Uzasadnienie
Decyzją z dnia 22 kwietnia 1991 r. nr G. VI-7223/10/265/9I, wydaną z upoważnienia Wojewody G-kiego, przekazano nieodpłatnie na rzecz gminy miejskiej w T. grunty pozostające w zarządzie Wojskowego Rejonowego Zarządu Kwaterunkowo-Budowlanego w G., to jest działki nr 397, 399, 252, 254, 513, 205,171/4 i 171/5. Jako podstawę prawną decyzji powołano przepisy art. 5 ust. 4 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych /Dz.U. nr 32 poz. 191 ze zm./. Podano, że decyzja została wydana po rozpatrzeniu wniosku Rady Miejskiej w T. /uchwała nr XII/90/91 z dnia 17 stycznia 1991 r./ i z uwzględnieniem, że wymienione grunty stanowią własność Skarbu Państwa i wchodzą w skład osiedli mieszkaniowych zrealizowanych zgodnie z ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego miasta.
Na skutek odwołania wniesionego od decyzji przez Wojskowy Rejonowy Zarząd Kwaterunkowo-Budowlany w G. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia 17 lipca 1991 r. nr KKU-375/91/PCz uchyliła w całości decyzję wydaną z upoważnienia Wojewody G-kiego oraz umorzyła postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji ostatecznej stwierdzono, że nie budzi wątpliwości, iż grunty będące w zarządzie Wojskowego Rejonowego Zarządu Kwaterunkowo-Budowlanego w G. są mieniem ogólnonarodowym. Podano także, powołując się na art. 11 ust. 1 pkt 1 wymienionej wyżej ustawy, że składniki mienia ogólnonarodowego /państwowego/, o których mowa w art. 5 ust. 1-3 tej ustawy, nie stają się mieniem komunalnym, jeżeli służą do wykonywania zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej. Sporne grunty pozostają w zarządzie jednostki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej i są wykorzystywane na cele budownictwa mieszkaniowego dla żołnierzy zawodowych i ich rodzin, nie służą więc realizacji zadań gminy, lecz celom związanym z obronnością kraju.
Nie odnoszą się do nich wobec tego przesłanki określone w art. 5 ust. 4 cytowanej ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Grunty te służą do wykonywania zadań publicznych organów administracji rządowej. W tej sytuacji postanowiono uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i postępowanie przed tym organem umorzyć wobec braku przesłanek do zastosowania art. 5 ust. 4 powoływanej ustawy.
Na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Prezydent Miasta T. W skardze wskazał, że w myśl par. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 lipca 1991 r. w sprawie określenia rodzajów gruntów, które uważa się za niezbędne na cele obronności i bezpieczeństwa państwa /Dz.U. nr 72 poz. 313/, grunty przeznaczone na cele budownictwa mieszkaniowego dla żołnierzy zawodowych nie są zakwalifikowane jako niezbędne na cele obronności i bezpieczeństwa państwa. W tej sytuacji sporne grunty stanowią typowy teren budownictwa mieszkaniowego i powinny być skomunalizowane.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, podkreślając, że powołany w niej przepis rozporządzenia nie obowiązywał w dniu wydania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W rozpoznawanej sprawie jest bezsporne, co podkreślono w decyzji Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, że omawiane grunty nie są objęte żadnym z przepisów art. 5 ust. 1-3 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych /Dz.U. nr 32 poz. 191 ze zm./. Postępowanie w tej sprawie zaś było prowadzone na podstawie art. 5 ust. 4 wymienionej ustawy, a jego wszczęcie nastąpiło w dniu wpłynięcia do Wojewody G-kiego wniosku Gminy T. o wydanie decyzji w sprawie przekazania omawianego mienia na własność tej gminy /art. 61 par. 3 Kpa/. Wnioskiem tym była uchwała nr XII/90/91 z dnia 17 stycznia 1991 r. Rady Miejskiej w T. Artykuł 5 ust. 4 omawianej ustawy stanowi, że gminie, na jej wniosek, może być przekazane także mienie ogólnonarodowe /państwowe/ inne niż wymienione w ust. 1-3, jeżeli jest ono związane z realizacją jej zadań.
Budownictwo mieszkaniowe przeznaczone na stałe zakwaterowanie żołnierzy zawodowych jest realizowane przez właściwe jednostki Ministerstwa Obrony Narodowej. Odnosi się to również do gruntów spornych, pozostających w zarządzie Wojskowego Rejonowego Zarządu Kwaterunkowo-Budowlanego w G., a użytkowanych jako tereny zabudowane budynkami mieszkalnymi, w których lokale są przeznaczone na stałe kwatery żołnierzy zawodowych. Ten stan potwierdza zasadność poglądu Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, wyrażonego w zaskarżonej decyzji, co do braku przesłanek określonych tym przepisem do przekazania omawianego gruntu na własność Gminy T. Na zasadność tego stanowiska nie ma wpływu powołana w skardze okoliczność, iż stosownie do par. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 lipca 1991 r. w sprawie określenia rodzajów gruntów, które uważa się za niezbędne na cele obronności i bezpieczeństwa państwa /Dz.U. nr 72 poz. 313/, grunty przeznaczone pod budownictwo mieszkaniowe dla żołnierzy zawodowych nie są uznawane za niezbędne na cele obronności i bezpieczeństwa państwa.
Rozporządzenie to bowiem weszło w życie po wydaniu zaskarżonej decyzji /z dniem 31 sierpnia 1991 r./, a ponadto nie zmienia ono faktu, że omawiane grunty nie są związane z realizacją zadań należących do gminy miejskiej T. Sąd natomiast nie podzielił stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji, iż wobec braku przesłanek do zastosowania art. 5 ust. 4 omawianej ustawy postępowanie administracyjne w odniesieniu do spornych gruntów było bezprzedmiotowe i w ogóle nie powinno być wszczęte. Brak przesłanek do uwzględnienia żądania strony nie czyni postępowania administracyjnego bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 par. 1 Kpa i nie oznacza, że postępowanie takie nie powinno być wszczęte i prowadzone. Dopiero bowiem wynik tego postępowania pozwala na ocenę zasadności wniosku strony.
Podsumowując, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja w części dotyczącej uchylenia decyzji organu pierwszej instancji jest zgodna z prawem, i w tej części orzekł o oddaleniu skargi w myśl art. 207 par. 5 Kpa. Natomiast co do części decyzji dotyczącej umorzenia postępowania przed organem pierwszej instancji Sąd uznał, że narusza ona art. 105 par. 1 Kpa, i w tej części uchylił zaskarżoną decyzję zgodnie z art. 207 par. 2 pkt 3 Kpa. W konsekwencji takiego rozstrzygnięcia Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa jest zobowiązana do ponownego rozpoznania sprawy i wydania decyzji w części uchylonej niniejszym wyrokiem, z uwzględnieniem art. 209 Kpa.