Postanowienie o odmowie Trybunału Konstytucyjnegoz 6 września 2022 r., sygn. akt Ts 238/21

Uzasadnienie

1. 1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 17 września 2021 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, zakwestionował zgodność:
2. – art. 424 1 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43 poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) w zakresie zwrotu „a zmiana lub uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe”, z art. 45 ust. 1; art. 45 ust. 1 w związku z art. 2; art. 45 ust. 1 w związku z art. 77; art. 77 Konstytucji;

3 – art. 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c. z art. 45 ust. 1; art. 45 ust. 1 w związku z art. 2; art. 45 ust. 1 w związku z art. 77; art. 77 Konstytucji;

4 – art. 424 8 k.p.c. z art. 77 w związku z art. 45 ust. 1 oraz w związku z art. 176 ust. 1; art. 45 ust. 1 w związku z art. 176 ust. 1; art. 176 ust. 1 Konstytucji;

5 – art. 398 6 § 3 k.p.c. z art. 77 w związku z art. 45 ust. 1 oraz w związku z art. 176 ust. 1; art. 45 ust. 1 w związku z art. 176 ust. 1; art. 176 ust. 1 Konstytucji;

6 – art. 398 9 k.p.c. z art. 77 w związku z art. 45 ust. 1 oraz w związku z art. 176 ust. 1; art. 45 ust. 1 w związku z art. 176 ust. 1; art. 176 ust. 1 Konstytucji.

2. Postanowieniem z 6 września 2022 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 16 września 2022 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 53 ust. 1 pkt 2-3 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK).

W uzasadnieniu Trybunał wyjaśnił, że skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z wydaniem, w ramach niezależnych od siebie postępowań sądowych, ośmiu postanowień Sądu Najwyższego różniących się między sobą treścią, skutkami prawnymi i motywami uzasadnienia. Zdaniem Trybunału skarżący nie wskazał jednak sposobu, w jaki jego konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone przez oparcie tych orzeczeń na kwestionowanych w skardze przepisach prawa oraz nie przedstawił związku zachodzącego między naruszeniem praw podmiotowych i ostatecznym orzeczeniem jako środkiem naruszenia oraz niekonstytucyjnością podstawy prawnej tego orzeczenia (art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK). W uzasadnieniu postanowienia Trybunał wyjaśnił również, że skarżący nie uzasadnił zarzutu niezgodności kwestionowanego przepisu ustawy ze wskazaną konstytucyjną wolnością lub prawem, z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie (art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK).

3. Pismem z 23 września 2022 r. (data nadania) skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Trybunału. W uzasadnieniu podniósł, iż wniesienie jednej skargi konstytucyjnej obejmującej kilka, niezwiązanych ze sobą postępowań sądowych jest dopuszczalne.

Podniósł również, że skarga konstytucyjna oraz wniesione przez niego pismo procesowe, stanowiące wykonanie wezwania do usunięcia braków formalnych skargi, zawierają uzasadnienie zarzutu niekonstytucyjności kwestionowanych przepisów.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK), skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał w składzie trzech sędziów rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5-8 u.o.t.p.TK).

Wniesione zażalenie nie odniosło się do podstaw odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Nie podważyło tym samym zasadności zaskarżonego postanowienia. Oceny tej nie zmienia podniesiony w zażaleniu zarzut, iż wbrew ocenie Trybunału skarga konstytucyjna i pismo procesowe skarżącego zawierają uzasadnienie niekonstytucyjności kwestionowanych przepisów. Zarzut ten nie wskazuje bowiem, jakie argumenty lub dowody uzasadniające żądanie skargi zostały przez skarżącego powołane. Odnosząc się natomiast do zarzutu, jakoby podstawę odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu stanowiła niedopuszczalność wniesienia jednej skargi konstytucyjnej obejmującej kilka, niezwiązanych ze sobą postępowań sądowych, Trybunał wyjaśnia, iż zaskarżone postanowienie nie opierało się na takiej ocenie.

