Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej z 22 maja 2018 r. (data nadania) M. W. (dalej: skarżący), zakwestionował zgodność art. 22 § 1 w związku z art. 199b § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 2018 r. poz. 652, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 676, ze zm.) – w zakresie, w jakim pozbawia skarżącego prawa udziału w posiedzeniu sądu w przedmiocie wykonywania środka zabezpieczającego z art. 93a § 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1950, ze zm.) w postaci terapii – z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Postanowieniem z 26 sierpnia 2019 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu. Postanowienie doręczono pełnomocnikowi skarżącego 10 września 2019 r. Pismem z 17 września 2019 r., skarżący wniósł na to postanowienie zażalenie, domagając się jego uchylenia w całości i nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
- 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p. TK), skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał w składzie trzech sędziów rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5-8 u.o.t.p. TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada przede wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu.
- 2. W postanowieniu z 26 sierpnia 2019 r. Trybunał stwierdził, że wniesiona skarga nie spełnia wymagań określonych w art. 53 ust. 1 pkt 2-3 u.o.t.p. TK i na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p. TK odmówił nadania skardze dalszego biegu, gdyż istota sformułowanego w niej zarzutu dotyczy normy indywidualno-konkretnej, nie zaś normy generalno-abstrakcyjnej.
- 3. W zażaleniu skarżący przekonuje natomiast, że kwestionowane przepisy umożliwiły orzeczenie nowego środka zabezpieczającego pod nieobecność skarżącego, mimo złożenia przez niego wniosku o doprowadzenie.
- 4. Wniesione zażalenie nie podważyło podstaw odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
- 4.1. Treść kwestionowanych przepisów jest następująca:
9 – art. 22 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 2018 r. poz. 652, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 676, ze zm.; dalej: k.k.w.): „Prokurator, skazany oraz jego obrońca, sądowy kurator zawodowy, pokrzywdzony, a także inne osoby, o których mowa w art. 19 § 1, mają prawo wziąć udział w posiedzeniu, gdy ustawa tak stanowi. W posiedzeniu sądu wyższej instancji mają prawo wziąć udział osoby, którym przysługuje prawo do udziału w posiedzeniu sądu pierwszej instancji.”;
10 – art. 199b § 3 k.k.w.: „W posiedzeniu ma prawo wziąć udział prokurator, sprawca lub jego obrońca oraz wnioskodawca (…)”, czyli dyrektor zakładu karnego, kierownik zakładu psychiatrycznego lub kierownik podmiotu leczniczego, w którym sprawca odbywa terapię lub terapię uzależnień.
Zarówno art. 199b § 3 k.k.w., jak i art. 22 § 1 k.k.w., dają – odpowiednio: sprawcy lub jego obrońcy, skazanemu oraz jego obrońcy a także innym wymienionym tam podmiotom – prawo wzięcia udziału w posiedzeniu, o którym mowa w tych przepisach. Normy te mają charakter generalny (adresowane są do rodzajowo określonych adresatów) oraz abstrakcyjny (wyznaczają tym adresatom postępowanie w zasadzie powtarzalne).
4.2. Jeżeli zatem prawo udziału w posiedzeniu przysługuje sprawcy lub jego obrońcy (art. 199b § 3 k.k.w.), to prawo to przysługuje im obu z osobna, co nie wyklucza udziału w posiedzeniu jednocześnie sprawcy i jego obrońcy. Prawo udziału w posiedzeniu przysługuje także wszystkim podmiotom wymienionym w art. 22 § 1 k.k.w., w tym skazanemu i jego obrońcy.
Ocena tego, w jakim zakresie zasady te znalazły zastosowanie w sprawie objętej badaną skargą, została wyrażona w ostatecznym orzeczeniu wydanym w tej sprawie. Skarżący, zarzucając tej ocenie naruszenie określonych wolności lub praw konstytucyjnych, istotą zarzutu uczynił niekonstytucyjność aktu stosowania prawa, a nie przepisów, na podstawie których akt ten wydano.
Mimo wynikającego z tych przepisów prawa udziału w posiedzeniu, skarżący – prawidłowo zawiadomiony o terminie posiedzenia – nie wziął w nim udziału, mimo że złożył wniosek o doprowadzenie go na posiedzenie z zakładu psychiatrycznego, w którym przebywał.
Był natomiast reprezentowany przez obrońcę ustanowionego z wyboru.
