wyrok TK nie został opublikowany w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Prawnie neutralna jest publikacja tego wyroku w Zbiorze Orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego- OTK A/2025 poz.73 (art. 115 ust. 1 i 2 ustawy z 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (t.j. Dz. U z 2019 r., poz. 2393).
W niniejszej sprawie wniosek o wznowienie postępowania został złożony przed wejściem w życie wyroku TK z dnia 9.07.2025 r. sygn. akt SK 64/20, bowiem w dacie złożenia wniosku (27.10.2025 r.) wyrok TK nie został opublikowany w Dzienniku Ustaw.
W ocenie organu odwoławczego powoływanie się w sprawie na miesięczny termin, którego początek miałaby stanowić data wydania wyroku TK, sygn. akt 3/25, tj. 23.09.2025 r. jest nieuzasadnione, bowiem terminy wejścia w życie orzeczeń TK wynikają z ustawy zasadniczej, a również wyrok TK z 23.09.2025 sygn. akt 3/25 nie został opublikowany w Dzienniku Ustaw Rzeczpospolitej Polskiej, a jedynie w zbiorze Orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego /OTK A/2025 poz. 97/.
Po publikacji orzeczenia TK z 9.07.2025 r., sygn. akt SK 64/20 w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej możliwe będzie wystąpienie z żądaniem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia TK.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora IAS wydanej w pierwszej instancji, a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 243 § 3 w związku z ort. 240 § 1 pkt 8 i ort. 241 § 2 pkt 2 w zw. z art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, którą organ ten bezzasadnie odmówił wznowienia postępowania i błędnie przyjął, że wniosek o wznowienie jest przedwczesny z uwagi na brak publikacji wyroku TK z dnia 9 lipca 2025 r., sygn. akt SK 64/20 w Dzienniku Ustaw RP, podczas gdy w świetle wyroku TK z dnia 23 września 2025 r., sygn. P 3/25, wymóg uprzedniej publikacji wyroku w dzienniku promulgacyjnym jako warunek jego stosowania przez organy państwowe jest niezgodny z Konstytucją RP, o co za tym idzie - wniosek złożony w dniu 22 października 2025 r. został wniesiony z zachowaniem ustawowego terminu, co w konsekwencji doprowadziło do odmowy uchylenia decyzji ostatecznej z 12 listopada 2014 r.
Uzasadnienie skargi stanowi rozwinięcie stawianych zarzutów i w swojej istocie jest powtórzeniem zarzutów odwołania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżonych decyzji z prawem.
Jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego jest uregulowana w art. 128 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025r., poz. 111 ze zm., dalej O.p.) zasada trwałości decyzji ostatecznych. Zgodnie z powołanym przepisem decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz w ustawach podatkowych. Powołany przepis, ustanawiając ochronę decyzji ostatecznych, przyznaje im cechę trwałości, przy równoczesnym wyznaczeniu granic tej trwałości wynikających z możliwości wzruszania decyzji ostatecznych w trybach nadzwyczajnych. Jednym z takich trybów jest instytucja wznowienia postępowania, która, jako wyłom od zasady trwałości decyzji ostatecznych, opiera się na ustawowo określonych przesłankach wymienionych w art. 240 § 1 O.p. (por. wyroki NSA z 29 kwietnia 2016 r. sygn. aktI FSK 137/15 i z 29 kwietnia 2016 r. sygn. akt I FSK 2030/14; wyroki dostępne w CBOiS, www.orzeczenia,nsa.gov.pl).
Instytucja wznowienia postępowania stanowi szczególny tryb postępowania, zatem nie można przesłankom wznowieniowym przypisywać szerszego znaczenia niż wyrażone wprost w przepisie prawa. Zasada, zgodnie z którą przesłanki wznowienia postępowania podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane rozszerzająco, pełni również istotną funkcję gwarancyjną z punktu widzenia zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego (art. 127 O.p.). Pozwala bowiem ograniczyć sytuacje, w których jedna sprawa będzie rozpoznawana kilkukrotnie, wyłącznie do przypadków kwalifikowanych wadliwości wskazanych m.in. w art. 240 § 1 O.p. (por. wyrok NSA z 14 marca 2017 r. sygn. akt: I FSK 1397/15).
