Uzasadnienie
Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w O., decyzją z dnia 10.01.2000 r., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w D. z dnia 18.11.1999 r., którą tenże odmówił Krzysztofowi M. przyznania pomocy finansowej na uzyskanie domu jednorodzinnego. Odmowa została uzasadniona tym, że Krzysztof M., który posiadał własnościowy lokal spółdzielczy, zbył go, a fakt, iż lokal nie spełniał norm zaludnienia jest bez znaczenia.
Skargę na decyzję wniósł Krzysztof M. i wyjaśnił, iż lokal, który posiadał, miał 16 m2 powierzchni mieszkalnej, a jego rodzina liczy 4 osoby i aby uzyskać lepsze warunki mieszkaniowe rozpoczął budowę domu w 1997 r. i na dofinansowanie budowy sprzedał posiadane mieszkanie w 1999 r. Takie działania nie powinny go pozbawiać prawa do pomocy finansowej.
Odpowiadając na skargę Komendant Wojewódzki wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 74 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej /Dz.U. nr 88 poz. 400 ze zm./, strażakowi mianowanemu na stałe przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Prawo strażaka do lokalu realizuje się albo poprzez przydział mieszkania, albo przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu w spółdzielni, domu jednorodzinnego lub lokalu, stanowiącego odrębną nieruchomość. Przydział lokalu mieszkalnego lub zamiennie pomoc finansowa nie przysługuje strażakowi w sytuacji przewidzianej w art. 84 m.in. pkt 4 ustawy, tj. zbycia przez niego lub małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego lokalu mieszkalnego albo domu rodzinnego, stanowiącego odrębną nieruchomość. Jednakże zbycie stanowiące przeszkodę otrzymania lokalu lub pomocy może dotyczyć tylko mieszkania spełniającego warunki, o których mowa w art. 74 ust. 1, tzn. m.in. uwzględniając liczbę członków rodziny pod kątem przysługujących im norm zaludnienia ustalonych w przepisach wydanych na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy.
O zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych strażaka można mówić tylko wówczas, gdy posiadany przez niego lokal spełnia normy zaludnienia. Jeżeli strażak taki lokal posiada i zbędzie go, nie ma podstaw do tego, aby domagał się realizacji ustawowych uprawnień do lokalu czy pomocy finansowej na ten lokal. W sytuacji zaś, gdy lokal, który strażak posiada, nie odpowiada normom, nie można uznać, iż ma zaspokojone potrzeby i sprzedaż takiego lokalu w celu zapewnienia sobie i rodzinie potrzeb mieszkaniowych nie może stanowić przeszkody do otrzymania pomocy finansowej, o której mowa w art. 80 ust. 1 ustawy.
Nie można zatem uznać, aby rozstrzygnięcia organów były zgodne z przepisami, bowiem nabycie lokalu nieodpowiadającego warunkom, jakie przepisy ustawy o straży pożarnej zapewniają strażakowi, nie wyczerpuje przesłanki przewidzianej w art. 81 pkt 4 ustawy.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.