Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 1 marca 1984 r., sygn. akt I SA 1576/83

Teza

1. 1. Z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska /Dz.U. nr 3 poz. 6/ wynika, że obiekty budowlane w których jest wytwarzane promieniowanie szkodliwe dla zdrowia ludzi oraz środowiska należy projektować i budować w sposób nie stwarzający zagrożenia dla otoczenia. Obiekty te w miarę potrzeby należy otaczać strefami ochronnymi o których mowa w art. 71 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy.
2. 2. Strefą ochronną odpowiadającą wartościom występujących promieniowań ustanawia terenowy organ administracji państwowej stopnia wojewódzkiego w porozumieniu z państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym.
3. 3. Art. 68 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy zobowiązuje inwestora, projektanta i wykonawcę robót do uwzględnienia w działalności inwestycyjnej wymagań ochrony środowiska, a więc m.in. wymagania określonego w art. 60 ust. 1 omawianej ustawy.
4. 4. Przepisy par. 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 listopada 1980 r. w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed elektromagnetycznym promieniowaniem niejonizującym szkodliwym dla ludzi i środowiska /Dz.U. nr 25 poz. 101/ nie przewidują odstępstw od zasad przebywania ludzi w strefach ochronnych dla inwestycji związanych z wykonywaniem, po wejściu z życie rozporządzenia, urządzeń wytwarzających szkodliwe promieniowanie.
5. 5. Właściciele nieruchomości, których dotyczy przebieg projektowanej linii energetycznej są w świetle art. 28 Kpa stroną i odnoszą się do nich uprawnienia wynikające z art. 10 par. 1 i 81 Kpa.