Trybunał nie wskazał, iż zainicjowanie postępowania w trybie skargi konstytucyjnej wywiedzionej w związku z wydaniem kilku niezwiązanych ze sobą orzeczeń sądowych jest niedopuszczalne. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wyjaśnił natomiast, że skarżący nie odniósł unormowań zawartych w kwestionowanych przepisach do treści każdego z wydanych postanowień Sądu Najwyższego. Skarżący nie wskazał również sposobu, w jaki jego konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone przez oparcie wskazanych postanowień na kwestionowanych w skardze przepisach prawa. Nie przedstawił także, zachodzącego w ramach każdego z postępowań objętych złożoną skargą, związku między naruszeniem praw podmiotowych i ostatecznym orzeczeniem jako środkiem naruszenia oraz niekonstytucyjnością podstawy prawnej tego orzeczenia. Wniesione zażalenie nie podważyło powyższych ustaleń.

W zaskarżonym postanowieniu Trybunał Konstytucyjny trafnie podkreślił również, że ciężar uzasadnienia niezgodności kwestionowanego przepisu ze wskazaną konstytucyjną wolnością lub prawem spoczywa na skarżącym (zob. postanowienie pełnego składu TK z 22 lipca 2015 r., sygn. SK 20/14, OTK ZU nr 7/A/2015, poz. 115), a zgodnie z art. 67 ust. 1 u.o.t.p.TK Trybunał przy orzekaniu jest związany wskazanym w skardze konstytucyjnej zakresem zaskarżenia.

W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.

Postanowienie

z dnia 6 września 2022 r.

Trybunał Konstytucyjny w składzie:

Piotr Pszczółkowski, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej M.J. o zbadanie zgodności:

1. 1) art. 424 1 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43 poz. 296, ze zm.) w zakresie zwrotu „a zmiana lub uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe”, z art. 45 ust. 1; art. 45 ust. 1 w związku z art. 2; art. 45 ust. 1 w związku z art. 77; art. 77 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;
2. 2) art. 424 5 § 1 pkt 5 ustawy przywołanej w punkcie pierwszym z art. 45 ust. 1; art. 45 ust. 1 w związku z art. 2; art. 45 ust. 1 w związku z art. 77; art. 77 Konstytucji;
3. 3) art. 424 8 ustawy przywołanej w punkcie pierwszym z art. 77 w związku z art. 45 ust. 1 oraz w związku z art. 176 ust. 1; art. 45 ust. 1 w związku z art. 176 ust. 1; art. 176 ust. 1 Konstytucji;
4. 4) art. 398 6 § 3 ustawy przywołanej w punkcie pierwszym z art. 77 w związku z art. 45 ust. 1 oraz w związku z art. 176 ust. 1; art. 45 ust. 1 w związku z art. 176 ust. 1; art. 176 ust. 1 Konstytucji;
5. 5) art. 398 9 ustawy przywołanej w punkcie pierwszym z art. 77 w związku z art. 45 ust. 1 oraz w związku z art. 176 ust. 1; art. 45 ust. 1 w związku z art. 176 ust. 1; art. 176 ust. 1 Konstytucji,

postanawia:

odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

Uzasadnienie

1. 1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 17 września 2021 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił z żądaniem przytoczonym na tle opisanych poniżej spraw.
2. 1.1. Wyrokiem Sądu Rejonowego w D. z 14 czerwca 2017 r. (sygn. akt […]) oddalono powództwo skarżącego przeciwko Skarbowi Państwa
3. – Sądowi Rejonowemu w T. Od tego wyroku skarżący wniósł apelację, która została oddalona wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z 18 czerwca 2019 r. (sygn. akt […]). Postanowieniem Sądu Najwyższego z 23 lutego 2021 r. (sygn. akt […]) odrzucono wniesioną przez skarżącego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wskazanego wyżej prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.
4. 1.2. Wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z 21 grudnia 2017 r. (sygn. akt […]) oddalono powództwo skarżącego o ochronę dóbr osobistych przeciwko Biuru Informacji Kredytowej S.A. Od tego wyroku skarżący wniósł apelację, która została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w K. z 10 kwietnia 2019 r. (sygn. akt […]). Postanowieniem Sądu Najwyższego z 24 czerwca 2021 r. (sygn. akt […]) odrzucono skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego, o którym mowa w zdaniu poprzednim.
5. 1.3. Wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z 16 października 2018 r. (sygn. akt […]) oddalono powództwo skarżącego przeciwko M.S.

