Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej z 8 lutego 2010 r., wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 22 lutego 2010 r. (data nadania), PKS Tychy Sp. z o.o. z siedzibą w Tychach (dalej: skarżąca) zarzuciła niezgodność art. 1262 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 176 Konstytucji.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 lipca 2010 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącej 2 sierpnia 2010 r.) skarżąca została wezwana do usunięcia, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia tego zarządzenia, braków formalnych skargi konstytucyjnej przez: (1) doręczenie pełnomocnictwa szczególnego do sporządzenia skargi konstytucyjnej i reprezentowania skarżącej w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym, określającego dokładnie sprawę, do której zostało sporządzone (przedmiot skargi); (2) wskazanie ostatecznego orzeczenia, z którego wydaniem skarżąca wiąże naruszenie jej konstytucyjnych praw lub wolności, wraz z datą doręczenia tego orzeczenia skarżącej; (3) wskazanie konstytucyjnych praw lub wolności skarżącej, wyrażonych w art. 2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 176 Konstytucji, naruszonych przez zaskarżony art. 1262 § 1 k.p.c. oraz dokładne określenie sposobu ich naruszenia; (4) wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy twierdzeniem skarżącej, że „w dniu 29 maja 2009 r. skarżąca wniosła pozew o zapłatę, w którym [domagała] się zapłaty należności w kwocie 849,00 zł” (s. 3 uzasadnienia skargi konstytucyjnej), a treścią załączonego do skargi konstytucyjnej pozwu z 7 lipca 2009 r., wniesionego do Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie w dniu 27 lipca 2009 r. (data prezentaty), w którym skarżąca domaga się zasądzenia na jej rzecz kwoty 101 348,34 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 16 stycznia 2007 r., treścią załączonego do skargi konstytucyjnej pisma procesowego z 26 sierpnia 2009 r., w którym – w wykonaniu wezwania Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie – X Wydział Gospodarczy z dnia 17 sierpnia 2009 r. (sygn. akt X GNc 356/09) – skarżąca podała, że „wartość przedmiotu sporu wynosi 101 348,34 zł”, oraz treścią uzasadnienia postanowienia Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie – X Wydział Gospodarczy z dnia 16 września 2009 r. (sygn. akt X GNc 356/09), w którym Sąd ten stwierdził, że skarżąca złożyła „pozew o zapłatę kwoty 101 348,34 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 16 stycznia 2007 r.”; (5) wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy twierdzeniem skarżącej, że „postanowieniem [z] 16 września 2009 r. Sąd Okręgowy oddalił wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów procesu ponad kwotę 5 068,00 zł” (s. 3 uzasadnienia skargi konstytucyjnej), a uzasadnieniem postanowienia Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie – X Wydział Gospodarczy z dnia 16 września 2009 r. (sygn. akt X GNc 356/09), z którego wynika, że skarżąca wniosła o zwolnienie jej od opłaty od pozwu ponad kwotę 30,00 zł, zaś opłata od pozwu w sprawie skarżącej wynosiła 1 267,00 zł; (6) wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy twierdzeniem skarżącej, że „Sąd Okręgowy wskutek nie uiszczenia opłaty w kwocie 5 000,00 zł, na który skarżąca spółka nie miała środków, zwrócił jej pozew” (s. 3 uzasadnienia skargi konstytucyjnej), a: wezwaniem Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie – X Wydział Gospodarczy z dnia 27 listopada 2009 r. (sygn. akt X GNc 356/09) do uiszczenia opłaty od pozwu w kwocie 1 267,00 zł, a także uzasadnieniem zarządzenia sędziego Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie – X Wydział Gospodarczy z dnia 21 grudnia 2009 r. (sygn. akt X GNc 356/09) w przedmiocie zwrotu pozwu, z którego wynika, że skarżąca nie uiściła opłaty od pozwu w wysokości 1 267,00 zł; (7) doręczenie aktualnego i uwierzytelnionego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego; (8) wyjaśnienie, czy powołane na s. 3 uzasadnienia skargi konstytucyjnej art. 16 ust. 1 i 3 oraz art. 30 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 88, ze zm.) są również przedmiotem skargi konstytucyjnej w niniejszej sprawie oraz – w razie uczynienia ich przedmiotem kontroli – wskazanie związku tych przepisów z orzeczeniem, z którego wydaniem skarżąca wiąże naruszenie jej konstytucyjnych praw lub wolności.
