Uzasadnienie:
18 grudnia 1997 r. wpłynęła do Trybunału Konstytucyjnego skarga konstytucyjna Eugeniusza i Bronisławy W., reprezentowanych przez adwokata. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 6 stycznia 1998 r. wezwano skarżących do uzupełnienia braków formalnych, poprzez podanie daty doręczenia skarżącemu wyroku Sądu Apelacyjnego z 15 stycznia 1997 r. Trybunał Konstytucyjny 21 stycznia 1998 r. otrzymał pismo procesowe Eugeniusza i Bronisławy W., reprezentowanych przez adwokata, informujące, że wyrok Sądu Apelacyjnego z 15 stycznia 1997 r. został doręczony pełnomocnikowi skarżących 14 lutego 1997 roku.
Zgodnie z przepisem art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643) skarga konstytucyjna może być wniesiona do Trybunału w ciągu dwóch miesięcy od doręczenia skarżącemu prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia zapadłego w jego sprawie.
Należy zaznaczyć, że skarga konstytucyjna nieznana poprzednio obowiązującemu systemowi prawnemu, została ustanowiona w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja natomiast, zgodnie z art. 243, weszła w życie po upływie 3 miesięcy od daty jej ogłoszenia, tj. 17 października 1997 r. Termin do wniesienia skargi konstytucyjnej określił wyżej wymieniony art. 46 ust. 1 powołanej ustawy o Trybunale Konstytucyjnym.
Na podstawie przytoczonych przepisów należy stwierdzić, że skarga konstytucyjna może być kierowana do Trybunału Konstytucyjnego jedynie w tej sprawie, w której po wyczerpaniu toku instancyjnego, prawomocny wyrok, ostateczna decyzja, lub inne ostateczne rozstrzygnięcie zostało doręczone skarżącemu po 17 sierpnia 1997 r. W rozpatrywanej sprawie wyrok Sądu Apelacyjnego z 15 stycznia 1997 r. został doręczony pełnomocnikowi skarżących 14 lutego 1997 r. Zdarzenie to zatem miało miejsce przed 18 sierpnia 1997 roku.
Ponieważ w sprawie rozpoznawanej przez Trybunał Konstytucyjny skarga konstytucyjna została złożona po upływie wyznaczonego w art. 49 ust. 1 dwumiesięcznego terminu, należało odmówić nadania jej dalszego biegu.