Uzasadnienie
Decyzją Dyrektora Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Miasta Stołecznego Warszawa z dnia 20 września 1984 nr SL.II.565-694/84 utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Miasta L. z dnia 18 czerwca 1984 r., wydaną z powołaniem się na art. 33 i 35 ust. 2 prawa lokalowego i orzekającą o utracie ważności decyzji z dnia 8 września 1973 r. byłego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w L. w przedmiocie przydziału lokalu zamiennego w domu nr 13 przy ul. S. w L. /obecnie ul. Nr 32/ na rzecz Rozalii P. z rodziną, w związku z rozbiórką jej własnego domu przy ul. J. nr 19 w L. spowodowaną realizacją spółdzielczego osiedla mieszkaniowego. W uzasadnieniu decyzji podano, że Rozalia P. - mimo przeniesienia jej rzeczy do przydzielonego lokalu - nie przeprowadziła się z rodziną do tego lokalu, nie zawarła umowy najmu i nie dokonała formalnego zameldowania się w nim, choć pobrała klucze do niego. Od czasu rozbiórki domu przy ul. J. nr 19 w L. Rozalia P. mieszka w budynku gospodarczym adaptowanym na cele mieszkalne, położonym na działce stanowiącej jej własność przy ul. W. nr 4 w L., w którym sama zajmuje 1 izbę, a pozostałe 3 izby wykorzystywane są przez jej syna Bogusława P. Skargę na tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła Rozalia P. podnosząc, że w lokalu o powierzchni 19 m2 niepodobna było zgromadzić meble, książki i inne przedmioty z lokalu o powierzchni ponad 80 m2.
W spornym lokalu więc utworzono jedynie magazyn rzeczy stanowiących własność rodziny, natomiast zabrakło w nim miejsca dla ludzi. Jeśliby Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł utrzymać w mocy decyzji przydzielającej jej lokal, byłaby zainteresowana w wykwaterowaniu z jej domu przy ul. W. nr 4 w L. "lokatora narzuconego przez kwaterunek", Mieczysława K. W odpowiedzi na skargę zawarto wniosek o jej oddalenie, dodając, że wnioskowana, w skardze sprawa wykwaterowania najemcy z budynku nr 4 przy ul. W. może stanowić przedmiot odrębnego postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Organy administracji państwowej przyjęły za podstawę swych decyzji art. 33 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/, orzekając w myśl tego przepisu o utracie ważności decyzji o przydziale na rzecz Rozalii P. i jej rodziny lokalu mieszkalnego w domu nr 32 przy ul. R. w L., ponieważ lokal ten nie został zajęty z winy najemcy przez czas wielokrotnie dłuższy od określonego w tym przepisie prawa.
Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, przekwaterowanie do tego lokalu nastąpiło w drodze przymusu egzekucyjnego i klucze do tego lokalu przekazano skarżącej. Przekwaterowanie w drodze przymusu egzekucyjnego do lokalu przydzielonego decyzją organu administracji państwowej odpowiada określeniu "zajęcie lokalu", użytemu w art. 33 prawa lokalowego. W razie więc stwierdzenia, że najemcy przekwaterowany w drodze przymusu egzekucyjnego nie zajmuje faktycznie lokalu na cele mieszkalne, lecz zaspokaja potrzeby mieszkaniowe w inny sposób, organ administracji państwowej władny jest wszcząć postępowanie w trybie art. 46 prawa lokalowego.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji uchylił te decyzje zgodnie z art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 Kpa.
Sprawa wykwaterowania najemcy z budynku przy ul. W. nr 4 może stanowić wyłącznie przedmiot odrębnego postępowania zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w odpowiedzi na skargę.
Orzeczenie o kosztach postępowania zostało wydane w myśl art. 208 Kpa.