Uzasadnienie
J.S., obywatel niemiecki (dalej: skarżący), 17 stycznia 2025 r. skierował do Trybunału drogą mailową skargę konstytucyjną sporządzoną przez prawnika zagranicznego.
Skarga konstytucyjna została złożona w Trybunale w związku z postanowieniem Sądu Okręgowego w J., Wydział III Karny z 16 grudnia 2024 r. (sygn. akt […]), orzekającego wobec skarżącego wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego 28 października 2024 r. w sprawie o sygn. […] przez Trybunał Federalny w Karlsruhe w Republice Federalnej Niemiec, w celu przeprowadzenia przeciwko skarżącemu postępowania karnego o czyn stanowiący podstawę europejskiego nakazu aresztowania, a także przedłużającego wobec skarżącego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania o dalsze 30 dni, tj. do 3 lutego 2025 r. do godz. 06:10.
Skarżący poinformował, że w jego sprawie zostało również wydane „[p]ostanowienie Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 10 stycznia 2025 r., które niestety nie zostało [mu] jeszcze doręczone, opiera się na kwestionowanych standardach i narusza uprawnienia skarżącego wynikające z art. 18, art. 30, art. 41 [ust.] 4, [art.] 47 i art. 55 [ust.] 4 Konstytucji” (s. 2 skargi).
W skardze konstytucyjnej skarżący sformułował wniosek „o wydanie decyzji tymczasowej” w sprawie „zawieszenia ekstradycji”.
Wniosek nie zawiera żadnego uzasadnienia.
Skarżący twierdzi, że w sprawie, w związku z którą wystąpił do Trybunału, z powodu niejasności zakwestionowanych w niej przepisów doszło do naruszenia przysługującego mu prawa do obrony.
Prezes Trybunału Konstytucyjnego zarządzeniem z 6 marca 2025 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 20 marca 2025 r.) wezwał skarżącego do: 1) doręczenia: prawidłowo podpisanego egzemplarza skargi konstytucyjnej wraz z czterema jej podpisanymi odpisami;
pełnomocnictwa szczególnego do sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej oraz reprezentowania skarżącego przed Trybunałem Konstytucyjnym w odniesieniu do sprawy, w związku z którą złożona została skarga konstytucyjna (wraz z czterema kopiami);
odpisu lub kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem orzeczenia ostatecznego, z którym skarżący wiąże naruszenie jego konstytucyjnych praw i wolności (wraz z uzasadnieniem i czterema kopiami), tzn. postanowienia Sądu Apelacyjnego w W. z 10 stycznia 2025 r.;
odpisów lub kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem wyroków, decyzji lub innych rozstrzygnięć (wraz z uzasadnieniami) potwierdzających wyczerpanie drogi prawnej (wraz z czterema kopiami), w szczególności postanowienia Sądu Okręgowego w J. z 16 grudnia 2024 r. (sygn. akt […]); 2) wskazania oraz udokumentowania daty doręczenia skarżącemu ostatecznego orzeczenia (przesłanie np. poświadczonej za zgodność z oryginałem koperty, w której doręczone zostało to orzeczenie, wraz z monitoringiem przesyłki Poczty Polskiej lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii zwrotnego potwierdzenia odbioru tej przesyłki albo elektronicznego potwierdzenia odbioru) wraz z czterema kopiami; 3) poinformowania, czy od wskazanego w skardze konstytucyjnej ostatecznego orzeczenia został wniesiony nadzwyczajny środek zaskarżenia (wraz z czterema kopiami).
W terminie wskazanym w zarządzeniu do Trybunału nie wpłynęło żadne pismo procesowe.
