Uzasadnienie
Pismem z dnia 22 kwietnia 2013 r. J. F. wniósł do Sądu skargę o stwierdzenie zgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 1336/10. Powyższą skargę skarżący sporządził osobiście. W skardze o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 5 maja 2013 r. referendarz sądowy orzekł o przyznaniu skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego I Wydziału z dnia 20 września 2013 r. pełnomocnik J. F., adw. M. A. została wezwana do usunięcia braków formalnych poprzez podpisanie skargi z dnia 22 kwietnia 2013 r. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku WSA w Gdańsku z dnia 4 kwietnia 2011 r., jej trzech odpisów oraz uwierzytelnionej kopii oryginału skargi, znajdującej się w aktach sprawy, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 30 września 2013 r. W zakreślonym terminie wspomniane braki formalne nie zostały usunięte.
W piśmie procesowym z dnia 1 października 2013 r. adw. M. A. poinformowała, iż w dniu 22 lipca 2013 r. została wyznaczona pełnomocnikiem J. F. do sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2011 r., a w dniu 29 lipca 2013 r. złożyła opinię o braku podstaw do wniesienia ww. nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Wobec powyższego brak jest zatem podstaw do żądania od pełnomocnika z urzędu, aby ten podpisał środek zaskarżenia sporządzony osobiście przez osobę, którą reprezentuje. Sprzeciwiałoby się to instytucji prawa pomocy, która ma na celu zapewnienie stronom postępowania należytej ochrony ich interesów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia podlega odrzuceniu.
Art. 285a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej jako "p.p.s.a.", stanowi, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy przez jego wydanie została stronie wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe (§ 1). Skarga, o której mowa w § 1, przysługuje również w wyjątkowych przypadkach od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli strony nie skorzystały z przysługujących im środków prawnych, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych (§ 2).
Stosownie do art. 285l p.p.s.a., w przypadkach nieuregulowanych przepisami niniejszego działu do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. W myśl przepisu art. 175 § 1 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3, które dopuszczają wyjątek od tej zasady, pozwalając na sporządzenie skargi kasacyjnej innym, wymienionym w nich osobom.
Zgodnie z art. 285f § 3 p.p.s.a. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wniesioną z naruszeniem art. 175 p.p.s.a., sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym.
W rozpoznawanej sprawie skarga z dnia 22 kwietnia 2013 r. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia została sporządzona osobiście przez J. F., który nie należy do kręgu osób wymienionych w art. 175 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie w związku z przyznaniem skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym, wyznaczona pełnomocnik skarżącego z urzędu została wezwana do usunięcia braków formalnych poprzez podpisanie skargi z dnia 22 kwietnia 2013 r. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku WSA w Gdańsku z dnia 4 kwietnia 2011 r., jej trzech odpisów oraz uwierzytelnionej kopii oryginału skargi, znajdującej się w aktach sprawy, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
W zakreślonym terminie pełnomocnik nie usunęła powyższych braków formalnych skargi, natomiast już w dniu 29 lipca 2013 r. wydała opinię o braku podstaw prawnych do wniesienia ww. nadzwyczajnego środka zaskarżenia.
Oznacza to, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 kwietnia 2011 r., została sporządzona z naruszeniem wymogu ustawowego wynikającego art. 175 § 1 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 285f § 3 p.p.s.a. w zw. art. 285l w zw. z art. 175 § 1 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.