o ustalenie stosunku pracy, odszkodowanie, wynagrodzenie i wydanie świadectwa pracy. Od tego wyroku skarżący wniósł apelację, która została oddalona wyrokiem Sądu Okręgowego w Ś. z 28 lutego 2019 r. (sygn. akt […]). Postanowieniem Sądu Najwyższego z 13 lipca 2021 r. (sygn. akt […]) odmówiono przyjęcia skargi kasacyjnej skarżącego do rozpoznania.

1. 1.4. Wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z 6 listopada 2019 r. (sygn. akt […]) oddalono powództwo skarżącego przeciwko U.A. o ustalenie istnienia stosunku pracy, o wynagrodzenie za pracę, o ekwiwalent za urlop wypoczynkowy i o wydanie świadectwa pracy. Od tego wyroku skarżący wniósł apelację, która wyrokiem Sądu Okręgowego w R. z 9 lipca 2020 r. (sygn. akt […]) w części dotyczącej zasądzenia ryczałtu kosztów windykacji została odrzucona, a w pozostałym zakresie została oddalona. Postanowieniem Sądu Najwyższego z 13 lipca 2021 r. (sygn. akt […]) odmówiono przyjęcia skargi kasacyjnej skarżącego do rozpoznania.

1. 1.5. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Ł. z 14 czerwca 2018 r. (sygn. akt […]) orzeczono od pozwanego T.R. na rzecz skarżącego (powoda) kwotę 3561 zł i oddalono powództwo w pozostałym zakresie. Od tego wyroku skarżący wniósł apelację. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Ł. z 22 marca 2019 r. (sygn. akt […]) podwyższono zasądzone na rzecz skarżącego koszty procesu i oddalono apelację w pozostałym zakresie. Postanowieniem Sądu Najwyższego z 12 marca 2021 r. (sygn. akt […]) odrzucono skargę kasacyjną skarżącego.

1. 1.6. Wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z 24 maja 2018 r. (sygn. akt […]) oddalono powództwo skarżącego przeciwko A.F.J. o zapłatę.

Od tego wyroku skarżący wniósł apelację, która została oddalona wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z 27 marca 2019 r. (sygn. akt […]). Postanowieniem Sądu Najwyższego z 19 marca 2021 r. (sygn. akt […]) odmówiono skarżącemu przyjęcia skargi do rozpoznania.

1. 1.7. Wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z 12 lipca 2018 r. (sygn. akt […]) oddalono powództwo skarżącego przeciwko A.F.J. o zapłatę.

Od tego wyroku skarżący wniósł apelację, która została oddalona wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z 3 grudnia 2019 r. (sygn. akt […]). Postanowieniem Sądu Najwyższego z 12 marca 2021 r. (sygn. akt […]) odmówiono skarżącemu przyjęcia skargi do rozpoznania.

