Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2025 r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe "H. " Sp. z o.o. w B. B. (dalej też: Spółka, skarżąca) karę pieniężną w wysokości [...] zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło: przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut; wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie; niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis; dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, którego dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 10% i mniej niż 20%. Powyższe organ stwierdził [...] czerwca 2025 r. podczas kontroli drogowej na drodze nr [...] pojazdu marki [...] o nr rej. [...], którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Pojazdem, którym kierował M. W. wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy, w imieniu i na rzecz skarżącej. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli.
Rozpoznając złożone odwołanie Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] grudnia 2025 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Na wstępie organ wyjaśnił, że kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2025 r., poz. 1490; dalej też: u.t.d.). Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691; dalej: k.p.a.), na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.
Odnośnie do naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas do mniej niż 30 minut (Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d.) organ podał, że analiza danych zawartych na karcie kontrolowanego kierowcy M. W., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia wykazała, że kierowca w dniu [...] maja 2025 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 14 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 44 minuty w okresie od godziny 08:13 do godziny 14:43. W okresie tym kierowca odebrał tylko dwie przerwy minimum 15-minutowe: 09:33-09-:51. Kierowca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości [...] zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.11.1 załącznika nr [...] do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. Łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone w sprawie przypadki naruszenia lp. 5.11 załącznika nr [...] do u.t.d. wyniosła [...] zł (słownie: [...] złotych).
Dalej organ wskazał, że podczas kontroli i oględzin pojazdu, w tym urządzenia rejestrującego - tachografu stwierdzono, iż w pojeździe jest zainstalowany tachograf marki Siemens AG SV (obecnie Continental Automotive GmbH) 1381.1012000007, numer seryjny [...] z zatwierdzeniem typu el-84. Zgodnie z tabliczką pomiarową oraz danymi cyfrowymi urządzenia, badanie kontrolne tachografu na kontrolowanej jednostce transportowej miało miejsce 15.10.2008, 22:33. W wyniku analizy danych cyfrowych pobranych z tachografu stwierdzono, że w danych jego kalibracji widnieje numer rejestracyjny pojazdu "[...]" - zamiast zgodnego ze stanem faktycznym "[...]". Po sprawdzeniu danych pojazdu w systemie CEPiK, a także za pośrednictwem rządowej strony mój.gov.pl ustalono, iż w dniu [...] lutego 2025 r. (po wykonaniu ostatniej kalibracji) nastąpiła zmiana właściciela pojazdu. Zgodnie z powyższym stwierdzono, że kalibracja nie została wykonana w sposób prawidłowy, a w konsekwencji kontrolowany pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i nr VIN: [...] wyposażony jest w tachograf, który nie został sprawdzony i skalibrowany zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Kierowca do zakończenia trwania kontroli nie przedstawił dowodów w postaci dokumentacji lub danych cyfrowych potwierdzających prawidłową kalibrację tachografu. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości [...] zł z tytułu stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie.
Ponadto jak podkreślił organ, analiza danych cyfrowych wykazała, iż kierowca M. W.: w okresie od 26 maja 2025 r. 15:22 do 27 maja 2025 r. 07:32, tj. przez okres 16 godzin i 10 minut oraz w okresie od 27 maja 2025 r. 16:19 do 28 maja 2025 r. 07:44, tj. przez okres 15 godzin i 25 minut nie zarejestrował wymaganych danych dotyczących okresów innej pracy, gotowości, przerwy lub odpoczynku. Kierowca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od rejestrowania w/w danych. Łącznie w okresie objętym kontrolą kierowca nie dokonał 2 wpisów manualnych. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu, kara pieniężna w wysokości [...] zł z tytułu ww. stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie.
Następnie organ podał, że w wyniku zmierzenia i zważenia zestawu pojazdów, organ I instancji stwierdził naruszenia dopuszczalnych norm: rzeczywista masa całkowita pojazdu 19,850 tony - przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu (18,000 ton) o 1,850 tony - przekroczenie o 10,28 %. Powyższe ustalenia zostały stwierdzone w protokole kontroli wagowej nr [...].W. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnej wagi do pomiarów statycznych o nr fabrycznym METEOR-E-132. Po przeprowadzeniu pomiaru kierowca zawnioskował o powtórne ważenie na piśmie - oryginał odręcznego wniosku dołączono do akt sprawy. W związku z tym, że wyniki powtórnego pomiaru były mniej korzystne dla strony, zastosowano wyniki pierwszego pomiaru podane wyżej.
Organ podkreślił, że pojazd został zważony przy pomocy przenośnej wagi samochodowej o nr fabrycznym METEOR-E-132. Pomiary przeprowadzono zgodnie z procedurą opisaną w instrukcji producenta urządzeń wagowych, na zatwierdzonym przez geodetę stanowisku. Odczytów wskazań wag dokonywano wspólnie z kierującym, a w trakcie odczytów nie występowały wahania wskazań. Kierujący został zapoznany z procedurą ważenia z użyciem wag przenośnych do pomiarów dynamicznych, świadectwami legalizacji i wzorcowania użytych urządzeń i przyrządów pomiarowych oraz z protokołem pomiaru pochylenia terenu na stanowisku pomiarowym.
