Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Romana G. z 24 czerwca 2001 r. zarzucono, iż przepisy art. 417 oraz art. 418 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) naruszają konstytucyjne prawo skarżącego do naprawienia szkody wyrządzonej mu przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej (art. 77 ust. 1 i 2 oraz art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP).
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 10 lipca 2001 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej m.in. przez określenie sposobu naruszenia praw i wolności konstytucyjnych skarżącego.
W piśmie z 22 lipca 2001 r. pełnomocnik skarżącego wskazał jedynie na treść art. 418 § 1 kodeksu cywilnego. Zdaniem skarżącego przepis ten uzależnia możliwość dochodzenia odszkodowania od spełnienia przesłanek, na które osoba taka nie ma wpływu.
W przedmiotowej sprawie Sąd Wojewódzki w Poznaniu wyrokiem z 24 lutego 1998 r. oddalił powództwo skarżącego o zapłatę. Apelacja od tego wyroku została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 14 lipca 1998 r. Od powyższego wyroku skarżący złożył kasację, która została oddalona wyrokiem Sądu Najwyższego z 15 lutego 2001 r. Zarówno sąd pierwszej, jak i drugiej instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie skarżący nie poniósł szkody na skutek wydania bezpodstawnej decyzji Urzędu Celnego w Poznaniu. Ponadto sądy stwierdziły, iż nie zachodzą przesłanki odpowiedzialności Skarbu Państwa, o których mowa w art. 418 § 1 kodeksu cywilnego.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
W myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji RP prawo do złożenia skargi konstytucyjnej przysługuje osobie, której konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone. Wymóg wskazania przez skarżącego naruszonych praw konstytucyjnych jest wprost przewidziany w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. Dla spełnienia powyższego wymogu nie wystarczy wskazać na naruszone prawa konstytucyjne, należy też wskazać sposób tego naruszenia oraz uprawdopodobnić, że naruszenie to jest wynikiem działania organów władzy publicznej. W przedmiotowej sprawie warunek ten nie został spełniony.
Skarżący wskazuje, iż art. 417 i 418 kodeksu cywilnego narusza jego prawo do odszkodowania przez sformułowanie niezgodnych z Konstytucją wymogów od spełnienia, których realizacja tego prawa jest uzależniona. Zarzut taki mógłby być postawiony w skardze konstytucyjnej, o ile skarżący poniósłby szkodę będącą wynikiem działania organu władzy publicznej. Tymczasem jak wynika z ustaleń poczynionych przez sąd pierwszej i drugiej instancji szkoda taka nie wystąpiła. Bezspornym jest wprawdzie fakt wydania przez Urząd Celny w Poznaniu decyzji naruszającej prawo, jednak na skutek wydania tej decyzji skarżący nie poniósł szkody, ani też nie utracił przewidywanych korzyści. Stwierdzenie braku szkody automatycznie przesądza, iż nie mogło dojść do ograniczenia prawa skarżącego do odszkodowania. Tym samym nie doszło do naruszenia konstytucyjnych praw skarżącego, którego źródłem miałyby być zaskarżone przepisy kodeksu cywilnego.
Mając powyższe na względzie należało odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.