Uzasadnienie
Decyzją z dnia 22 kwietnia 1985 nr ZMOZ-ZId-885-45/D.G./85 Minister Kultury i Sztuki utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w W. z dnia 18 stycznia 1985 nr 116/85 nr rej. 1086/WT, na mocy której wpisano do rejestru zabytków chałupę zrębową w D.G. gmina M., stanowiącą własność Jana W. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury i o muzeach /Dz.U. nr 10 poz. 48 ze zm./ dawały podstawę Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków w W. do wydania decyzji o wpisaniu wskazanego w decyzji obiektu do rejestru zabytków województwa. Budynek mieszkalno-gospodarczy, drewniany, o konstrukcji zrębowej, z początku XIX w. stanowi typowy przykład architektury ludowej Kotliny Kł., który powinien być chroniony ze względu na wartości architektoniczne. Podnoszone w odwołaniu od decyzji organu I instancji kwestie związane z właściwym utrzymaniem i konserwacją tego obiektu nie dotyczą istoty zaskarżonej decyzji i w związku z tym nie mają wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.
Na decyzję Ministra Kultury i Sztuki skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Jan W., podnosząc, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zostały wydane bez jego zgody. Swój dom utrzymuje we właściwym stanie technicznym, co zapobiegło przekształceniu się go w ruinę. Wpisanie budynku do rejestru zabytków prowadzić będzie do jego zniszczenia. Dom wymaga obecnie remontu dachu uszkodzonego przez wiatr halny i naprawy tynków. Skarżący remont ten wykona. Obawia się natomiast, że nie będzie mógł podporządkować się rygorom nałożonym nań ustawą z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury i o muzeach.
W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Sztuki podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wnosił o oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Materiał dokumentacyjny sprawy wskazuje, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującym prawem. Wbrew twierdzeniom skargi, w obowiązującym stanie prawnym nie można uznać za naruszenie prawa wpisanie budynku stanowiącego własność skarżącego do rejestru zabytków.
Stosownie do art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury i o muzeach /Dz.U. nr 10 poz. 48 ze zm./ przedmiotem ochrony mogą być w szczególności dzieła budownictwa, urbanistyki i architektury, niezależnie od stanu ich zachowania, jak też historyczne założenia urbanistyczne miast i osiedli, parki i ogrody dekoracyjne, cmentarze, budowle i ich wnętrza wraz z otoczeniem oraz zespoły budowlane o wartości architektonicznej, a także budowle mające znaczenie dla historii budownictwa. Jeżeli zatem jakiś obiekt spełnia przesłanki powyższego przepisu, o wpisaniu go do rejestru zabytków decyduje Wojewódzki Konserwator Zabytków, przy czym ustawa nie uzależnia takiej decyzji od zgody właściciela.
O zakwalifikowaniu więc jakiegoś obiektu do zabytków i wpisaniu go do rejestru zabytków przesądza wyłącznie spełnienie przez ten obiekt warunków określonych cytowaną ustawą. W rozpoznawanej sprawie "chałupa zrębowa" z początku XIX wieku, będąca własnością skarżącego, została uznana przez organ administracji za typowy przykład architektury ludowej Kotliny Kł., który - z powodu swych wartości architektonicznych - powinien być chroniony. W związku z tym wpisanie tego budynku, jako budowli mającej znaczenie dla historii budownictwa, do rejestru zabytków, znajduje podstawę w powołanym art. 5 ust. 1 ustawy o ochronie dóbr kultury i o muzeach. Wpisanie tego obiektu do rejestru zabytków nie pozbawia skarżącego praw właściciela. Nakłada na niego jedynie obowiązek przestrzegania rygorów omawianej ustawy, mających na celu zachowanie dobrego stanu technicznego i walorów zabytkowych obiektu uznanego za zabytek.
Z tych względów skargę, jako nieuzasadnioną, na zasadzie art. 207 par. 5 Kpa należało oddalić.