Ponadto kierujący miał możliwość zapoznania się z instrukcją obsługi użytych wag przenośnych. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł, z tytułu stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 10.2.3 załącznika nr 3 do u.t.d.
Odnośnie do charakteru odpowiedzialności przedsiębiorcy, organ odwoławczy powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 13 października 2016 r. II SA/Go 564/16 podkreślił, że kary za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego są nakładane w trybie administracyjnym, zaś odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy nie ma charakteru karnego, nie jest zatem oparta na zasadzie winy. Odpowiedzialność administracyjna ma charakter odpowiedzialności niezależnej od winy w tym sensie, że jest ponoszona co do zasady z tytułu wystąpienia określonego skutku (stwierdzonego naruszenia), bez konieczności wykazywania związku przyczynowego między zachowaniem podmiotu odpowiedzialnego a powstałym skutkiem. Organ wyjaśnił, że w przypadku stwierdzenia przejazdu pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym oraz z przekroczeniami w zakresie dopuszczalnej masy całkowitej, długości lub szerokości, wykonywanego przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego, wszczyna się dwa, niezależne postępowania administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz przepisów ustawy o transporcie drogowym.
W związku z powyższym obie sankcje nie są ze sobą tożsame zarówno ze strony przedmiotowej jak i podmiotowej. Przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym sankcjonują poruszanie się pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia lub niezgodnie z warunkami tego zezwolenia. Odpowiedzialność z tytułu tego naruszenia ponoszą podmioty określone w art. 140aa ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Natomiast przepisy ustawy o transporcie drogowym sankcjonują naruszenia określone w załączniku I do rozporządzenia 2016/403, za które odpowiadają wyłącznie przewoźnicy drogowi wykonujący przejazd w związku z wykonywaniem transportu drogowego na mocy art. 92a ust. 7 pkt 2 u.t.d.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że są to sankcje wynikające z odrębnych przepisów.
W ocenie organu odwoławczego zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy bezsprzecznie wskazuje, że do popełnienia stwierdzonych w sprawie naruszeń w rzeczywistości doszło. Skarżąca na żadnym etapie postępowania nie przedstawiła dowodów pozwalających na uwolnienie jej od odpowiedzialności.
W okresie objętym kontrolą kierowca naruszył przepisy dotyczące norm z zakresu czasu pracy, wymaganych przerw i odpoczynków. Ponadto przekroczył dopuszczalną masę całkowitą pojazdu. Skarżąca nie wykazała, że praca kierowcy została zorganizowana w sposób prawidłowy, umożliwiający jej wykonanie z zachowaniem obowiązujących norm, a kierowca był odpowiednio przeszkolony i poinstruowany. Tym samym w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 92b u.t.d. Spółka również nie wykazała jakoby do popełnienia naruszeń doszło w wyniku niemożliwych do przewidzenia okoliczności. Zdaniem organu, właściwa organizacja pracy, nadzór nad odpowiednią realizacją zleceń przez zatrudnianych kierowców oraz wprowadzenie procedur pozwalających na weryfikację masy pojazdu przed wyjazdem w trasę, pozwoliłyby uniknąć popełnienia stwierdzonych w sprawie naruszeń. Strona powinna również przeszkolić i poinstruować kierowcę w zakresie należytego dokonywania wpisów manualnych, a także zadbać o odpowiedni stan techniczny pojazdu, przy pomocy którego wykonuje przewozy drogowe. Tym samym w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 92c u.t.d.
Organ odwoławczy wskazał, że skarżąca winna była upewnić się czy kierowca wykonujący przewozy na rzecz strony prawidłowo zrozumiał obowiązujące w tym zakresie przepisy oraz czy stosuje się do nich w trakcie wykonywania transportu. Właściwy system kontroli i nadzoru obowiązujący w przedsiębiorstwie strony doprowadziłby do ujawnienia faktu wykonywania przez kierowcę transportu z naruszeniem przepisów z zakresu norm czasu pracy. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest nadzór nad odpowiednimi zachowaniami ludzkimi. Zakres tych obowiązków ściśle jest związany z rodzajem prowadzonej działalności gospodarczej, na którą składają się poszczególne czynności przedsiębiorcy. Jedną zaś z takich czynności niewątpliwie jest kierowanie pojazdem samochodowym.
W złożonej do tut. Sądu skardze Spółka wniosła o "częściowe" uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucając naruszenie:
- 1) przepisów prawa procesowego, w szczególności:
- - art. 6 k.p.a. - gdyż, decyzja została wydana bez poszanowania obowiązującego prawa;
- - art. 7 k.p.a. - ponieważ organ administracji publicznej wydał decyzję bez podjęcia wszelkich czynności mających na celu dogłębne wyjaśnienie stanu faktycznego i obowiązujących w tym zakresie przepisów;
- - art. 8 k.p.a. - ponieważ sposób przeprowadzenia postępowania przez organ wydający decyzję podważył zaufanie do władzy publicznej.