Sędzia Trybunału Konstytucyjnego zarządzeniem z 10 czerwca 2025 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 18 czerwca 2025 r.) wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez: 1) doręczenie: dokumentu uprawniającego M.K. do świadczenia pomocy prawnej w Rzeczypospolitej Polskiej (tj. dokumentu potwierdzającego wpis na jedną z list prawników zagranicznych, prowadzoną odpowiednio przez okręgowe rady adwokackie lub rady okręgowych izb radców prawnych – art. 3 ustawy z dnia 5 lipca 2002 r. o świadczeniu przez prawników zagranicznych pomocy prawnej w Rzeczypospolitej Polskiej, Dz. U. z 2020 r. poz. 823); pełnomocnictwa, o którym mowa w art. 53 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK), spełniającego warunki określone w art. 44 ust. 1 u.o.t.p.TK;
prawidłowo podpisanego egzemplarza skargi konstytucyjnej wraz z czterema jej podpisanymi odpisami; odpisów (lub kopii poświadczonych przez pełnomocnika skarżącego za zgodność z oryginałem) ostatecznego orzeczenia, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz orzeczeń potwierdzających wyczerpanie drogi prawnej (wraz z czterema kopiami); 2) wskazanie, które konstytucyjne wolności lub prawa skarżącego wyrażone w art. 18, art. 30, art. 41 ust. 4, art. 47 i art. 55 ust. 4 Konstytucji, i w jaki sposób – zdaniem skarżącego – zostały naruszone; 3) uzasadnienie zarzutu niezgodności zakwestionowanych w skardze art. 607k – 607z ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (obecnie: Dz. U. z 2025 r. poz. 46, ze zm.) ze wskazanymi wolnościami lub prawami skarżącego, z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie; 4) wskazanie oraz udokumentowanie daty doręczenia skarżącemu ostatecznego orzeczenia (przesłanie np. poświadczonej za zgodność z oryginałem koperty, w której doręczone zostało to orzeczenie, wraz z monitoringiem przesyłki Poczty Polskiej lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii zwrotnego potwierdzenia odbioru tej przesyłki albo elektronicznego potwierdzenia odbioru) wraz z czterema kopiami; 5) poinformowanie, czy od orzeczenia, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji, został wniesiony nadzwyczajny środek zaskarżenia (wraz z czterema kopiami).
W piśmie złożonym 24 czerwca 2025 r. (data nadania) skarżący wniósł o przedłużenie terminu usunięcia braków formalnych. Powyższe pismo zostało także doręczone pocztą elektroniczną (data wpływu 25 czerwca 2025 r.).
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
1. Skarga konstytucyjna jest sformalizowanym środkiem ochrony konstytucyjnych wolności i praw. Jej merytoryczne rozpoznanie jest uzależnione od spełnienia licznych przesłanek wynikających z art. 79 ust. 1 Konstytucji, a doprecyzowanych w ustawie z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK). Weryfikacja tych przesłanek następuje na etapie wstępnego rozpoznania na posiedzeniu niejawnym (art. 61 ust. 1 u.o.t.p.TK).
Zgodnie z art. 61 ust. 3 u.o.t.p.TK jeżeli skarga nie spełnia wymagań przewidzianych w ustawie, a usunięcie braków jest możliwe, wyznaczony sędzia Trybunału wydaje zarządzenie, w którym wzywa do ich usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia.
Zarządzeniem z 10 czerwca 2025 r. sędzia Trybunału wezwał skarżącego do usunięcia stwierdzonych w toku wstępnej kontroli braków formalnych skargi, w tym także tych, które nie zostały usunięte w wykonaniu zarządzenia Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 6 marca 2025 r. W treści zarządzenia oprócz dokładnego wskazania braków zawarto pouczenie, że w wypadku nieusunięcia ich w terminie wydane zostanie postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
Odpis zarządzenia sędziego Trybunału z 10 czerwca 2025 r. został skutecznie doręczony pełnomocnikowi skarżącego 18 czerwca 2025 r. W ustawowym terminie skarżący nie usunął braków wskazanych w zarządzeniu.
2. Trybunał stwierdza, że złożony przez pełnomocnika wniosek o przedłużenie terminu dokonania powyższej czynności procesowej jest niedopuszczalny. Termin usunięcia braków formalnych skargi jest terminem ustawowym określonym w art. 61 ust. 3 u.o.t.p.TK, natomiast zgodnie z art. 166 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 1568, ze zm.; dalej: k.p.c.) przedłużyć można jedynie termin sądowy.
Trybunał zwraca uwagę, że jeśli z przyczyn obiektywnych skarżący nie jest w stanie w terminie usunąć braków formalnych skargi konstytucyjnej, to zgodnie z art. 36 u.o.t.p.TK w związku z art. 168 k.p.c. może wystąpić z wnioskiem o przywrócenie terminu podjęcia tej czynności. Warunkami uwzględnienia wniosku – zgodnie z art. 168 i art. 169 k.p.c. – są: wniesienie wniosku w ciągu tygodnia od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi; jednoczesne z wniesieniem wniosku dopełnienie czynności, dla której określony był termin; uprawdopodobnienie, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy wnioskodawcy.
Do dnia wydania niniejszego postanowienia skarżący nie usunął braków formalnych, o których mowa w zarządzeniu z 10 czerwca 2025 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu.
Powyższa okoliczność jest – zgodnie z art. 61 ust. 4 pkt 2 u.o.t.p.TK – podstawą odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
- 3. Ze względu na odmowę przekazania skargi do merytorycznej oceny wniosek o wydanie postanowienia tymczasowego stał się bezprzedmiotowy.
Mając powyższe na względzie, Trybunał postanowił jak w sentencji.
POUCZENIE 21
Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.