Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 6

Postanowienie Trybunału Konstytucyjnegoz 16 grudnia 2009 r., sygn. akt Ts 59/09

Dokument powołuje ten przepis w metryce, ale w tekście nie znaleźliśmy miejsca, które by go wymieniało.

Metryka

Wydany
16 grudnia 2009 r.
Sąd
Trybunał Konstytucyjny
Skład
Mirosław Wyrzykowski
Rozpoznanie
po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Lucyny Jolanty K.
Sprawa
w sprawie zgodności: art. 3989 § 1 pkt 3 i art. 3989 § 2 zdanie pierwsze w związku z art. 39813 § 1 w związku 39810 w związku z art. 3989 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) z art. 2 w związku z art. 45 ust. 1, art. 31 ust. 3 oraz 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,

47/1/B/2010

Sentencja

postanawia:

  1. odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

Uzasadnienie

W skardze konstytucyjnej z 24 lutego 2009 r. zarzucono, że art. 3989 § 1 pkt 3 i art. 3989 § 2 zdanie pierwsze w związku z art. 39813 § 1 w związku 39810 w związku z art. 3989 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) są niezgodne z art. 2 w związku z art. 45 ust. 1, art. 31 ust. 3 oraz 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W ocenie skarżącej, zaskarżone przepisy w sposób nieuzasadniony pozbawiły ją ustawowych gwarancji procesowych, w tym prawa do rozpoznania skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej w sytuacji, gdy zachodzi nieważność postępowania. Nie gwarantują również, że środki odwoławcze będą rozpatrywane z należytą wnikliwością, poszanowaniem prawa, a także w sposób sprawdzalny i zrozumiały dla stron procesowych.

Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą.

Wyrokiem z 29 sierpnia 2007 r. (sygn. akt III AUa 90/07) Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie oddalił apelację skarżącej od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z 18 października 2006 r. (sygn. akt XIV U 630/06). Postanowieniem z 27 sierpnia 2008 r. (sygn. akt II UK 75/08, doręczonym pełnomocnikowi skarżącej 24 listopada 2008 r.) Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej jest wykazanie przez skarżącego, że w związku z wydaniem przez organ władzy publicznej ostatecznego orzeczenia, na podstawie zakwestionowanego w skardze aktu normatywnego, doszło do naruszenia przysługujących skarżącemu praw lub wolności o charakterze konstytucyjnym. Uprawdopodobnienie przez skarżącego naruszenia jego praw lub wolności jest zatem przesłanką konieczną do uznania dopuszczalności skargi konstytucyjnej.

W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny zobowiązany był zbadać, czy istotnie w niniejszej sprawie doszło do naruszenia wskazanych przez skarżącą praw konstytucyjnych. Przekonanie skarżącej, że doszło do naruszenia prawa do sądu jest jednak – w ocenie Trybunału – oczywiście niezasadne.

W skardze konstytucyjnej będącej przedmiotem niniejszej oceny, skarżąca formułuje zarzut, że zaskarżone przepisy czynią postępowanie przed Sądem Najwyższym nierzetelnym, gdyż pozbawiają ustawowych gwarancji procesowych, w tym prawa do rozpoznania przez sąd skutecznie – zdaniem skarżącej – wniesionej skargi kasacyjnej w sytuacji, gdy w sprawie zachodzi nieważność postępowania. Tak sformułowany zarzut jest jednak zbyt ogólny i nie może stanowić przedmiotu skargi konstytucyjnej.

Konkretny zarzut przedstawiony w skardze dotyczy natomiast niewłaściwego składu sądu rozpoznającego skargę kasacyjną dotyczącą nieważności postępowania. Skarżąca uważa, że podniesienie w skardze kasacyjnej zarzutu nieważności postępowania, w świetle treści art. 39813 k.p.c., powinno skutkować rozpoznaniem sprawy przez trzyosobowy skład Sądu Najwyższego. Sąd nie powinien w tym wypadku dokonywać oceny sprawy w przedsądzie w składzie jednego sędziego, lecz powinien rozpoznać sprawę na zasadach ogólnych.

W świetle powyższego, Trybunał Konstytucyjny zwraca uwagę, że żaden z przepisów ustawy zasadniczej nie determinuje składu Sądu Najwyższego, co więcej – nie można podzielić zarzutu skarżącej, że z faktu rozpoznania sprawy w przedsądzie w składzie jednego sędziego wynika, iż procedura ta jest nierzetelna. W świetle regulacji ustawy zasadniczej ustawodawca może określać w przepisach proceduralnych skład sądu rozpoznający zarówno skargę kasacyjną w przesądzie, jak i skład sądu orzekającego o skardze kasacyjnej w sposób ogólny.

Równocześnie Trybunał podziela pogląd skarżącej, że z przepisów Konstytucji nie wynika publiczne prawo podmiotowe do skargi kasacyjnej, w ramach którego skarżący może żądać rozpoznania jego sprawy przez Sąd Najwyższy. Procedura rozpoznania spraw przez Sąd Najwyższy musi jednak pozostawać w zgodzie z normami, zasadami i wartościami konstytucyjnymi. Wykluczone jest ustanawianie przepisów naruszających standardy rzetelnej procedury sądowej (zob. postanowienie TK z 10 sierpnia 2001 r., Ts 58/01, OTK ZU nr 6/2001, poz. 207). Niemniej, należy zwrócić uwagę, że w świetle orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego prawo do sprawiedliwej i rzetelnej procedury sądowej, będącej konstrukcyjnym elementem prawa do sądu – także na etapie kasacyjnym (niekoniecznym) – sprowadza się do: możności bycia wysłuchanym; ujawniania w czytelny sposób motywów rozstrzygnięcia, w stopniu umożliwiającym weryfikację sposobu myślenia sądu (i to nawet jeśli samo rozstrzygnięcie jest niezaskarżalne – legitymizacja przez przejrzystość), a więc unikania dowolności czy wręcz arbitralności w działaniu sądu; zapewnienia uczestnikowi postępowania przewidywalności przez odpowiednią spójność i wewnętrzną logikę mechanizmów, którym jest poddany (zob. wyrok TK z 16 stycznia 2006 r., SK 30/05, OTK ZU nr 1/A/2006, poz. 2).

W ocenie Trybunału w niniejszej sprawie w stosunku do skarżącej powyższe gwarancje zostały dochowane, a zatem formułowanie zarzutów nierzetelności procedury postępowania przed Sądem Najwyższym należy uznać w tym stanie za oczywiście bezzasadne. Ponadto należy zwrócić uwagę, że problem niekonstytucyjności przepisów dotyczących przedsądu był już przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego. Przypomnieć jedynie należy, że w wyroku z 30 maja 2007 r. (SK 68/06 OTK ZU Nr 6A/2007, poz. 53) Trybunał orzekł, że powodem niekonstytucyjności poddanej pod ocenę instytucji przedsądu była jedynie kumulacja kilku nieproporcjonalnych ograniczeń wyłączających obowiązek informacyjny Sądu Najwyższego. Z perspektywy konstytucyjnej niemożliwy do zaakceptowania jest stan wyłączający wszelkie możliwe instrumenty zapewniające przejrzystość orzekania, tj. zarówno obowiązek uzasadniania postanowień o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jak i orzekanie w tej sprawie na posiedzeniu niejawnym.

Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 36 ust. 3 w związku z art. 49 ustawy z dnia z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.) Trybunał Konstytucyjny orzekł jak w sentencji.

Pod tą sygnaturą także: dokument z 5 stycznia 2011 r.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.