1.8. Wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z 19 lutego 2019 r. (sygn. akt […]; dalej: wyrok z 19 lutego 2019 r.) oddalono powództwo skarżącego o ustalenie stosunku pracy, świadectwo pracy i odszkodowanie przeciwko R.T. Postanowieniem tego sądu z 16 stycznia 2020 r. (sygn. akt […]) odrzucono wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji oraz jego apelację jako wniesioną po terminie. Na to postanowienie skarżący wniósł zażalenie, które zostało oddalone postanowieniem Sądu Okręgowego w P. z 29 maja 2020 r. (sygn. akt […]). Postanowieniem Sądu Najwyższego z 30 czerwca 2021 r. (sygn. akt […]) odrzucono skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku z 19 lutego 2019 r. 10

2. Pismem z 17 listopada 2021 r. (data nadania; dalej: pismo z 17 listopada 2021 r.) pełnomocnik ustosunkował się do zarządzenia Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 28 października 2021 r. (doręczonego 10 listopada 2021 r.) w sprawie braków formalnych skargi konstytucyjnej.

Pismem z 16 maja 2022 r. (data nadania; dalej: pismo z 16 maja 2022 r.) skarżący ustosunkował się do zarządzenia sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 27 kwietnia 2022 r. (doręczonego 9 maja 2022 r.) wzywającego do wskazania, które wolności lub prawa skarżącego, wynikające ze wskazanych w skardze przepisów Konstytucji oraz w jaki sposób, zostały naruszone przez wydanie, na podstawie kwestionowanych w skardze przepisów, postanowień Sądu Najwyższego załączonych do skargi, a także do uzasadnienia niezgodności kwestionowanych w skardze przepisów z konstytucyjnymi wolnościami lub prawami skarżącego, wskazanymi w skardze jako wzorzec kontroli.

Pismem z 20 czerwca 2022 r. (data nadania) skarżący, w odpowiedzi na zarządzenie sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 8 czerwca 2022 r. (doręczonego 15 czerwca 2022 r.) poinformował o wypowiedzeniu pełnomocnictwa adwokatowi, który wniósł w imieniu skarżącego skargę konstytucyjną oraz pismo z 17 listopada 2021 r. Poinformował także o udzieleniu z dniem 12 maja 2022 r. pełnomocnictwa innemu adwokatowi, który wniósł w imieniu skarżącego pismo z 16 maja 2022 r.

3. Kwestionowanym w skardze przepisom skarżący zarzucił, iż stanowiąc podstawę postanowień Sądu Najwyższego z: 23 lutego 2021 r. (sygn. akt […]); 12 marca 2021 r. (sygn. akt […]); 12 marca 2021 r. (sygn. akt […]); 19 marca 2021 r. (sygn. akt […]);

24 czerwca 2021 r. (sygn. akt […]); 30 czerwca 2021 r. (sygn. akt […]); 13 lipca 2021 r. (sygn. akt […]); 13 lipca 2021 r. (sygn. akt […]), doprowadziły do naruszenia jego prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji), prawa do wynagrodzenia szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej, prawa do drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności lub praw (art. 77 ust. Konstytucji) w związku z naruszeniem zasad demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji) i dwuinstancyjności postępowania sądowego (art. 176 ust. 1 Konstytucji).

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje

Na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 61 ust. 4 u.o.t.p.TK Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, jeżeli skarga nie spełnia wymogów określonych w ustawie i usunięcie jej braków nie jest możliwe, gdy braki te nie zostały usunięte w terminie albo gdy skarga jest oczywiście bezzasadna.

Jak stanowi art. 79 ust. 1 Konstytucji każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji. Z tego względu art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK przewiduje, że skarga konstytucyjna powinna zawierać wskazanie, która konstytucyjna wolność lub prawo skarżącego i w jaki sposób – jego zdaniem – zostały naruszone.

Skarga konstytucyjna jako środek prawny inicjujący postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym ma zatem charakter abstrakcyjno-konkretny, gdyż jej wniesienie wymaga wykazania naruszenia prawa podmiotowego i ostatecznego orzeczenia jako środka naruszenia (elementy kontroli konkretnej) oraz niekonstytucyjności podstawy prawnej orzeczenia (element kontroli abstrakcyjnej), a także istnienia związku pomiędzy naruszeniem prawa podmiotowego a pozostałymi przesłankami (zob. wyroki pełnego składu TK z: 17 lipca 2013 r., sygn. SK 9/10, OTK ZU nr 6/A/2013, poz. 79; 25 września 2019 r., sygn. SK 31/16, OTK ZU A/2019, poz. 53 oraz postanowienie pełnego składu TK z 11 czerwca 2008 r., sygn. SK 48/07, OTK ZU nr 5/A/2008, poz. 93).

