Uzasadnienie
- 1. W sporządzonej przez adwokata skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 3 marca 2016 r. (data prezentaty), K.M. (dalej: skarżąca) zarzuciła niezgodność art. 90 w związku z art. 95 ust. 3 pkt 3 w związku z art. 95 ust. 4 w związku z art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U.2015.355, ze zm.; dalej: ustawa o Policji) w związku z art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U.2014.150, ze zm.; dalej: uopl) z art. 30, art. 71 ust. 1 oraz art. 75 ust. 1 Konstytucji.
- 2. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą:
- 2.1. Dziadek skarżącej (były funkcjonariusz Milicji Obywatelskiej) otrzymał w 1964 r. przydział lokalu mieszkalnego dla siebie oraz jego żony i syna. Obecnie w lokalu tym zamieszkuje skarżąca wraz mężem i małoletnim synem. W 2012 r. wystąpiła ona do Komendanta Stołecznego Policji o nadanie tytułu prawnego do zajmowanego lokalu.
- 2.2. Decyzją z marca 2013 r. w sprawie Komendant Stołeczny Policji nakazał skarżącej oraz jej mężowi i małoletniemu synowi opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym zajmowany lokal. Decyzją z maja 2013 r. w sprawie Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję z marca 2013 r. 5
- 2.3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z listopada 2013 r. w sprawie oddalił skargę skarżącej na decyzję Komendanta Głównego Policji z marca 2013 r. Orzeczenie to zostało podtrzymane przez Naczelny Sąd Administracyjny – Izbę Ogólnoadministracyjną w wyroku z listopada 2015 r. w sprawie, oddalającym skargę kasacyjną skarżącej.
- 2.4. Pismem z lutego 2016 r. w sprawie Zastępca Komendanta Stołecznego Policji skierował do skarżącej upomnienie, w którym wezwał ją oraz jej męża i małoletniego syna do dobrowolnego opróżnienia lokalu.
- 3. Zdaniem skarżącej norma wywodzona z zaskarżonych przepisów narusza przywołane w skardze konstytucyjne wzorce kontroli przez to, że w sposób dyskrecjonalny wyłącza stosowanie mechanizmów ochronnych przewidzianych w art. 14 uopl wobec osób eksmitowanych z lokali należących do zasobu ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz podległych mu organów. Tym samym umożliwia ona stosowanie tzw. eksmisji na bruk.
- 4. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 16 maja 2016 r., które zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej 23 maja 2016 r., skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi przez dokładne określenie i uzasadnienie sposobu naruszenia jej konstytucyjnych praw i wolności, wyrażonych w art. 30, art. 71 ust. 1 oraz art. 75 ust. 1 Konstytucji, przez zaskarżone przepisy.
- 5. We wniesionym do Trybunału Konstytucyjnego 30 maja 2016 r. (data nadania) piśmie procesowym, sporządzonym przez pełnomocnika, skarżąca uzupełniła argumentację dotyczącą sformułowanych w skardze zarzutów.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
- 1. Zgodnie z art. 37 ust. 1 w związku z art. 50 ustawy z dnia 22 lipca 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.1157; dalej:
ustawa o TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, podczas którego Trybunał Konstytucyjny bada, czy odpowiada ona określonym przez prawo wymogom, a także czy w postępowaniu wszczętym na skutek wniesienia skargi nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 40 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK.
- 2. Jak ustalił Trybunał, skargę konstytucyjną złożył w imieniu skarżącej adwokat, który przedstawił stosowne pełnomocnictwo.
- 3. Skarżąca wyczerpała przysługującą jej drogę prawną, ponieważ wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego – Izby Ogólnoadministracyjnej z listopada 2015 r. w sprawie jest prawomocny i nie przysługują od niego żadne zwykłe środki zaskarżenia.
- 4. Trybunał stwierdza, że skarżąca dochowała trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi konstytucyjnej zastrzeżonego w art. 47 ust. 1 ustawy o TK.
- 5. W niniejszej sprawie skarżąca zakwestionowała art. 90 w związku z art. 95 ust. 3 pkt 3 w związku z art. 95 ust. 4 w związku z art. 97 ust. 5 ustawy o Policji w związku z art. 3 ust. 2 i 3 uopl. Przepisy te stanowią odpowiednio:
16 „Na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów” (art. 90 ustawy o Policji);
17 „Decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także: (…) w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby – bez tytułu prawnego” (art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji);
18 „Decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się w stosunku do wszystkich osób zamieszkałych w tym lokalu” (art. 95 ust. 4 ustawy o Policji);
19 „Przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91, 92, 94 i 95 ust. 2-4, następuje w formie decyzji administracyjnej” (art. 97 ust. 5 ustawy o Policji);
20 „2. Do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, do lokali będących w dyspozycji jednostek organizacyjnych Służby Więziennej oraz do lokali pozostających i przekazanych do dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji Wywiadu, przepisy ustawy stosuje się, jeżeli przepisy odrębne dotyczące tych lokali nie stanowią inaczej.
- 3. Przepisy niniejszej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw regulujących ochronę praw lokatorów w sposób korzystniejszy dla lokatora” (art. 3 ust. 2 i 3 uopl).
Jako wzorce kontroli skarżąca wskazała art. 30, art. 71 ust. 1 oraz art. 75 ust. 1 Konstytucji.
6. Trybunał stwierdza, że skarżąca prawidłowo określiła przedmiot kontroli (art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK), wskazała, jakie konstytucyjne prawa i w jaki sposób zostały – jej zdaniem – naruszone (art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK), a także należycie uzasadniła sformułowane w skardze zarzuty (art. 48 ust. 1 pkt 3 ustawy o TK).
Skoro złożona skarga spełnia wymagania przewidziane w ustawie o TK, a nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 ust. 3 w związku z art. 50 ustawy o TK, to – na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 4 tej ustawy – zasadne było nadanie jej dalszego biegu.