Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 9 października 2024 r. oddalił skargę D. Sp. z o.o. z siedzibą w G., reprezentowaną przez kuratora w osobie K. P., na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 9 lutego 2024 r. nr 2201-IEE.7192.2.3.2024.EW w przedmiocie skargi na czynności zabezpieczające.
W piśmie złożonym w sądzie w dniu 16 października 2024 r. kurator złożył wniosek o uzupełnienie tego wyroku, poprzez orzeczenie o należnym wynagrodzeniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako: "p.p.s.a."), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie zaś z art. 157 § 2 p.p.s.a., wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Na mocy § 3 tego artykułu, orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów.
Sąd wskazuje, że wynagrodzenie kuratora ustanowionego na podstawie art. 42 k.c. uregulowane zostało w art. 179 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (k.r.o.). W przepisie tym wyraźnie wskazuje się, że wynagrodzenie to przyznaje organ państwowy, który go ustanowił, czyli sąd rejestrowy. O tym, że o ustaleniu wynagrodzenia należnego kuratorowi decyduje sąd świadczy również to, że brak przepisu, który przyznawałby tę kompetencję innemu organowi. Co więcej, nawet wtedy, gdy właściwym dla ustalenia wynagrodzenia jest organ administracyjny, przyjmuje się, że z tego względu, iż w przepisach regulujących postępowanie administracyjne i sądowo - administracyjne brak regulacji, która określałaby sposób ustalania takiego wynagrodzenia, należy stosować odpowiednio regulację najbardziej zbliżoną, za którą uznaje się wydane na podstawie art. 9 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 959) rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. 2018 r., poz. 536), zob. uchwałę SN z dnia 9 lutego 1989 r., III CZP 117/88 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2017 r., III SA/Wa 327/16.
Biorąc pod uwagę te wszystkie okoliczności stwierdzić należy, że brak jakichkolwiek podstaw, aby o wynagrodzeniu kuratora ustanowionego przez sąd, na podstawie art. 42 k.c., miał orzekać inny organ, niż sąd który go ustanowił (tak w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 2018 r. III CZP 106/17).
Z uwagi na powyższe, wniosek kuratora strony skarżącej o uzupełnienie wyroku w zakresie wskazanym we wniosku, należy uznać za niezasadny.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.