Spółka podkreśliła, że kierowca po zapoznaniu się z protokołem nie zgodził się z jego treścią oraz dokonanymi pomiarami. Odmówił podpisania protokołu. Kontrola została przeprowadzona wadliwie. Wskazania na wadze co chwile zmieniały wartości. Opony pojazdu najeżdżały na krawędzie wag, które nie były ustabilizowane w dołach fundamentowych. Co chwilę włączały się i wyłączały wskazując błędy wagi, udokumentowane błędy w protokole kontroli całkowicie eliminują sporządzone wadliwie wyliczenia kontrolera (długość, szerokość, waga zespołu pojazdu).
Skarżąca wskazała, że na podstawie art. 78 w związku z art. 7 oraz art. 77 k.p.a. wnosiła o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania kierującego pojazdem M. W. na okoliczność przeprowadzenia procesu ważenia kontrolowanego w dniu [...] czerwca 2025 r. samochodu ciężarowego. Podkreśliła, że nieprawdą jest twierdzenie organu, iż kierowcę zapoznano z instrukcją obsługi wagi, co już samo w sobie pokazuje, że kontrola została przeprowadzona wadliwie. Z dokumentu instrukcji użytkownika wagi wynika, że pojazd powinien najechać na wagę w ten sposób, aby koła zatrzymały się na środku powierzchni ważenia, a następnie pozostały w bezruchu na co najmniej 4 minuty. Z informacji uzyskanych przez Spółkę, procedura ważenia odbyła się z naruszeniem w/w zasad. Dlatego też w celu jednoznacznego wyjaśnienia stanu faktycznego z momentu kontroli, skarżąca wniosła o przeprowadzenie w/w czynności dowodowej, ponieważ organ I instancji takiego dowodu nie przeprowadził. Organ nie powinien wydać decyzji administracyjnej o nałożeniu kary administracyjnej na podstawie nieprawdziwych/ nierzeczywistych danych zawartych w protokole kontroli;
- 2) prawa materialnego poprzez:
- - niewłaściwe zastosowanie przez organ pierwszej instancji przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym poprzez błędną kwalifikację stwierdzonego naruszenia;
- - zawarte, udokumentowane błędy w protokole kontroli, które całkowicie eliminują sporządzone wadliwie wyliczenia kontrolera;
- - celowe pominięcie wręcz zignorowanie zapisu ustawy art. 140aa ustawy Prawo o ruchu drogowym; zgodnie z pkt 4 nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia;
- 2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. Organy obu instancji ww. artykuł uznały jako całkowicie "martwy przepis."
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2026 r. skarżąca w całości podtrzymała zarzuty oraz argumentację zawartą w skardze wskazując, że odpowiedź organu nie tylko nie odnosi się w sposób merytoryczny do podniesionych uchybień, lecz wręcz utwierdza stronę w przekonaniu, że postępowanie administracyjne prowadzone było w sposób wybiórczy, ukierunkowany na osiągnięcie z góry założonego, fiskalnego rezultatu. Skarżąca podkreśliła, że protokół kontroli drogowej nie został przez kierowcę podpisany, co stanowi bezpośredni i jednoznaczny wyraz braku zgody na sposób przeprowadzenia czynności kontrolnych oraz poczynione ustalenia. Wbrew twierdzeniom organu, kierowca od początku kwestionował prawidłowość działań kontrolnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143), dalej: "p.p.s.a.", stanowi, że uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3).
W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W wyniku tak przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził naruszenie prawa, które uzasadniało wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, aczkolwiek nie podzielił wszystkich zarzutów skargi.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2025 r., nakładającą - na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. - na stronę skarżącą kary pieniężne w łącznej wysokości [...] zł, za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym,
Stosownie do art. 92a u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie (ust. 1). Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych (ust. 3). Odstępstwa od ww. zasad, opisane w punktach 1 i 2 ust. 1 oraz ust. 3 art. 92a u.t.d., nie dotyczą sprawy niniejszej.
Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń, numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10, załącznika nr 3 do ustawy (art. 92 ust. 7 u.t.d.).
Jak wynika z dokonanych ustaleń faktycznych, została przeprowadzona kontrola drogowa na drodze nr [...], pojazdu marki [...] o nr rej. [...], którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Pojazdem kierował M. W.. Pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy, w imieniu i na rzecz skarżącej Spółki. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli z [...] czerwca 2025 r. nr [...].
Organ stwierdził następujące nieprawidłowości:
- - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, tj. o czas do mniej niż 30 minut;
- - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie;
- - niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis;
- - dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, którego dopuszczalna masa całkowita została przekroczona, co najmniej 10% i mniej niż 20%.