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stoi na stanowisku, że w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzwyczajnym nie jest dopuszczalne dokonywanie przez Sąd, odmiennie niż w postępowaniach wymiarowych, rozproszonej kontroli konstytucyjności przepisów ustaw mających w sprawie zastosowanie.
Sąd dostrzega, że zgodnie z art. 190 ust. 3 Konstytucji RP do wywołania skutku w sferze obowiązywania prawa konieczne jest promulgowanie wyroku Trybunału Konstytucyjnego w stosownym dzienniku urzędowym. Bez tej publikacji wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie wywołuje skutku w postaci utraty mocy obowiązującej przepisu zawierającego normę uznaną za niekonstytucyjną. Utrata mocy obowiązującej, warunkowana przez publikację wyroku Trybunału Konstytucyjnego, nie stanowi jednak przesłanki warunkującej decyzję sądu powszechnego o zastosowaniu albo niezastosowaniu przy rozstrzyganiu sprawy przepisu uznanego przez Trybunał Konstytucyjny za niekonstytucyjny (por. w wyroku Sądu Najwyższego z 4 lipca 2018 r., sygn. I PK 163/17, system LEX).
Należy zatem odróżnić aplikacyjne i derogacyjne skutki wyroków Trybunału Konstytucyjnego. Artykuł 190 ust. 3 Konstytucji RP odnosi się tylko do przesłanek wywołania przez wyrok Trybunału Konstytucyjnego skutku derogacyjnego, natomiast nie ma znaczenia dla skutku aplikacyjnego. (por. wyrok WSA w Poznaniu, sygn.. akt II SA/Po 474/25). W postępowaniu wymiarowym na sądach spoczywa powinność podjęcia takiego rozstrzygnięcia, które w realiach zaistniałego stanu faktycznego i prawnego będzie prowadziło do osiągnięcia w możliwie jak najwyższym stopniu stanu zgodności z obowiązującym prawem rozumianym całościowo, a zatem z uwzględnieniem aktów stojących na szczycie hierarchii źródeł prawa, do których z pewnością należy Konstytucja RP (por. wyrok NSA z 22 lutego 2023 r., sygn. III OSK 2336/21).
W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że wskazany jako prawna podstawa wznowienia postępowania przepis art. 240 par. 1 pit 8 O.p. stanowi o wznowieniu postępowania podatkowego, jeżeli decyzja została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawa lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny. Wskazana w powołanym przepisie podstawa wznowienia postępowania nie skutkuje automatycznym wszczęciem postępowania (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 lutego 2026r., sygn.. akt I SA/Gd 18/26).
Tryb wznowienia postępowania z przyczyny określonej w art. 240 par. 1 pkt 8 O.p. określa przepis art. 241par. 2 pkt 2 O.p. W sprawie nie jest sporne, że strona skarżąca zgłosiła do właściwego organu żądanie wznowienia postępowania, powołując jako prawną podstawę żądania art. 190 ust. 4 Konstytucji RP i art. 240 par. 1 pkt 8 O.p. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 9 lipca 2025r. w sprawie sygn. akt SK 64/20 stwierdził niezgodność z Konstytucją przepisu art. 21 ust. 22 pkt 126 ustawy o podatku dochodowym będącego prawną podstawą wydanej wobec strony decyzji z dnia 4 listopada 2014r. w przedmiocie podatku dochodowego.
Warunkiem wznowienia postępowania podatkowego przez organ na żądanie strony na podstawie art. 240 par. 1 pkt 8 O.p. jest zachowanie przez stronę terminu złożenia żądania. Procedura nadzwyczajna ma charakter wyjątkowy, uzasadniający przyjęcie, że warunki wzruszenia decyzji ostatecznej nie mogą być interpretowane rozszerzająco.
