Uzasadnienie
Pismem z dnia 18 lutego 2010 r. I. G. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych.
Pismem z dnia 05 marca 2010 r. (data wpływu do organu 11 marca 2010 r.) skarżąca wniosła o cofnięcie skargi.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego, zaś w przypadku nieuwzględnienia wniosku strony o oddalenie skargi.
Zgodnie z treścią art.161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej p.p.s.a.. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w przypadku skutecznego cofnięcia skargi. Jak wynika z orzecznictwa i doktryny merytoryczne rozstrzygnięcie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne, jeżeli skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera braki, Sąd skargę odrzuci. Pogląd taki wyrażony został w postanowieniu NSA z dnia 10 czerwca 1987 r. (SA/Gd 537/87) oraz postanowieniu NSA z dnia 3 stycznia 2008 r. (I OSK 1829/07). Innymi słowy strona może skutecznie cofnąć skargę, która wszczęła postępowania sądowoadministracyjne.
W przedmiotowej sprawie strona nie uiściła wpisu sądowego. W odpowiedzi na wezwanie z dnia 15 kwietnia 2010 r. skarżąca podtrzymała swój wniosek o cofnięcie skargi.
Z uwagi na powyższe Sąd, stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.