Uzasadnienie
Dnia 27 stycznia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęło zażalenie D.M. reprezentowanej przez adwokata N.C. na postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 31 grudnia 2014 r.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 stycznia 2015 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych zażalenia: poprzez złożenie pełnomocnictwa obejmującego umocowanie do działania w imieniu skarżącej przed sądami administracyjnymi oraz podpisanie odpisu zażalenia. Przy czym zobowiązano stronę do dokonania powyższych czynności – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia.
Doręczenie powyższego wezwania nastąpiło w dniu 12 lutego 2015 r., wobec czego termin do nadesłania: pełnomocnictwa i odpisu podpisanego zażalenia upływał w dniu 19 lutego 2015 r.
Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik strony skarżącej nie wykonał ciążącego na nim obowiązku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.
Zażalenie podlega odrzuceniu.
Na mocy art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej jako "p.p.s.a") do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.
Zgodnie z art. 178 powołanej ustawy sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Z powołanych przepisów wynika zatem, że nieusunięcie braków formalnych zażalenia w wyznaczonym terminie, obliguje sąd do odrzucenia zażalenia na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 cyt. ustawy.
Bezsporne w niniejszej sprawie było, że zakreślony stronie termin do uzupełnienia braków formalnych zażalenia bezskutecznie upłynął z dniem 19 lutego 2015 r. Ponieważ braki formalne zażalenia wskazane w wezwaniu skierowanym do pełnomocnika skarżącej nie zostały usunięte w zakreślonym terminie, sąd na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 ww. ustawy.