4.3. Jednym z warunków nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, określonym w art. 79 ust. 1 Konstytucji i skonkretyzowanym w art. 53 ust. 1 pkt 2-3 u.o.t.p. TK, jest wskazanie sposobu naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw skarżącego oraz uzasadnienie zarzutu niezgodności kwestionowanego przepisu ze wskazaną konstytucyjną wolnością lub prawem skarżącego. Badana skarga nie spełnia tego wymogu, gdyż wskazanym źródłem naruszenia nie jest w istocie treść normatywna zaskarżonych przepisów, lecz – wyrażona w ostatecznym orzeczeniu – ocena, czy udział skarżącego w posiedzeniu przed sądem jest obligatoryjny i – z uwagi na obecność obrońcy skarżącego – konieczny.
W ocenie skarżącego, tak skonstruowany akt zastosowania normy generalno-abstrakcyjnej w konkretnej sprawie jest wadliwy, ponieważ pozostaje w sprzeczności z treścią tych przepisów, naruszając konstytucyjne prawo skarżącego do sądu.
4.4. Źródłem zarzucanego w skardze naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw skarżącego nie jest więc treść normatywna kwestionowanych przepisów, lecz wadliwy – zdaniem skarżącego – sposób ich zastosowania w sprawie objętej wniesioną skargą.
Niezadowolenie skarżącego z wadliwego zastosowania kwestionowanych w skardze przepisów, choć z jego subiektywnego punktu widzenia w pełni zrozumiałe, nie może jednak w żadnym razie przemawiać za dopuszczalnością przeprowadzenia kontroli konstytucyjności jednostkowego i zdaniem skarżącego wadliwego aktu zastosowania prawa (zob. postanowienie z 8 lipca 2019 r., sygn. Ts 210/17, OTK ZU B/2019, poz. 212) z przyczyn szerzej wyjaśnionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują bowiem Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe (art. 175 ust. 1 Konstytucji). W postępowaniu zainicjowanym skargą konstytucyjną, Trybunał – po spełnieniu przez skarżącego określonych przesłanek – uprawniony jest natomiast do hierarchicznej kontroli z Konstytucją aktów normatywnych, nie zaś aktów stosowania prawa (art. 188 Konstytucji). Ponieważ skarżący nie kwestionuje treści normatywnej przepisu, jaką uzyskał on w wyniku jednolitej, powszechnej i stałej wykładni sądowej, która w ramach wyjątku może stać się przedmiotem kontroli w trybie skargi konstytucyjnej (zob. wyrok z 6 grudnia 2016 r., sygn. SK 7/15, OTK ZU A/2016, poz. 100), to – mając na uwadze zasadę skargowości wynikającą z art. 67 ust. 1 u.o.t.p. TK oraz wyjątkowy charakter dopuszczalności takiego zarzutu – Trybunał nie ma podstaw do dokonania takiej kontroli. Przedmiotem zarzutu niekonstytucyjności w badanej skardze jest bowiem jednostkowe i – w ocenie skarżącego – wadliwe zastosowanie prawa w sprawie objętej badaną skargą konstytucyjną.
5. Wobec tego, że w zaskarżonym postanowieniu Trybunał stwierdził, iż badana skarga nie spełnia wymogów określonych w art. 53 ust. 1 pkt 2-3 u.o.t.p. TK, a wniesione zażalenie nie podważyło tego ustalenia, Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.
Postanowienie
z dnia 26 sierpnia 2019 r.
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Jarosław Wyrembak, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej M.W. w sprawie zgodności:
art. 22 § 1 w związku z art. 199b § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 2018 r. poz. 652) z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;
postanawia:
odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej z 22 maja 2018 r. (data nadania) M.W (dalej: skarżący) wniósł o orzeczenie, że art. 22 § 1 w związku z art. 199b § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 2018 r. poz. 652; dalej: k.k.w.), w zakresie, w jakim pozbawia sprawcę prawa do udziału w posiedzeniu sądu orzekającego zastosowanie środka zabezpieczającego w formie terapii z art. 93a § 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2018 r. poz. 1600; dalej: k.k.), jest niezgody z wynikającą z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP zasadą prawa do sądu.
Skargę konstytucyjną wniesiono na tle następującej sprawy.
