Uzasadnienie:
11 grudnia 1997 r. do Trybunału Konstytucyjnego wpłynęła skarga konstytucyjna Lidii G., w której pełnomocnik skarżącej wnosił o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 63 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 107, poz. 464).
Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643), skarga konstytucyjna może być wniesiona wyłącznie w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia skarżącemu prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia. Termin ten ma charakter zawity i jego przekroczenie powoduje, iż rozpoznanie skargi konstytucyjnej staje się niedopuszczalne.
Dwumiesięczny termin, w którym można złożyć skargę konstytucyjną, biegnie od doręczenia stronie tego wyroku, decyzji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia, które przesądza o ostatecznym charakterze merytorycznego orzeczenia o konstytucyjnych prawach, wolnościach lub obowiązkach skarżącego. Jak wynika z udokumentowanego uzasadnienia skargi - przedstawionego przez pełnomocnika po wezwaniu zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 2 kwietnia 1998 r. do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej - ostatecznym rozstrzygnięciem w niniejszej sprawie był wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 czerwca 1996 r., doręczony skarżącej 31 lipca 1996 roku.
W tym stanie rzeczy należy uznać, iż skarga konstytucyjna została złożona po terminie przewidzianym w art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym i z uwagi na to, merytoryczne rozpoznanie skargi przez Trybunał jest niedopuszczalne, dlatego na podstawie art. 49 w związku z art. 36 ust. 1 oraz art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym należało odmówić nadania jej dalszego biegu.