Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 28 czerwca 1982 r., sygn. akt I SA 406/82

Tezy

Rozprawa administracyjna, wymagana w postępowaniu odwoławczym na mocy art. 54 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe, powinna spełniać cel wyrażony w art. 89 Kpa, to jest m.in. zapewnić przyspieszenie lub uproszczenie postępowania /par. 1/, a także doprowadzić do uzgodnienia interesów stron lub do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków /par. 2/.

Jeżeli zatem przepis prawa stawia warunek przeprowadzenia rozprawy w postępowaniu odwoławczym, powinna ona uzupełnić postępowanie dowodowe w takim stopniu, aby organ odwoławczy mógł rozstrzygnąć sprawę co do jej istoty.

Należy zatem uznać, że organ taki - w myśl celów stawianych rozprawie - traci w zasadzie prawo do skorzystania z art. 138 par. 2 Kpa i powinien orzekać wyłącznie w granicach wyznaczonych treścią art. 138 par. 1 Kpa.

Organ odwoławczy, który mimo przeprowadzenia rozprawy administracyjnej i dysponowania wiedzą o stanie faktycznym uchyla się od rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty zgodnie z art. 138 par. 1 Kpa i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji /art. 138 par. 2 Kpa/, dopuszcza się również obrazy art. 12 par. 1 Kpa nakazującego organowi działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prawa, dążącymi do jej załatwienia.