Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 15 maja 2018 r. (data nadania) S.P. (dalej: skarżący), wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia.
Stan faktyczny leżący u podstaw skargi konstytucyjnej przedstawia się następująco.
W pozwie z 14 lipca 2016 r. skarżący wniósł o ustalenie wygaśnięcia obowiązku alimentacyjnego względem pozwanej byłej żony M.P. oraz małoletniej córki K.P., względnie o zmianę prawomocnego orzeczenia ustalającego obowiązek alimentacyjny wobec małoletniej.
Wyrokiem z 7 sierpnia 2017 r. (sygn. akt […]) Sąd Rejonowy w G. III Wydział Rodzinny i Nieletnich oddalił powództwo, a apelacja skarżącego została oddalona wyrokiem Sądu Okręgowego w L. II Wydział Cywilny Odwoławczy z 24 stycznia 2018 r. (sygn. akt […]).
Orzeczenie to, wraz z transkrypcją wygłoszonego uzasadnienia, zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 15 lutego 2018 r.
W zarządzeniu z 5 czerwca 2018 r. (doręczonym pełnomocnikowi 12 czerwca 2018 r.), sędzia Trybunału Konstytucyjnego wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej, przez:
- 1) wskazanie, jakie wolności lub prawa skarżącego wyrażone w art. 40 Konstytucji zostały naruszone przez zakwestionowany w skardze art. 136 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2017 r. poz. 682, ze zm.);
- 2) dokładne wyjaśnienie sposobu naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw skarżącego, o których mowa w art. 40 Konstytucji;
- 3) doręczenie:
- a) pełnomocnictwa szczególnego do sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej, a także reprezentowania skarżącego w postępowaniu przed Trybunałem, 9
- b) trzech egzemplarzy skargi konstytucyjnej, 10
- c) kompletu jej załączników;
- 4) udokumentowanie daty doręczenia pełnomocnikowi skarżącego ostatecznego orzeczenia w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji.
W ustawowym terminie do Trybunału nie wpłynęło żadne pismo procesowe.
Skarżący twierdzi, że zakwestionowany przepis narusza „zakaz nieludzkiego traktowania”, ponieważ stanowi o tym, że przy ustalaniu zakresu świadczeń alimentacyjnych nie uwzględnia się zmiany w sytuacji zdrowotnej i majątkowej powoda, wynikłej z jego świadomego aktu samookaleczenia, którego następstwem była całkowita utrata zdrowia.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje.
Skarga konstytucyjna jest sformalizowanym środkiem ochrony konstytucyjnych wolności i praw. Jej merytoryczne rozpoznanie jest uzależnione od spełnienia warunków wynikających zarówno z art. 79 ust. 1 Konstytucji, jak i przepisów ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072, ze zm.; dalej: u.o.t.p. TK).
Zgodnie z art. 61 ust. 3 u.o.t.p. TK, jeżeli skarga nie spełnia wymagań przewidzianych w u.o.t.p. TK, a usunięcie braków jest możliwe, wyznaczony sędzia Trybunału wydaje zarządzenie, w którym wzywa do ich usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia.
W sprawie będącej przedmiotem niniejszego rozpoznania, pomimo prawidłowego doręczenia pełnomocnikowi skarżącego 12 czerwca 2018 r. zarządzenia sędziego Trybunału, braki skargi nie zostały uzupełnione.
Okoliczność ta jest – zgodnie z art. 61 ust. 4 pkt 2 u.o.t.p. TK – podstawą odmowy nadania analizowanej skardze dalszego biegu.
W tym stanie rzeczy Trybunał postanowił jak na wstępie.
POUCZENIE 21
Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.