Uzasadnienie
Stosownie do art. 63 ust. 3, art. 86 i 87 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej /Dz.U. nr 88 poz. 400 ze zm./ oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 16 października 1992 r. w sprawie świadczeń socjalnych w zakresie korzystania z wczasów i rekreacji, przysługujących strażakom Państwowej Straży Pożarnej i członkom ich rodzin /Dz.U. nr 81 poz. 421 ze zm./ dopłata do wypoczynku przysługująca strażakom jest świadczeniem socjalnym nie wchodzącym w skład uposażenia.
Przepisy wymienionych aktów prawnych nie poddają spraw dotyczących roszczeń związanych z dopłatą do wypoczynku właściwości organów administracji, a skoro roszczenia takie wynikają ze stosunku zatrudnienia, to spory w tym zakresie podlegają właściwości sądów powszechnych.
Według art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ Sąd ten nie jest właściwy w sprawach należących do właściwości innych sądów. Już więc ten wzgląd był wystarczający do uznania niedopuszczalności skargi do Sądu wniesionej przez Piotra K. Niemniej jednak Sąd na marginesie stwierdza, że zaskarżone przez Piotra K. pisma Komendy Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w (...) z kwietnia 1995 r. oraz Komendanta Głównego PSP z dnia 11 lipca 1995 r. nie są decyzjami administracyjnymi w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego. Pisma te nie rozstrzygają o istocie sprawy /art. 104 par. 2 Kpa/, lecz jedynie wyjaśniają przyczyny, dla których wypłacenie omawianych dopłat nie mogło nastąpić przed udzieleniem urlopu, i zapowiadają, że zaspokojenie roszczenia nastąpi po uzyskaniu odpowiednich środków finansowych. (...)
Z tych względów Sąd na podstawie art. 27 ust. 2 powoływanej ustawy z dnia 11 maja 1995 r. orzekł o odrzuceniu skargi.