Sąd Rejonowy w K. Wydział II Karny, działając z urzędu w oparciu o przedstawioną Sądowi opinię sądowo-psychiatryczną o stanie zdrowia skarżącego, postanowieniem z 27 lipca 2017 r. (sygn. akt […]), uchylił wobec skarżącego środek zabezpieczający w formie umieszczenia w zakładzie psychiatrycznym orzekając także bezzwłoczne zwolnienie skarżącego z przebywania w zakładzie. Sąd orzekł jednocześnie wobec skarżącego środek zabezpieczający w formie terapii psychiatrycznej w trybie ambulatoryjnym, tj. środek z art. 93a § 1 pkt 2 k.k. 4
Skarżący zakwestionował powyższe rozstrzygnięcie w zakresie orzeczenia terapii podnosząc, że zapadło ono bez jego udziału w posiedzeniu sądowym. Rozpoznający zażalenie skarżącego Sąd Okręgowy w K. V Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonaniem Orzeczeń Karnych, postanowieniem z 2 listopada 2017 r. (sygn. akt […]), utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie w kwestionowanym zakresie. Prawomocne postanowienie zostało skarżącemu doręczone 13 listopada 2017 r.
W tym stanie rzeczy skarżący wystąpił 20 grudnia 2017 r. z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu celem wniesienia skargi konstytucyjnej. Postanowieniem z 1 marca 2018 r. (sygn. akt […]), Sąd Rejonowy w K. I Wydział Cywilny ustanowił dla skarżącego pełnomocnika z urzędu, wyznaczonego następnie zarządzeniem Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej w K. z 10 kwietnia 2018 r., doręczonym pełnomocnikowi 16 kwietnia 2018 r. 6
Jako ostateczne orzeczenie o konstytucyjnych wolnościach lub prawach skarżącego w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji skarżący wskazuje postanowienie Sądu Okręgowego w K. V Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonaniem Orzeczeń Karnych z 2 listopada 2017 r. (sygn. akt […]).
W skardze wniesionej do Trybunału skarżący wskazuje, że rozstrzygnięcie w jego sprawie wydane zostało w oparciu o art. 22 § 1 w zw. z art. 199b § 3 k.k.w., który pomijając udział skarżącego w posiedzeniu „kształtuje sądowe postępowanie wykonawcze w sposób bezpośrednio przekładający się na treść wydanego w sprawie orzeczenia.” Skarżący podnosi, że zastosowanie art. 22 § 1 k.k.w. i wyłączenie jego udziału w postępowaniu „dotyczy podstawowej sfery jego konstytucyjnych praw i wolności, narusza bowiem wynikające z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawo skarżącego do sądu, w tym składające się na jego treść uprawnienie do korzystania z rzetelnej procedury sądowej (…) poprzez zapewnienie skarżącemu wysłuchania i osobistego udziału w czynnościach sądowego postępowania wykonawczego (…).” Skarżący stoi na stanowisku, że art. 22 § 1 k.k.w. wyłącza jego udział w przedmiotowym postępowaniu, ponieważ brak jest przepisu szczególnego uprawniającego do udziału w posiedzeniu sądowym osobę, wobec której zastosowano środek zabezpieczający.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje.
1. W myśl art. 79 Konstytucji, skarga konstytucyjna jest szczególnym środkiem ochrony prawnej, realizowanej w ramach kontroli zgodności z Konstytucją przepisów, na podstawie których sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o określonych w Konstytucji wolnościach lub prawach skarżącego. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK), Prezes Trybunału Konstytucyjnego kieruje wniesioną skargę do rozpoznania wstępnego na posiedzeniu niejawnym, w składzie jednoosobowym. Celem rozpoznania wstępnego jest ustalenie, czy skarga spełnia wymagania przewidziane w ustawie oraz czy usunięcie jej ewentualnych braków jest możliwe.
2. W rozpoznaniu wstępnym Trybunał ustalił, że analizowana skarga nie spełnia kryteriów wskazanych w art. 53 ust. 1 pkt 2 i 3 u.o.t.p. TK, wskutek czego Trybunał odmawia nadania jej dalszego biegu na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p. TK.
3. Trybunał wskazuje, że badana skarga nie spełnia kryterium określonego w art. 79 ust. 1 Konstytucji i skonkretyzowanego w art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p. TK, gdyż istota sformułowanego w niej zarzutu dotyczy normy indywidualno-konkretnej, nie zaś normy generalno-abstrakcyjnej.
3.1. Analizując stan faktyczny sprawy zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 4 i art. 53 ust. 2 pkt 1-2 u.o.t.p. TK, Trybunał ustalił, że skarżący został zawiadomiony o terminie posiedzenia w przedmiocie uchylenia środka zabezpieczającego z pouczeniem, że jego udział nie jest obowiązkowy. Wobec braku wniosku skarżącego o doprowadzenie na posiedzenie, Sąd rozpoznający sprawę w I instancji uznał, że udział obrońcy z wyboru w posiedzeniu jest wystarczający. Jak zaznaczył zaś sąd odwoławczy, ani skarżący ani reprezentujący go obrońca z wyboru nie wnosili o doprowadzenie skarżącego na posiedzenie w przedmiocie uchylenia środka zabezpieczającego.
