Uzasadnienie
Pełnomocnik R. K. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z 20 lipca 2012 r. określającą skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. w łącznej wysokości 1.355.662 zł oraz podatek należny podlegający wpłacie na rachunek urzędu skarbowego w łącznej kwocie 1.084.341 zł wniósł o wstrzymanie jej wykonania.
W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Podniósł, że obecnie wobec skarżącego prowadzone są postępowania egzekucyjne dotyczące zaległości podatkowych, zaś wykonanie zaskarżonej decyzji pogłębi kłopoty finansowe skarżącego. Wyjaśnił, że skarżący nie dysponuje żadnym majątkiem; w miarę możliwości reguluje swoje zobowiązania z tytułu podatków oraz ZUS.
Stosownie do art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.), Sąd może na wniosek skarżącego wydać na posiedzeniu niejawnym postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zasadność wstrzymania wykonania aktu uzależniona jest od rozmiarów szkody, w tym szkody majątkowej.
Przede wszystkim wskazać trzeba, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wykazanie (uprawdopodobnienie) przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość spowodowania skutków, o których mowa w przywołanym przepisie. Podkreślić przy tym należy, że inicjatywa w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do skarżącego, bowiem jego rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji. Zatem uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione.
Zgodnie z tezą wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny (postanowienie z dnia 14 listopada 2006 r., FZ 585/06) do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. Twierdzenia te powinny zaś zostać poparte stosownymi dokumentami.
Do oceny zasadności wniosku konieczne jest zatem dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym wnioskodawcy. Danymi tymi Sąd nie dysponuje, gdyż nie zostały one przedstawione w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie, a w aktach niniejszej sprawy brak jest dowodów pozwalających na ustalenie powyższych okoliczności. Wskazać przy tym należy, że w postępowaniu z wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych (w tym wpisu od skargi w kwocie 10.844 zł) uchylił się on od przedstawienia dokumentów, które potwierdzałyby jego trudną sytuację finansową, co skutkowało odmową przyznania skarżącemu prawa pomocy. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej.
W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować wskazane wyżej następstwa. Powoływana przez skarżącego okoliczność pogłębienia jego kłopotów finansowych, która może mieć miejsce w związku z koniecznością zapłaty podatku VAT, w sytuacji gdy skarżący nie podał jakichkolwiek danych odzwierciedlających jego sytuację ekonomiczną, w tym wielkości osiąganych przychodów, ponoszonych kosztów, posiadanych zobowiązań wobec kontrahentów, pracowników, banków i innych podmiotów, nie przemawia za wstrzymaniem wykonania przedmiotowej decyzji. Skarżący nie podał także, w jakim rozmiarze prowadzi działalność gospodarczą.
Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia.