Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 18 maja 1992 r., sygn. akt I SA 194/92

Tezy

Naruszeniem prawa jest wprowadzenie dodatkowej opłaty za korzystanie z obiektów i urządzeń wodno-kanalizacyjnych, w wysokości 100 procent stawki obowiązującej, od podmiotów gospodarczych prowadzących działalność gospodarczą w sferze usług i produkcji o charakterze materialnym.

Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 1986 r. w sprawie urządzeń zaopatrzenia w wodę i urządzeń kanalizacyjnych oraz opłat za wodę i wprowadzanie ścieków /Dz.U. nr 47 poz. 234/ nie przewiduje takiej możliwości, bowiem przepis ust. 5 w par. 11 został skreślony rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 1990 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie urządzeń zaopatrzenia w wodę i urządzeń kanalizacyjnych oraz opłat za wodę i wprowadzanie ścieków /Dz.U. nr 89 poz. 522/.

Po dokonanych tym rozporządzeniem zmianach, podstawę do ustalenie opłaty, o której mowa wyżej, stanowią planowane roczne koszty utrzymania i eksploatacji urządzeń zaopatrzenia w wodę i urządzeń kanalizacyjnych, powiększone o narzut zysku, który nie jest określony ani dla gospodarstw domowych, ani dla innych niż gospodarstwa domowe odbiorców.

Narzut zysku jest jednak czymś innym niż dodatkowe opłaty w wysokości 100 procent stawki obowiązującej, które mogą być przekazywane na dochody budżetowe miasta.