W wyniku powyższego Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] sierpnia 2025 r. nałożył kary pieniężne w łącznej wysokości [...] zł. Przy czym kara pieniężna w wysokości [...] zł została wymierzona za naruszenie polegające na dopuszczeniu do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 10% i mniej niż 20%, lp. 10.2.3 załącznika nr 3 do u.t.d. Sporna i kwestionowana jest wyłącznie przez stronę skarżącą ta kara (5 000 zł), w zakresie której strona domaga się uchylenia decyzji. W pozostałym zakresie ustalenia organu i wymierzone kary – łącznie [...] zł nie są podważane. W tym też zakresie - niekwestionowanym przez stronę skarżącą - tut.
Sąd badając decyzję także nie znalazł podstaw do ich podważenia, bowiem okoliczności faktyczne podane przez organy, dokonana wykładnia zastosowanych przepisów jest prawidłowa. W związku z tym należy ocenić, że nie narusza prawa wymierzenie kar za:
- - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, tj. o czas do mniej niż 30 minut,
- - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie,
- - niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis.
W powyższym zakresie organ podał ustalenia faktyczne i prawne w decyzji, w której to części zasługują ona na akceptację.
Przechodząc do spornego zagadnienia podać należy, że organ stwierdził, iż doszło do naruszenia polegającego na dopuszczeniu do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 10% i mniej niż 20%, lp. 10.2.3 załącznika nr 3 do u.t.d.
Z załącznika nr [...] do protokołu kontroli drogowej z dnia [...] czerwca 2025 r. wynika, że stwierdzono dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 10% i mniej niż 20%. Podano, że przed rozpoczęciem pomiarów kierowca został pouczony o zasadach kontroli nacisków osi i masy pojazdu oraz o przysługujących mu uprawnieniach i kierowca miał możliwość zapoznania się z aktualnymi świadectwami legalizacji przyrządów pomiarowych oraz umożliwiono mu wgląd do instrukcji obsługi urządzeń pomiarowych. Punkt wagowy wyposażony był we wnęki o głębokości dostosowanej do wysokości użytych wag. Podczas wykonywania pomiarów strefa ważenia nie zawierała żadnych zanieczyszczeń, a ważenie zespołu pojazdów przeprowadzono zgodnie z instrukcją obsługi wag. Kierowca był obecny przy sprawdzaniu normatywności pojazdu oraz widział wyniki pomiarów.
Podczas czynności kontrolnych nie miały miejsca zdarzenia mogące mieć wpływ na przebieg kontroli. Ważenia dokonano za pomocą przenośnych wag do pomiarów dynamicznych typu METEOR o numerach METEOR- E-132.
Masa całkowita pojazdu wraz z ładunkiem wynosiła 19,850 t, co stanowi przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu (18,000 t) o 1,850 t, czyli stanowi to przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 10,28%.
Po przeprowadzeniu pomiaru, kierowca zawnioskował na piśmie o powtórne ważenie. Wyniki powtórnego pomiaru prezentowały się następująco:
- - nacisk na oś 1 - 6,850 t,
- - nacisk na oś 2 - 13,300 t,
- - masa całkowita - 20,150 t.
W związku z tym, że wyniki powtórnego pomiaru były mniej korzystne dla strony, to zastosowano wyniki pierwszego pomiaru podane wyżej.
Podnieść należy, że z protokołu przesłuchania kierowcy również z [...] czerwca 2025 r. wynika, iż na pytanie czy był obecny przy kontroli pojazdu marki [...] nr rej. [...] SH i widział wyniki ważenia i pomiarów, kierowca odpowiedział: byłem obecny i widziałem wyniki pomiarów. Na następne pytanie czy ma jakieś uwagi do kontroli przeprowadzanej przez inspektorów w dniu [...].06.2025 r. w miejscowości P. na punkcie wagowym, kierowca odpowiedział, że: "Nie ma żadnych uwag." Na kolejne pytanie o treści: "Czy chce Pan coś dodać do protokołu przesłuchania?", kierowca odpowiedział, że: "Nie".
Zatem z dowodów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że dokonano zmierzenia oraz zważenia zestawu pojazdu i zasadnie stwierdzono naruszenia dopuszczalnych norm, bowiem rzeczywista masa całkowita pojazdu wynosiła 19,850 tony, co stanowi przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu (18,000 ton) o 1,850 tony, czyli przekroczenie o 10,28 %.
Powyższe ustalenia zostały stwierdzone w ww. protokole kontroli wagowej. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnej wagi do pomiarów statycznych o nr fabrycznym METEOR-E-132. Po przeprowadzeniu pomiaru kierowca zawnioskował na piśmie o powtórne ważenie. W wyniku powtórnego pomiaru ustalono, że masa całkowita pojazdu wynosi 20,1501 t.
Zauważyć zatem należy, że organ uwzględnił wniosek o powtórne ważenie, które także potwierdziło przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, a co więcej wynik był mniej korzystny niż wynik pierwszego ważenia. W takiej sytuacji uprawnione było stanowisko organu, aby przyjąć wynik pierwszego pomiaru jako bardziej korzystnego dla skarżącej Spółki.
