Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 9 stycznia 2018 r., złożonym na formularzu PPF i dołączonym do skargi, skarżąca B. S. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (opłat sądowych i wydatków), następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Na podstawie oświadczenia złożonego przez skarżącą o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych w dniu 20 marca 2018 r. na zarządzenie z dnia 6 marca 2018 r. (kopii informacji o dochodach oraz pobranych zaliczkach na podatek dochodowy w roku 2017; zaświadczenia pracodawcy z dnia 14 marca 2018 r. o wynagrodzeniu za okres od 1 grudnia 2017 r. do 28 lutego 2018 r.; kopii zawiadomienia z dnia 25 stycznia 2018 r. o wysokości opłat eksploatacyjnych i na fundusz remontowy wraz z potwierdzeniami wpłat; potwierdzenia uiszczenia opłaty za energię elektryczną; kopii decyzji z dnia 2 lutego 2018 r. o umorzeniu odsetek za zwłokę oraz rozłożeniu na raty zapłaty zaległości podatkowej wraz z potwierdzeniami wpłat rat; dodatkowych oświadczeń) referendarz sądowy ustalił, że skarżąca zajmuje mieszkanie o powierzchni 48,59 m2, stanowiące własność jej dzieci, nie posiada żadnego majątku, w tym oszczędności.
Jedynym źródłem utrzymania skarżącej jest wynagrodzenie za pracę, które wynosi średnio 1.608,30 zł netto miesięcznie. Skarżąca na opłaty za czynsz mieszkania, energię elektryczną, telefon, dojazdy do pracy, zakup leków oraz spłatę zaległości podatkowej przeznacza kwotę około 888 zł miesięcznie.
Z powyższego wynika, że skarżąca na swoje stałe zobowiązania i wydatki przeznacza ponad połowę swojego miesięcznego dochodu. Przyjąć zatem należało, że do dyspozycji skarżącej pozostaje kwota około 721 zł, którą bez wątpienia w całości przeznacza na pokrycie pozostałych podstawowych kosztów swojego utrzymania, jak chociażby na wyżywienie, zakup środków higieny i czystości.
W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że wnioskodawczyni nie ma realnych możliwości poniesienia w niniejszej sprawie kosztów sądowych i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.