Pismem procesowym z 4 sierpnia 2010 r., wniesionym do Trybunału Konstytucyjnego tego samego dnia (data nadania), pełnomocnik skarżącej wniósł o „przedłużenie terminu sądowego do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej do dnia 31 sierpnia 2010 r.”.
Pismem procesowym z 30 sierpnia 2010 r., wniesionym do Trybunału Konstytucyjnego tego samego dnia (data nadania), pełnomocnik skarżącej ustosunkował się do stwierdzonych braków formalnych skargi konstytucyjnej, zaś pismem procesowym także z 30 sierpnia 2010 r., wniesionym do Trybunału tego samego dnia (data nadania), skarżąca złożyła do akt sprawy odpis aktualny z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 36 w związku z art. 49 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK), skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, podczas którego Trybunał Konstytucyjny bada, czy skarga odpowiada określonym prawem wymogom.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że termin do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej jest – wbrew temu, co podnosi w piśmie procesowym z 4 sierpnia 2010 r. pełnomocnik skarżącej – terminem ustawowym, określonym w art. 36 ust. 2 ustawy o TK. W związku z takim uregulowaniem instytucja przedłużenia terminu do dokonania czynności procesowej, określona w art. 166 k.p.c., nie znajduje zastosowania w stosunku do skarżącej, ponieważ dotyczy ona wyłącznie terminów sądowych (por. postanowienie TK z dnia 9 lutego 1999 r., Ts 148/98, OTK ZU nr 3/1999, poz. 55; J. Bodio, [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, red. A. Jakubecki, wyd. 3, Warszawa 2008, s. 241; M. Jędrzejewska, K. Weitz, [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, t. 1: Część pierwsza. Postępowanie rozpoznawcze, red. T. Ereciński, wyd. 3, Warszawa 2009, s. 465; J. Jodłowski, Z. Resich, J. Lapierre, T. Misiuk-Jodłowska, K. Weitz, Postępowanie cywilne, wyd. 6, Warszawa 2009, s. 296; E. Marszałkowska-Krześ, [w:] Postępowanie cywilne, red.
E. Marszałkowska-Krześ, Warszawa 2008, s. 242; M. Uliasz, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, wyd. 2, Warszawa 2008, s. 238; A. Zieliński, [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, red. A. Zieliński, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 308).
Bezsporne jest, że braki niniejszej skargi konstytucyjnej nie zostały usunięte w terminie określonym w zarządzeniu sędziego TK z dnia 29 lipca 2010 r., czyli do dnia 9 sierpnia 2010 r. Należy podkreślić, iż dokonane po terminie uzupełnienie braków formalnych skargi nie może spowodować uchylenia rygoru, o którym mowa w art. 36 ust. 3 ustawy o TK (por. postanowienie TK z dnia 4 kwietnia 2001 r., Ts 137/00, OTK ZU nr 3/2001, poz. 69), zwłaszcza że w analizowanej sprawie pełnomocnik skarżącej nie załączył do pisma procesowego z 30 sierpnia 2010 r. wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej na zasadzie art. 168 § 1 k.p.c. w związku z art. 20 ustawy o TK.
Mając powyższe na uwadze, należało – na podstawie art. 199 § 1 pkt 1 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. w związku z art. 20 ustawy o TK – odrzucić, jako niedopuszczalny, wniosek o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej, a także – na podstawie art. 36 ust. 3 w związku z art. 49 ustawy o TK – odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej z powodu niewykonania w terminie zarządzenia sędziego TK wzywającego do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej.