Uzasadnienie
A Spółka Akcyjna (dalej w skrócie zwana Spółką) wraz ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej.
Uzasadniając złożony wniosek Spółka wskazała, że wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości wynikająca z zaskarżonej decyzji wynosi 213.692 zł. Natychmiastowe wykonanie tej decyzji skutkowałoby trudnymi do odwrócenia skutkami w postaci poważnego zakłócenia codziennej działalności dotyczącej biogazowi rolniczej. Spółka wskazała, że jest w posiadaniu ośmiu biogazowni, przy czym tylko Wójt Gminy K. wydał decyzję określającą wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości, w pozostałych sześciu przypadkach organy podatkowe uznają biogazownię rolniczą za przedmiot działalności rolniczej. W przypadku jednej biogazowni prowadzone jest postępowanie podatkowe. Spółka jest przekonana, że w postępowaniu sądowym wykazana zostanie bezzasadność zaskarżonej decyzji. Podniosła też, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie kłóci się z interesem publicznym. W razie wygranej, Gmina musiałaby zwrócić Spółce nie tylko pobrany podatek, ale także odsetki, co zbyt mocno obciążyłoby samorząd. Sama Spółka natomiast gotowa jest ponieść ciężar odsetek na wypadek niekorzystnego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – dalej w skrócie zwana p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004). To wnioskujący ma więc obowiązek dokładnego przytoczenia okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu.
Rozpatrując złożony przez stronę wniosek w granicach wyznaczonych przez art. 61 § 3 P.p.s.a. należy zauważyć, że jego uzasadnienie sprowadza się do ogólnego stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji grozi skarżącej trudnymi do odwrócenia skutkami "w postaci poważnego zakłócenia naszej codziennej działalności dotyczącej biogazowni rolniczej, bowiem jesteśmy w posiadaniu aż ośmiu biogazowni, jako jedyna Spółka w Polsce". Twierdzenie to nie zostało jednak połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację skarżącej, jej stan finansowy i majątkowy. W szczególności Spółka nie przedstawiła żadnych danych dotyczących jej majątku ruchomego i nieruchomego, wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, czy posiadanych wierzytelności. Brak jest także danych o wysokości ponoszonych przez Spółkę wydatków.
Dysponowanie takim danymi jest natomiast niezbędne, aby dokonać weryfikacji tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku Spółki, prowadząc do powstania znacznej szkody bądź powodując trudne do odwrócenia skutki. Do wniosku nie załączono jednak żadnych dokumentów mogących uprawdopodobnić wystąpienie wskazanych przez nią skutków wykonania decyzji, co pozwoliłoby Sądowi na dokonanie oceny faktycznego wpływu jej wykonania na dalszą działalność Spółki.
Należy zaznaczyć, że zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej sytuacji majątkowej, obejmującej nie tylko wysokość uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków, ale też dotyczących posiadanych oszczędności, majątku nieruchomego i ruchomego. Takich zaś informacji skarżąca Spółka nie udzieliła.
Sąd stwierdził jednocześnie, że brak jest w aktach sprawy danych odnoszących się do sytuacji majątkowej skarżącej Spółki, co tym samym uniemożliwiło Sądowi ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu (zgodnie z tezą orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 roku, wydanego w sprawie II OZ 155/2005, dostępnego w internetowej bazie orzeczeń na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Bez znaczenia zatem dla rozpoznania przedmiotowego wniosku, wobec niewykazania aktualnej kondycji Spółki, pozostaje sama wysokość zobowiązania podatkowego określonego w zaskarżonej decyzji. Każdy akt administracyjny zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skoro sąd jest związany w ocenie wniosku przesłankami zawartymi w art. 61 § 3 P.p.s.a., to w interesie strony pozostaje uzasadnienie wniosku przez wykazanie możliwości zajścia tych przesłanek i uprawdopodobnienia okoliczności na taką możliwość wskazujących. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w omawianym przepisie, a brak należytego uzasadnienia w tym zakresie, sprowadzającego się jedynie do ogólnikowych twierdzeń, bez odwołania się do konkretnych okoliczności popartych stosownymi dokumentami, uniemożliwił pozytywną dla strony ocenę takiego wniosku.
Ponadto podkreślić należy, że przekonanie strony o zasadności podniesionych w skardze zarzutów, nie jest wystarczającym argumentem aby uznać, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r. (FZ 358/04), który Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, przeświadczenie strony o tym, że decyzja jest merytorycznie niesłuszna i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61 p.p.s.a.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.