Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 25 marca 1985 r., sygn. akt I SA 1175/84

Teza

1. 1. Zarówno ustawa z dnia 26 lutego 1982 r. o cenach /Dz.U. nr 7 poz. 52/ jak i kolejne rozporządzenia Rady Ministrów upoważniają Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej do ustalania wysokości odpłatności za pobyt w uspołecznionym zakładzie pomocy społecznej, ale nie upoważniają go do ustalania osób mających ponieść tę odpłatność ani do wysokości w jakich osoby te mają partycypować w kosztach pobytu w zakładzie pomocy społecznej.
2. 2. Cena nie nakłada na nikogo obowiązku jej zapłaty, dopóki nie wiąże się to z chęcią nabycia przedmiotu lub uzyskania usługi.
3. 3. Ustalenie odpłatności za pobyt w uspołecznionym zakładzie pomocy społecznej a więc ceny, w świetle ustawy o cenach i rozporządzeń Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1982 r. i 30 grudnia 1983 r. może rodzić skutki tylko dla osoby, która wyraża chęć pobytu w takim zakładzie lub która występuje o umieszczenie w takim zakładzie osoby co do której zobowiązana jest do alimentacji.

W takiej bowiem sytuacji osoby takie występują o świadczenie w postaci pobytu w uspołecznionym zakładzie pomocy społecznej i cena ustalona przez Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej jest dla nich wiążąca.

Brak jest natomiast upoważnienia ustawowego dla Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej by określał wysokość obciążenia kosztami pobyt w zakładzie pomocy społecznej osoby zobowiązane do alimentacji w stosunku do osoby przebywającej w zakładzie, bo obciążenie takie nie jest już ceną.