Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 lutego 2018 r. wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 1569/17 oddalono skargę B.S. Sąd na skutek oczywistej omyłki podczas sporządzania orzeczenia, w rubrum wyroku, przy oznaczaniu strony postępowania wskazał nieprawidłowe imię skarżącego tj. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:
Stosownie do art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) - zwanej dalej p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Postanowienie w tym przedmiocie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 p.p.s.a.).
Wykładnia gramatyczna przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał.
Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że Sąd omyłkowo zawarł w części wstępnej wyroku nieprawidłowe imię strony wnoszącej skargę, a powyższy błąd został spowodowany oczywistą omyłką podczas jego sporządzania. Już choćby z prostego zestawienia treści wyroku z innymi dokumentami zgromadzonymi w sprawie, jak np. z odpowiedzią na skargę czy też z pełnomocnictwem udzielonym przez skarżącego wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że prawidłowe imię strony wnoszącej skargę to B., a nie B. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.