W ocenie tut. Sądu, ustalenia faktyczne sprawy w zakresie ważenia pojazdu zostały dokonane z poszanowaniem reguł wynikających z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. W tym zakresie materiał dowodowy obejmuje protokół kontroli wraz z załącznikami, w tym m.in. arkusze pomiarowe, dokumentację fotograficzną, dokumentację dotyczącą przewożonego towaru, dokumenty w postaci świadectw legalizacji, świadectw wzorcowania, protokołu z pomiarów na stanowisku ważenia, danych pobranych z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.
W konsekwencji zgodne z prawem są ustalenia organów w zakresie przekroczenia masy pojazdu, a zarzuty w tej części są nieuprawnione.
Powyższe ustalenia faktyczne prawidłowo zostały zakwalifikowane jako naruszenie, o którym mowa pod lp. 10.2.3 załącznika nr [...] do u.t.d., zgodnie z którym naruszenie przepisów dotyczące masy pojazdów stanowi dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 ton, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona: co najmniej 10% i mniej niż 20%. Kara za to naruszenie została określona przez ustawodawcę na poziomie [...] zł.
W konsekwencji zdaniem Sądu, zaszła podstawa do nałożenia na Spółkę kary pieniężnej w wysokości [...] zł na podstawie art. 92a ust. 1, 3 i 7 w zw. z lp. 10.2.3. załącznika nr 3 do u.t.d. W związku z tym zarzuty skargi w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie.
Kolejno należy odnieść się także do zarzutu, że za to samo naruszenie nałożono już na stronę karę pieniężną na podstawie ustawy Prawo o ruchu drogowym (art. 140aa u.p.r.d.). Przede wszystkim należy wskazać, że różne są podstawy prawne decyzji kontrolowanej w sprawie niniejszej, wydanej na podstawie ustawy o transporcie drogowym, i decyzji w przedmiocie wymierzenia kary w oparciu o przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym. Sąd nie podziela stanowiska skarżącej Spółki w tym zakresie. Odnosząc się bowiem do zarzutów dotyczących dwukrotnego ukarania zauważyć należy, że problem prawny tzw. "podwójnego ukarania" związany z nakładaniem kar pieniężnych za zdarzenie stwierdzone podczas jednej kontroli jednocześnie na podstawie ustawy o transporcie drogowym jak i na podstawie ustawy Prawo o ruchu drogowym był już wielokrotnie przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyroki NSA: z 27.11.2025 r., II GSK 918/22; z 11.09.2025 r., II GSK 1006/22; z 28.01.2025 r., II GSK 1486/21;
z 28.09.2021 r., II GSK 248/21). W wyroku z dnia 28 stycznia 2025 r., II GSK 1601/21 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że: "nałożenie administracyjnej kary pieniężnej za ujawnione w trakcie kontroli naruszenie polegające na braku (nieokazaniu) ważnego w dacie kontroli zezwolenia odpowiedniej kategorii, przekroczeniu dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu na podstawie ustawy o transporcie drogowym oraz odrębnie na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. stanowił dopuszczalny przepisami prawa zbieg odpowiedzialności administracyjnej i nie narusza zakazu podwójnego karania za to samo zachowanie. Odrębne, a co za tym idzie różne zakresy normowania ustawy o transporcie drogowym i ustawy Prawo o ruchu drogowym, co jasno i wyraźnie wynika z zestawienia ich przepisów, uprawniają do postawienia tezy, że wskazane ustawy realizują odrębne cele oraz chronią inne dobra i interesy prawne. O ile na gruncie pierwszej z tych ustaw administracyjnej karze pieniężnej podlega wykonywanie przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, w których przekroczona jest dopuszczalna masa całkowita oraz wymiary pojazdu, to na gruncie drugiej z tych ustaw kara pieniężna – której wysokość jest determinowana kategorią zezwolenia, którym nie legitymuje się podmiot wykonujący przejazd – jest nakładana za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia.
Co przy tym nie mniej istotne z punktu widzenia oceny o zaktualizowaniu się danym zachowaniem znamion omawianych deliktów administracyjnych, o ile w odniesieniu do drugiego z nich jest konieczne ustalenie dotyczące istnienia obowiązku posiadania przez podmiot wykonujący przejazd zezwolenia określonej kategorii oraz naruszenia tego obowiązku, to ustalenie to nie jest już jednak konieczne – albowiem nie byłoby ono w ogóle przydatne – w odniesieniu do pierwszego z nich, gdyż ta okoliczność jest prawnie obojętna dla oceny o ziszczeniu się lub nie znamion tego deliktu." Z kolei, w wyroku z dnia 28 stycznia 2025 r., II GSK 1628/21 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że jakkolwiek stany faktyczne spraw, w których nałożono na skarżącego kary pieniężne, są zbieżne, to jednak przypisane stronie naruszenia podlegały ocenie na podstawie reżimów dwóch różnych ustaw, które znamiona penalizowanych na ich gruncie deliktów opisują jednak w sposób, który powoduje, że w ich świetle naruszenia te - zachowania stanowiące źródło tych naruszeń, nie są jednak w sensie prawnym jednorodne.