Skarżący zakwestionował konstytucyjność następujących przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43 poz. 296, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2021 r. poz. 1805, ze zm.; dalej: k.p.c.): art. 424 1 § 1, art. 424 5 § 1 pkt 5, art. 424 8, art. 398 9 oraz art. 398 6 § 3 (omyłkowo wskazanego przez skarżącego w petitum skargi jako art. 396 6 § 3, którego k.p.c. nie zawiera i nie zawierała, podczas gdy w uzasadnieniu skargi mowa jest o art. 398 6 § 3, którego z kolei nie wymieniono w petitum, dlatego na zasadzie falsa demonstratio non nocet Trybunał uznał to za oczywistą omyłkę). Zdaniem skarżącego przepisy te stanowiły podstawę ośmiu postanowień Sądu Najwyższego wydanych w ramach niezależnych od siebie postępowań sądowych.

W swoim orzecznictwie Trybunał Konstytucyjny podkreślał jednak, że zasadniczo „ani Konstytucja, ani ustawa nie przewidują możliwości, by pełnomocnik połączył kilka spraw zakończonych ostatecznymi rozstrzygnięciami i na ich podstawie sporządził jedną wspólną dla wszystkich skargę konstytucyjną” (postanowienie TK z 6 czerwca 2018 r., sygn. SK 44/15, OTK ZU A/2018, poz. 37). Każde z ośmiu wskazanych w skardze postępowań sądowych obejmowało odmienną sprawę w rozumieniu art. 1 k.p.c. Z uzasadnienia skargi nie wynika również, czy zdaniem skarżącego wszystkie postanowienia Sądu Najwyższego zostały oparte na podstawie wszystkich zakwestionowanych w skardze przepisów, czy też poszczególne postanowienia wydawano na podstawie niektórych z nich.

Skarżący nie odniósł bowiem treści kwestionowanych przepisów do treści każdego z wydanych postanowień Sądu Najwyższego. Skarga nie zawiera także argumentów, zgodnie z którymi konstytucyjne wolności lub prawa wynikające ze wskazanych przepisów Konstytucji, zostały naruszone w ten sam sposób przez oparcie każdego ze wskazanych postanowień Sądu Najwyższego na kwestionowanych w skardze przepisach. Ponadto, spośród ośmiu wskazanych przez skarżącego postanowień Sądu Najwyższego, wydawanych w ramach niezależnych od siebie postępowań: dwa postanowienia dotyczyły odrzucenia skarg o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (postanowienia SN z 23 lutego 2021 r., sygn. akt […] oraz z 30 czerwca 2021 r., sygn. akt […]), cztery postanowienia dotyczyły odmowy przyjmowania skarg kasacyjnych skarżącego (postanowienia SN z: 13 lipca 2021 r., sygn. akt […]; 13 lipca 2021 r., sygn. akt […]; 12 marca 2021 r., sygn. akt […]; 19 marca 2021 r., sygn. akt […]), a dwa postanowienia dotyczyły odrzucenia skargi kasacyjnej (postanowienia SN z 12 marca 2021 r., sygn. akt […] oraz z 24 czerwca 2021 r., sygn. […]). Poszczególne grupy wskazanych orzeczeń różnią się skutkiem prawnym, treścią oraz motywami uzasadnienia i wydawane były w ramach odrębnych sytuacji prawnych i faktycznych.

