Uzasadnienie
Decyzją z dnia 23 lutego 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Na powyższą decyzję organu odwoławczego "A" sp. z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Od powyższej skargi uiszczono wpis stosunkowy w wysokości [...] zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje.
Stosownie do treści art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; w skrócie p.p.s.a.), pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. W myśl art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały.
Sąd pragnie zauważyć, że w przedmiotowej sprawie przedmiotem zaskarżenia była decyzja Dyrektora Izby Skarbowej uchylająca decyzję Naczelnika Urzędu Kontroli Skarbowej i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia Tego typu decyzja, tzn. decyzja kasacyjna, wydana na podstawie art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa nie jest decyzją, w której organ odnosi się do meritum sprawy. Związek z należnością pieniężną określoną w decyzji organu I instancji jest tylko pośredni. A zatem wpisem właściwym w sprawie będzie wpis stały, określony w § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221, poz. 2193). Powyższe stanowisko, które niniejszy Sąd w pełni aprobuje, zostało również wyrażone w postanowieniu NSA z dnia 4 marca 2005 r., sygn. akt II FZ 58/05, ONSAiWSA 2005/6/118 oraz postanowieniu NSA z dnia 12 września 2005 r., sygn. akt II FZ 546/05, niepubl.
Mając na uwadze ww. stan faktyczny i prawny, Sąd na mocy art. 221 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.