W świetle powyższego za pozbawione uzasadnionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny uznał stanowisko, że delikt administracyjny przypisany stronie skarżącej był tożsamy deliktowi przypisanemu jej na podstawie ustawy o transporcie drogowym, a co za tym idzie, że były również tożsame zachowania, z powodu których każdy z tych deliktów został stronie skarżącej przypisany. Stanowiska tego nie uzasadnia również to, że podlegające ustaleniu w odrębnie prowadzonych postępowaniach w sprawach nałożenia kar pieniężnych odrębne zbiory faktów posiadały również pewną część wspólną, odnoszącą się do przekroczenia tego samego parametru kontrolowanego pojazdu.
W świetle przedstawionych argumentów nie sposób jest zasadnie wnioskować o zaistnieniu sytuacji mającej dowodzić naruszenia zasady ne bis in idem. Z faktu, że w związku z przeprowadzeniem kontroli w tym samym czasie na ten sam podmiot nałożono kary pieniężne nie można wyprowadzić poglądu, że doszło do podwójnego ukarania skarżącego za ten sam czyn. Zatem odrębne, a co za tym idzie różne zakresy normowania przywołanych powyżej ustaw: u.t.d. i u.p.r.d., co jasno i wyraźnie wynika z ich przepisów, nie mogą pozostawać bez wpływu na wniosek, że ustawy te realizują odrębne cele oraz chronią inne dobra i interesy prawne (por. wyrok NSA z 28 września 2021 r. sygn. akt II GSK 248/21, 23 listopada 2021 r. sygn. akt II GSK 1667/21).
Tut. Sąd w niniejszej sprawie podziela ww. poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego, a ocenę prawną wyrażoną w powołanych orzeczeniach w pełni aprobuje. W związku z tym, Sąd nie podziela stanowiska skarżącej Spółki zarzucającego organowi doprowadzenie do podwójnego ukarania strony za to samo naruszenie.
Wątpliwości tut. Sądu wzbudziła natomiast ocena organu w zakresie możliwości zastosowania art. 92c pkt 1 u.t.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.
Jak słusznie zauważył WSA w Warszawie w wyroku z dnia 5 marca 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 215/19 ustawodawca wprowadzając kary pieniężne określone w art. 92a u.t.d. przewidział możliwość wyłączenia ich, przy spełnieniu przesłanek określonych w art. 92b i 92c tej ustawy. Orzecznictwo sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje, że obowiązek wykazania przesłanek określonych w tych przepisach, co do zasady obciąża podmiot wykonujący przewóz. Do uwolnienia się od odpowiedzialności wymagane jest zatem udowodnienie podjęcia wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa (por. wyrok NSA z 4 grudnia 2018 r. sygn. akt II GSK 4457/16). Nie wystarcza zatem wykazanie zastosowania wszystkich normalnych, rutynowych środków zabezpieczających, jeżeli sytuacja wymagała środków dodatkowych. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, to przewoźnik jest zobowiązany do wykazania, że spełnione zostały przesłanki wyłączające jego odpowiedzialność za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, zarówno określone w art. 92b ust. 1, jak i w art. 92c ust. 1 u.t.d. (por.m.in. wyrok NSA z 12 sierpnia 2015 r. sygn. akt II GSK 1597/14).
Nie ulega jednak wątpliwości, że z samego charakteru wykonywanej działalności przewozowej wynikają ograniczone możliwości sprawowania przez przedsiębiorcę bezpośredniego nadzoru nad kierowcami w trakcie wykonywania przez nich przewozów (por. wyroki NSA: z 24 maja 2019 r. sygn. akt II GSK 1618/17; z 16 kwietnia 2019 r. sygn. akt II GSK 799/17). Niemniej jednak powszechnie dostępne środki techniczne taki nadzór w praktyce umożliwiają. Ponadto przedsiębiorca ma możliwość przeprowadzania odpowiednich kontroli dokumentów ewidencjonujących wykorzystanie czasu pracy i czasu wypoczynku przez kierowców.
Należy podkreślić, że regulacja art. 92c u.t.d. odnosi się co do zasady do sytuacji i zdarzeń nieoczekiwanych i nadzwyczajnych, których podmiot wykonujący przewóz nie może przewidzieć i nie ma na nie wpływu. Tak więc tylko ich powstanie i wykazanie przez skarżącego ich wpływu na wykonywanie transportu drogowego, może wyłączyć odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenia, skutkując umorzeniem postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej.
