Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Jana Dudy z 8 kwietnia 2002 r. zarzucono, iż art. 49 oraz art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) jest niezgodny z art. 2 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącego ustawowy siedmiodniowy termin do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej stoi w oczywistej sprzeczności z konstytucyjnym prawem do sądu.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej jest wydanie przez organ władzy publicznej ostatecznego orzeczenia o prawach lub wolnościach konstytucyjnych skarżącego. Jak wynika z treści skargi konstytucyjnej, skarżący nie wskazał żadnego konkretnego rozstrzygnięcia sądu lub organu administracji publicznej, którego podstawę wydania stanowiły zakwestionowane regulacje ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym. W szczególności nie ma takiego charakteru pismo, jakie skarżący otrzymał z Biura Trybunału Konstytucyjnego informujące o charakterze siedmiodniowego terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej.
W tym stanie rzeczy, uznając, iż nie zostały spełnione konstytucyjne przesłanki warunkujące dopuszczalność merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej należało skardze tej odmówić nadania dalszego biegu.