Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Aliny M. sporządzonej 24 marca 1998 r., a uzupełnionej pismem z 6 maja 1998 r. zarzucono, iż sporządzenie przez prokuratora Prokuratury Rejonowej w O. aktu oskarżenia przeciwko skarżącej jest zaprzeczeniem konstytucyjnego prawa obywatela do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy. Podobne zarzuty skarżąca postawiła wyrokowi Sądu Rejonowego w O. z 10 września 1997 roku.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 28 kwietnia 1998 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej, w szczególności poprzez dokładne określenie przepisów ustawy lub innego aktu normatywnego, którym skarżąca zarzuca niezgodność z konstytucją. Pełnomocnik skarżącej w wyznaczonym mu siedmiodniowym terminie braku tego nie uzupełnił, zaś w piśmie z 6 maja 1998 r. ponownie wskazał, iż skarga konstytucyjna dotyczy naruszenia wymienionych przez niego przepisów Konstytucji RP “w drodze naruszenia przez pracowników państwowych” przepisów kodeksu karnego, kodeksu postępowania karnego i przepisów ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych. W istocie więc, przedmiotem skargi konstytucyjnej uczyniono naruszenie przepisów wymienionych ustaw przez stosujące je organy władzy publicznej.
Z uwagi więc na to, iż w skardze konstytucyjnej nie określono przepisów ustawy lub innego aktu normatywnego, którym zarzucono niezgodność z konstytucją, a braku tego nie usunięto w wyznaczonym terminie, Trybunał Konstytucyjny, stosując art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.