Sąd zwraca uwagę, że w rozpoznawanej sprawie już w trakcie kontroli drogowej w dniu [...] czerwca 2025 r. kierowca - M. W. do protokołu przesłuchania w charakterze świadka zeznał pod odpowiedzialnością karną, że załadunku towaru dokonano w magazynie [...] w L. O.. Podczas przejazdu pomiędzy L. O. a Ś. doszło do awarii jego samochodu marki [...] (pojazd 3-osiowy) o nr rej. [...] w związku z czym dokonano przeładunku na pojazd marki [...] nr rej. [...] (dwuosiowy) około 1 kilometra przed Ś.. Kierowca potwierdził, że był obecny przy załadunku pojazdu i przeładunku. Na pytanie: czy miał wpływ na rozmieszczenie ładunku na pojeździe marki [...] nr rej. [...], kierowca odpowiedział: "Tak razem z kolegą dokonałem przeładunku, ale załadunek był dokonany w odwrotnej kolejności, czyli towar, który był z przodu poprzedniego pojazdu załadowaliśmy na tył tego pojazdu." Podczas przeładunku nie zabrał ładunków, które były przeznaczone do T., gdyż podstawiony pojazd był tylko dwuosiowy. Podnieść należy, że także w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżąca Spółka powoływała się na okoliczność, że "doszło do nagłej i nieprzewidywalnej awarii pojazdu marki [...] o nr rej. [...].
W wyniku tej awarii kierowca był zmuszony do zatrzymania pojazdu w miejscu nieprzeznaczonym do postoju oraz dokonania częściowego przeładunku przesyłek ekspresowych – towaru o charakterze pocztowym – w warunkach drogowych."
W skardze strona skarżąca konsekwentnie powołuje się na okoliczność awarii pojazdu i na szczegółowe oświadczenie kierowcy, czyniąc je integralną częścią skargi. I tak podnosi, że podczas realizacji przewozu paczek ekspresowych - przesyłek pocztowych - doszło do nagłej awarii pojazdu, co wymusiło konieczność zatrzymania się w miejscu do tego nieprzeznaczonym i dokonania przeładunku towaru w warunkach drogowych. Zdarzenie miało charakter nadzwyczajny, nieprzewidywalny i niezależny zarówno od przedsiębiorcy, jak i od kierowcy. Na miejsce został dostarczony pojazd zastępczy. Wraz z drugim kierowcą, działając ręcznie, dokonano przeładunku części ładunku, pozostawiając zgodnie z dyspozycją przedsiębiorcy cztery palety w uszkodzonym pojeździe. Otrzymał bowiem jasne instrukcje od pracodawcy, by nie przeładowywać pojazdu zastępczego ponad granice dopuszczalnej masy całkowitej (DMC), lecz dokonać przeładunku w sposób bezpieczny i racjonalny z zachowaniem wszelkiej ostrożności.
Tak też kierowca uczynił. Nie może ujść uwadze przywoływana okoliczność, że przeładunek odbywał się w miejscu awarii, na drodze publicznej, w warunkach zagrożenia bezpieczeństwa uczestników ruchu. Kierowcy wystawili trójkąty ostrzegawcze oraz pachołki ostrzegawcze, aby zapewnić bezpieczeństwo innym użytkownikom drogi. Podano, że nie mieli żadnych technicznych możliwości dokonania ważenia palet ani precyzyjnego rozłożenia masy w sposób odpowiadający wymogom wagowym. Ładunek był drogocenny, awizowany, a dodatkowo przewóz miał charakter przesyłek pocztowych - co powodowało, że kierowcy musieli działać szybko i pod presją czasu, przy zachowaniu zasady minimalizacji ryzyka. Nadmieniono, że wszelkie czynności wykonywano w zgodzie z poleceniami pracodawcy oraz zasadami bezpieczeństwa. Waga ładunku została oszacowana na podstawie liczby i masy kartonów, przy czym - według obliczeń kierowców - pojazd nie powinien być przeciążony.
Jeżeli w istocie doszło do przekroczenia norm, miało to charakter wyłącznie incydentalny, wynikający z awarii i konieczności przeładunku w warunkach kryzysowych, a więc z przyczyn całkowicie niezależnych od przedsiębiorcy oraz od kierowcy.
Również na rozprawie w dniu [...] sierpnia 2026 r. Pełnomocnik Spółki A. P. podniósł, że należy zwrócić uwagę na okoliczność awarii na trasie i konieczność przeładowania ładunku do drugiego pojazdu, który był mniejszy. Dodał, że gdy był zamawiany drugi pojazd, to miał on być o takich samych wielkościowych i parametrach, jednakże ostatecznie dostarczony był mniejszy. Wskazał, że nie było możliwości zważenia ładunku i palety były przenoszone.
Zdaniem Sądu, powoływane okoliczności przez Spółkę wymagają bardzo skrupulatnej oceny przez organ, a nie pobieżnej i ogólnikowej argumentacji. Okoliczności awarii, a zatem zdarzenia nagłego na trasie powinny w toku postępowania administracyjnego zostać dokładnie zweryfikowane. Tymczasem organ nie zbadał wszechstronnie tej okoliczności, nie przyjął szczegółowych zeznań w tym zakresie, pomimo że do protokołu przesłuchania w dniu kontroli drogowej kierowca już wskazywał na okoliczność awarii pojazdu. W związku z tym na wskazaną okoliczność awarii powinien być przesłuchany kierowca M. W. w celu uzyskania zeznań co do szczegółowych okoliczności awarii, w tym przeładowania towaru, dostarczenia mniejszego pojazdu niż zamawiano. Nie został przesłuchany także drugi kierowca, który dojechał do miejsca awarii i uczestniczył w przeładowaniu przesyłek, co jest koniecznym wymogiem należycie przeprowadzonego postępowania.