3.2. Z uzasadnienia skargi konstytucyjnej wynika, że skarżący kwestionuje prawidłowość zastosowania zaskarżonych przepisów w zakresie, w jakim umożliwiają sądowi uznanie za wystarczający udział tylko obrońcy w posiedzeniu, podczas którego rozstrzygnięta została zarówno kwestia dalszego stosowania środka (tj. pobyt w zakładzie psychiatrycznym), jak i kwestia orzeczenia nowego środka zabezpieczającego (tj. terapii) w ślad za uchyleniem stosowania pobytu w zakładzie psychiatrycznym. Według ustaleń sądu odwoławczego, w pierwszej kwestii skarżący istotnie wnosił o doprowadzenie na posiedzenie w sprawie dalszego stosowania środka zabezpieczającego. Sąd odwoławczy ustalił jednak także brak wniosku skarżącego o doprowadzenie na posiedzenie w sprawie o uchylenie środka, zaś w świetle zaskarżonego art. 199b § 3 k.k.w. uznał udział obrońcy skarżącego w posiedzeniu za wystarczający.
3.3. Trybunał ustalił, że z brzmienia zaskarżonego art. 199b § 3 k.k.w. w zw. z art. 22 § 1 k.k.w. nie wynika jednak, że skarżącemu nie przysługuje prawo do udziału w posiedzeniu, o którym mowa w powyższych przepisach. Przeciwnie, w zakresie kwestionowanym przez skarżącego, zgodnie z art. 199b § 3 k.k.w., „w posiedzeniu [dotyczącym orzeczenia, zmiany lub uchylenia środka zabezpieczającego] ma prawo wziąć udział prokurator, sprawca lub jego obrońca (…).” W opinii Trybunału nie jest zatem trafne przekonanie skarżącego, że zakwestionowane regulacje nie zawierają przepisu szczególnego, „dającego prawo udziału w posiedzeniu osobie, wobec której stosuje się środki zabezpieczające (…).” Ponadto, odniesienie się do ustalonego w powyższy sposób stanu faktycznego wymagałoby dokonania przez Trybunał oceny trafności rozstrzygnięcia sądowego wydanego w sprawie skarżącego, co nie mieści się jednak w zakresie kompetencji Trybunału.
3.4. Powyższe ustalenia prowadzą Trybunał do konkluzji, że zarzuty formułowane względem kwestionowanych w skardze przepisów na tle konstytucyjnego prawa do sądu nie spełniają kryteriów z art. 53 ust. 1 pkt 2 i 3 u.o.t.p. TK, pod kątem których Trybunał przeprowadza wstępną kontrolę skargi. W myśl powyższych przepisów skuteczne wniesienie skargi konstytucyjnej zależy bowiem nie tylko od wskazania konstytucyjnej wolności lub prawa naruszonego według przekonania skarżącego, ale także od uzasadnienia zarzutu niezgodności kwestionowanego przepisu, z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie. Trybunał ustalił, że uzasadnienie analizowanej skargi zarysowuje tymczasem punkt widzenia skarżącego na działanie sądu oraz ocenę rozstrzygnięcia wydanego na podstawie zakwestionowanych w skardze przepisów. Z ustaleń wstępnej kontroli wynika zatem, że w zakresie ujętym zaskarżonymi przepisami analizowana skarga stanowi polemikę skarżącego z niesatysfakcjonującym go lub nietrafnym jego zdaniem orzeczeniem sądu. Nie daje jednocześnie Trybunałowi podstaw do badania naruszenia konstytucyjnego standardu prawa do sądu w kontekście przepisu zastosowanego w analizowanej sprawie.
4. W ślad za dokonaniem powyższych, przesądzających ustaleń, Trybunał dostrzega również zasadność odniesienia się na marginesie analizowanej sprawy do podniesionej przez skarżącego kwestii, która była przedmiotem wcześniejszego orzeczenia Trybunału.
