Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Barbary P. z 12 kwietnia 2000 r. zarzucono, iż art. 777 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) jest niezgodny z art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącej zakwestionowana regulacja nie zapewnia należytej ochrony prawa własności, a jej zastosowanie przez sądy doprowadziło do pozbawienia skarżącej zadośćuczynienia za dotkliwe naruszenie tego prawa.
Skarżąca wskazała, iż Sąd Wojewódzki w S. postanowieniem z 22 grudnia 1999 r. odmówił nadania klauzuli natychmiastowej wykonalności wyrokowi Sądu Wojewódzkiego w S. z 24 listopada 1981 r. zasądzającemu odszkodowanie na rzecz skarżącej. Zażalenie skarżącej na to postanowienie zostało oddalone przez Sąd Apelacyjny w Ł. postanowieniem z 27 kwietnia 1999 r., zaś złożoną od tego postanowienia kasację Sąd Najwyższy odrzucił postanowieniem z 21 grudnia 1999 roku.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643) warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej jest jej złożenie przed upływem dwóch miesięcy od daty doręczenia skarżącemu prawomocnego orzeczenia kończącego tok instancji w danej sprawie.
Jak wynika z treści skargi konstytucyjnej, orzeczeniem takim w sprawie skarżącej było postanowienie Sądu Apelacyjnego w Ł. z 27 kwietnia 1999 r. doręczone skarżącej 30 czerwca 1999 r. Na prawomocność tego orzeczenia nie miał wpływu fakt, iż skarżąca uczyniła go przedmiotem kasacji do Sądu Najwyższego. Kasację tę Sąd Najwyższy odrzucił, wskazując na treść art. 7751 § 1 kodeksu postępowania cywilnego, zgodnie z którym na postanowienie sądu drugiej instancji, wydane po rozpoznaniu zażalenia, kasacja nie przysługuje.
Zgodnie z art. 363 § 1 kodeksu postępowania cywilnego orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy lub inny środek zaskarżenia. Skoro zaś od wspomnianego postanowienia Sądu Apelacyjnego w Ł. kasacja nie przysługiwała, miało ono prawomocny charakter i od daty jego doręczenia skarżącej rozpoczął bieg dwumiesięczny termin określony w art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. Termin ten ostatecznie upłynął 30 lipca 1999 roku.
Ponieważ skarga konstytucyjna została złożona do Trybunału Konstytucyjnego dopiero 13 kwietnia 2000 r., a więc ze znacznym przekroczeniem dwumiesięcznego terminu, należało odmówić nadania jej dalszego biegu.