Nie można lekceważyć i bagatelizować takich nagłych zdarzeń jak awarie pojazdów, co z doświadczenia życiowego jest powszechnie znane jako występujące, nieprzewidziane okoliczności. Również w przypadku działalności przedsiębiorców takie zdarzenia występują, nawet przy dołożeniu należytej staranności w zakresie przygotowywania transportu. Jest to wkalkulowane w rzeczywistość funkcjonowania ludzi i przedsiębiorców. Niedostrzeganie tego zagadnienia w kontekście art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. należy ocenić jako naruszające podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Dopiero po wyjaśnieniu wszystkich okoliczności związanych z przebiegiem awarii, można będzie ocenić działania skarżącej Spółki i wpływ na odpowiedzialność jej za stwierdzone naruszenie.
W ocenie tut. Sądu, przesłanek wyłączających zastosowanie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie można wykazać jedynie poprzez powołanie się na standardowe i rutynowe czynności podejmowane przez organy Inspekcji Transportu Drogowego, uznając a priori, że zgromadzone w sprawie dowody w postaci protokołu kontroli i zeznań kierowcy są wystarczające dla stwierdzenia braku okoliczności uwolnienia przewoźnika od sankcji w postaci kary pieniężnej. Niezbędne jest więc dokonanie przez organ indywidualnej oceny przypadku każdej sprawy.
Tymczasem w niniejszej sprawie, chociaż ustalenia co do samego naruszenia nie budzą wątpliwości, to organ powinien jednoznacznie wyjaśnić wszystkie kwestie istotne dla odpowiedzialności skarżącej Spółki za takie naruszenie, zwłaszcza istnienia bądź nieistnienia braku na nie wpływu. Odpowiedzialność przedsiębiorcy przewozowego na gruncie przepisów u.t.d., chociaż jest odpowiedzialnością obiektywną, to nie jest odpowiedzialnością "absolutną", jak zdaje się rozumieć organ w niniejszej sprawie. Od tej odpowiedzialności Spółka może się uwolnić po wykazaniu określonych przepisami przesłanek, które podlegają badaniu przez organ z urzędu. Wskazany przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. przewiduje uwolnienie się od odpowiedzialności, pomimo naruszenia prawa, jeżeli są spełnione przesłanki w nim wymienione. Całkowite wyłączenie tego przepisu od stosowania – bez względu na stan faktyczny – czyniłoby go "martwym", z czym nie można się zgodzić. Ustawodawca dopuszcza sytuacje, w których dochodzi do naruszenia prawa, ale ze względu na szczególne okoliczności należy odstąpić od karania.
Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest bowiem przewidziana w art. 7 k.p.a. zasada, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasadę tę realizuje szereg przepisów szczegółowych, które nakładają na organ obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego oraz rozstrzygnięcie podjęte w sprawie prawidłowo uzasadnić (vide: art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.).
W tym stanie sprawy, w ocenie Sądu należało uznać, że zaskarżona decyzja, została wydana z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik postępowania, co w konsekwencji musiało skutkować jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Nie ustalono bowiem w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, czy w sprawie wystąpiły okoliczności egzoneracyjne, o których mowa w art. 92c pkt 1 u.t.d., w szczególności czy strona skarżąca nie wykazała, że zapewniła właściwą organizację i dyscyplinę pracy w swoim przedsiębiorstwie, a także że stwierdzone naruszenie nastąpiło wskutek zdarzenia - awarii pojazdu na drodze, które zasadniczo jest zdarzeniem nagłym, nadzwyczajnym i którego nie można oceniać jako zawsze zawinionego czy powstałego z niedbalstwa po stronie przedsiębiorcy.
Uzupełniając w tym zakresie postępowanie dowodowe, organ ponownie rozpoznając sprawę dostosuje się do wskazań zawartych w uzasadnieniu stanowiska Sądu.
W szczególności przesłucha kierowców na okoliczność awarii, w celu pozyskania szczegółowych danych w tym zakresie. W razie potrzeby przeprowadzi inne dowody w rozumieniu k.p.a., jeżeli będą one konieczne dla należytego wyjaśnienia sprawy. Sąd w zakresie czynności dowodowych nie ogranicza organu, jeżeli przyczyni się to do ustalenia obiektywnego i rzetelnego stanu sprawy. Następnie organ dokona ponownej wszechstronnej oceny pełnego materiału dowodowego i wyda decyzję, stosownie do poczynionych przez siebie nowych ustaleń w sprawie.
W przypadku wątpliwości powstałych w sprawie, organ rozstrzygnie je na korzyść strony skarżącej.
Z powyższych względów, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a.