W skardze konstytucyjnej skarżący zarzucił wskazanym przepisom ustawy (przedmiot kontroli) niezgodność ze wskazanymi przepisami Konstytucji (wzorzec kontroli). Jednak uzasadnienie skargi, za wyjątkiem poszczególnych cytatów z orzeczeń Trybunału i wskazywania nieskonkretyzowanych, ogólnych twierdzeń nie zawiera argumentów lub dowodów na poparcie zarzutu niekonstytucyjności kwestionowanych norm. Skarżący nie wskazał sposobu, w jaki jego konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone przez oparcie wskazanych postanowień Sądu Najwyższego na kwestionowanych w skardze przepisach prawa. Nie wskazał także związku zachodzącego między naruszeniem praw podmiotowych i ostatecznym orzeczeniem jako środkiem naruszenia oraz niekonstytucyjnością podstawy prawnej tego orzeczenia, co stanowi zasadniczy wymóg skargi konstytucyjnej, wynikający bezpośrednio z art. 79 ust. 1 Konstytucji.

Ponieważ związek ten nie wynika z treści badanej skargi oraz wydanego w sprawie ostatecznego orzeczenia, skarga nie spełnia wymogu określonego w art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK (zob. postanowienia TK z: 22 maja 2018 r., sygn. Ts 27/17, OTK ZU B/2018, poz. 119; 16 lipca 2018 r., sygn. Ts 212/17, OTK ZU B/2018, poz. 169; 11 września 2018 r., sygn. Ts 18/17, OTK ZU B/2019, poz. 150; 21 maja 2019 r., sygn. Ts 51/18, OTK ZU B/2020, poz. 174; 16 października 2019 r., sygn. Ts 232/17, OTK ZU B/2020, poz. 39; 14 listopada 2019 r., sygn. Ts 13/19, OTK ZU B/2020, poz. 63). W przeciwnym razie żądanie kontroli w trybie skargi konstytucyjnej byłoby oderwane od rozstrzygnięcia kształtującego prawa lub obowiązki skarżącego jako konkretnego, zindywidualizowanego podmiotu (zob. wyrok TK z 3 czerwca 2020 r., sygn. SK 36/19, OTK ZU A/2020, poz. 23), co naruszałoby – wynikający z art. 79 ust. 1 Konstytucji – wymóg wykazania doznania naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw o charakterze osobistym i bezpośrednim (zob. postanowienie pełnego składu TK z 10 marca 2015 r. sygn. SK 65/13, OTK ZU nr 3/A/2015, poz. 35).

W tym stanie rzeczy skarga konstytucyjna nie spełnia określonego w art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK wymogu wskazania wolności lub praw skarżącego oraz sposobu w jaki jego zdaniem zostały one naruszone. Nie spełnia także określonego w art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK wymogu uzasadnienia zarzutu niezgodności kwestionowanego przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego ze wskazaną konstytucyjną wolnością lub prawem skarżącego, z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie. Ciężar uzasadnienia niezgodności kwestionowanego przepisu ze wskazaną konstytucyjną wolnością lub prawem spoczywa bowiem na skarżącym (zob. postanowienie pełnego składu TK z 22 lipca 2015 r., sygn. SK 20/14, OTK ZU nr 7/A/2015, poz. 115).

Natomiast orzekając Trybunał związany jest wskazanym w skardze zakresem zaskarżenia (art. 67 ust. 1 u.o.t.p.TK) oraz sposobem, w jaki kwestionowana norma została zastosowana w sprawie objętej wniesioną skargą konstytucyjną (art. 53 ust. 1 pkt 1-2 oraz ust. 2 pkt 1-2 u.o.t.p.TK). Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji Trybunał poddaje bowiem kontroli konstytucyjnej konkretną normę, która stała się podstawą wydania ostatecznego orzeczenia o wolnościach lub prawach albo o obowiązkach skarżącego, określonych w Konstytucji (zob. wyrok TK z 21 czerwca 2017 r., sygn. SK 35/15, OTK ZU A/2017, poz. 51).

W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK.

POUCZENIE 23

Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżącemu przysługuje prawo do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.