W uzasadnieniu analizowanej skargi skarżący powołuje bowiem wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 22 marca 2017 r., sygn. SK 13/14, (OTK ZU A/2017, poz. 19; dalej: SK 13/14), w którym Trybunał orzekł, że art. 204 § 1 i 2 k.k.w. w zw. z 22 § 1 k.k.w. „w zakresie w jakim nie przewiduje prawa do osobistego udziału sprawcy, wobec którego stosowany jest środek zabezpieczający polegający na umieszczeniu w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym, w posiedzeniu sądu w sprawie dalszego stosowania tego środka zabezpieczającego, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 41 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.” Istotnie, dopiero w ślad za wyrokiem SK 13/14 ustawodawca uzupełnił art. 204 poprzez dodanie m.in. paragrafu 2a stanowiącego, że „sprawca ma prawo wziąć udział w posiedzeniu o którym mowa w § 2”, w związku z brzmieniem art. 22 § 1 k.k.w., który mówi, że skazany oraz jego obrońca mają prawo wziąć udział w posiedzeniu, „gdy ustawa tak stanowi.” 17 4.1 W tym kontekście Trybunał zwraca uwagę, że kwestionowany art. 199b § 3 k.k.w. stanowi, że „w posiedzeniu ma prawo wziąć udział (…) sprawca lub jego obrońca (…).” W analizowanej sprawie skarżący wyprowadza przysługujące mu prawo podmiotowe z powiązania art. 22 § 1 k.k.w. z art. 199b § 3 k.k.w. oraz, stosując schemat zaskarżenia podobny do zastosowanego w sprawie SK 13/14, upatruje naruszenia przysługującego mu prawa do sądu w ukształtowanym zakwestionowanymi przepisami nie obowiązkowym, a fakultatywnym udziale w posiedzeniu dotyczącym uchylenia lub zmiany środka zabezpieczającego.
4.2. Na tle powyższych rozważań Trybunał zwraca ponownie uwagę, że jednym z warunków nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu jest wskazanie sposobu naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw skarżącego przez normę prawną o charakterze ogólnym, a nie normę w indywidualnym akcie stosowania prawa. Trybunał ustalił, że w analizowanej sprawie źródłem podnoszonego przez skarżącego naruszenia nie jest w istocie treść normatywna zaskarżonych przepisów, lecz dokonana przez sąd ocena tego, czy udział skarżącego w posiedzeniu był konieczny. W kontekście tych ustaleń Trybunał jeszcze raz zaznacza, że jeżeli prawo udziału w posiedzeniu przysługuje sprawcy lub jego obrońcy (art. 199b § 3 k.k.w.), ocena w jakim zakresie przepis ten znajdzie zastosowanie w sprawie objętej badaną skargą, należała w sprawie skarżącego do Sądu I instancji i została podtrzymana przez sąd odwoławczy.
Jak wyjaśniono powyżej, ocena ta nie może jednak stanowić podstawy dla dokonania przez Trybunał kontroli zgodności zaskarżonych przepisów ze wskazanym w skardze wzorcem.
4.3. Trybunał Konstytucyjny korzysta z tej okazji by przypomnieć, że nie pełni roli instancji odwoławczej „trzeciego stopnia” w zakresie kontrolowania trafności lub prawidłowości ostatecznych rozstrzygnięć, o których mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji (por. wyrok TK z 20 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 37/15, OTK ZU nr A/2017, poz. 90 i powołane tam orzecznictwo), a praktyka stosowania prawa pozostaje poza zakresem kontroli Trybunału Konstytucyjnego (por. wyrok TK z 20 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 37/15, OTK ZU A/2017, poz. 90 i przywołane tam orzecznictwo). Weryfikowanie przez Trybunał rozstrzygnięć sądowych możliwe jest jedynie na zasadzie wyjątku, tj. wyłącznie w trybie kontroli konstytucyjności normatywnej treści przepisu ukształtowanej w wyniku jego jednolitej, powszechnej i stałej wykładni sądowej (por. wyrok TK z 20 czerwca 2017 r., sygn. akt K 5/17, OTK ZU nr A/2017, poz. 48 oraz powołane tam orzecznictwo). Jeśli jednak skarżący nie kwestionuje treści normatywnej przepisu ukształtowanej w wyniku jednolitej, powszechnej i stałej wykładni sądowej, to – mając na uwadze zasadę skargowości wynikającą z art. 67 ust. 1 u.o.t.p. TK oraz wyjątkowy charakter dopuszczalności takiego zarzutu – Trybunał nie ma podstaw do przeprowadzenia kontroli zgodności zaskarżonego przepisu z Konstytucją.
5. Z tych względów Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania badanej skardze dalszego biegu na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p. TK, uznając, że nie spełnia ona wymogów określonych w art. 53 ust. 1 pkt 2 i 3 u.o.t.p. TK.
W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.
22 23
POUCZENIE 24
Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.