Wznowienie postępowania następuje, jeżeli żądanie wznowienia zostało wniesione przez stronę w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Przepis ten wyraźnie określa podmiot, który jest uprawniony do wystąpienia z żądaniem o wznowienie postępowania (strona postępowania) oraz termin, w jakim może on wystąpić z takim żądaniem - miesiąc od wejścia w życie orzeczenia (TK). Zdarzeniem rozpoczynającym bieg terminu miesięcznego jest dzień opublikowania wyroku TSUE w dzienniku promulgacyjnym UE i odpowiednio - wejście w życie orzeczenia TK, zgodnie bowiem z art. 12 § 3 O.p. terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca Sposób liczenia terminu przewidzianego w art. 241 § 2 pkt 2 O.p. (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2020 r. sygn. akt I GSK 850/17).
Zgodnie z art. 190 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U.1997.78.483) orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w sprawach zgodności ustaw i umów międzynarodowych z Konstytucją podlegają niezwłocznemu ogłoszeniu w organie urzędowym, w którym akt normatywny był ogłoszony. Jeżeli akt nie był ogłoszony, orzeczenie ogłasza się w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski". Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, jednak Trybunał Konstytucyjny może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego. Termin ten nie może przekroczyć osiemnastu miesięcy, gdy chodzi o ustawę, a gdy chodzi o inny akt normatywny - dwunastu miesięcy. W przypadku orzeczeń, które wiążą się z nakładami finansowymi nie przewidzianymi w ustawie budżetowej, Trybunał Konstytucyjny określa termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego po zapoznaniu się z opinią Rady Ministrów.
Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania.
Sąd podziela pogląd, że art. 190 ust. 3 zd. pierwsze Konstytucji RP stanowi o dwóch odmiennych kwestiach prawnych: o dacie wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego oraz o dacie utraty mocy obowiązującej niekonstytucyjnego aktu normatywnego. Daty te z samej ich istoty nie są tożsame. Datą wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego jest wyłącznie dzień jego ogłoszenia, toteż termin określony w art. 241 § 2 pkt 2 O.p. rozpoczyna bieg w dacie ogłoszenia tego orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 12 września 2019 r.,sygn. akt II FSK 1898/17).
Wskazany wyrok Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt SK 64/20 nie został opublikowany w trybie przewidzianym w art. 21 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 20 lipca 2000r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (t.j. Dz.U. z 2019r., poz. 1461). Trwający spór prawny dotyczący skutków wyroków Trybunału Konstytucyjnego znalazł wyraz w kolejnym niepublikowanym wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 września 2025r., w sprawie sygn. akt P 3/25.
Wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie został opublikowany w Dzienniku Ustaw na dzień złożenia wniosku o wznowienie postępowania, jak również na dzień orzekania przez organy. Zdaniem Sądu skoro przepisy właściwe dla danego postępowania, określające zasady i tryb wznowienia postępowania, o których mowa w art. 190 ust. 4 in fine Konstytucji RP, wiążą termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z dniem wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (art. 241 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej, to zgodnie z art. 190 ust. 3 zdanie pierwsze Konstytucji RP należy powiązać początek biegu tego terminu z dniem ogłoszenia orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, niezależnie od tego, czy Trybunał określił inny niż dzień ogłoszenia orzeczenia, termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego (zob. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2015 r., II FSK 2657/15).
W przedmiotowej sprawie żądanie wznowienia postępowania nastąpiło przedwcześnie, przed rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia żądania, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 2 O.p. Wobec powyższego, stosownie do art. 243 § 3 O.p., organ podatkowy był zobowiązany odmówić wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 6 kwietnia 2023 r. z uwagi na niespełnienie przesłanek formalnych. Termin do wniesienia żądania strony o wznowienie postępowania, liczony od wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego - wynika z obowiązującego art. 241 § 2 pkt 2 O.p Z tych względów w ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa, w tym wymienionych w skardze, a podniesione zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.
Sąd ocenia jako prawidłowe stanowisko Dyrektora IAS, że wniosek został złożony przedwcześnie, bowiem przed rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia żądania. Wobec powyższego, stosownie do art. 243 § 3 O.p. organ podatkowy był zobowiązany odmówić wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją, z uwagi na niespełnienie przesłanek formalnych.
Postępowanie w sprawie było prowadzone zgodnie z zasadami art. 120 par. 1 i 121 par. 1 Ordynacji podatkowe j- zasadą legalizmu i zasada zaufania do organów stosujących prawo.
Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadniona, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026r., poz. 143) orzekł jak w sentencji.