Uzasadnienie
W sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 4 grudnia 2020 r., sygn. I SA/Bk 772/20, w wierszu 2 od dołu błędnie użyto zwrotu "kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł".
Z akt sądowych sprawy wynika jednoznacznie, że zaistniała omyłka ma charakter oczywistej omyłki pisarskiej, stąd zachodzi konieczność jej sprostowania.
Wskazując kwotę zasądzonych kosztów postępowania, sąd wziął pod uwagę wysokość wpisu od skargi, który w niniejszej sprawie wynosił 100 zł, oraz wysokość wynagrodzenia pełnomocnika reprezentującego stronę skarżąca w wysokości 480 zł, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1687 ze zm.).
Omyłkowo sąd uwzględnił także kwotę 17 zł – opłaty skarbowej od złożonego pełnomocnictwa. W myśl jednak art. 7 pkt 3 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1546 ze zm.), gmina (strona skarżąca w niniejszej sprawie) jest od opłaty skarbowej zwolniona.
Sąd nadmienia jednocześnie, że w uzasadnieniu do ww. orzeczenia wskazana została błędna podstawa prawna przyznania wynagrodzenia pełnomocnikowi, tj. Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę z urzędu (Dz. U. z 2011 r. Nr 31 poz. 153 ze zm.). Na podstawie obowiązujących aktualnie ww. przepisów wynagrodzenie pełnomocnika powinno wynosić 480 zł, a nie 240 zł.
W myśl z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Mając na względzie przytoczone okoliczności, dostrzeżona z urzędu przez sąd omyłka wymagała sprostowania, wobec tego na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.