Postanowienie o odmowie Trybunału Konstytucyjnegoz 20 lutego 2019 r., sygn. akt Ts 220/17

Uzasadnienie

1. 1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 29 listopada 2017 r. (data nadania) Z.M.-F i J.F. (dalej:

skarżący) wnieśli o: „1) orzeczenie wyrokiem, że przepis art. 55 ust. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2016 718 z dnia 25 maja 2016) nie dotyczy Wojewody Małopolskiego, który postępowaniem swoim potwierdził nieprzestrzeganie przez siebie postanowień art. 54 i art. 55 ust. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2016 718 z dnia 25 maja 2016);

1. 2) orzeczenie wyrokiem, że skarżące małżeństwo nie może być wywłaszczone na rzecz osoby fizycznej z uwagi na postanowienia art. 21 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz U. Nr 78, poz. 483);
2. 3) zasądzenie od strony przeciwnej ewentualnych kosztów procesu;
3. 4) o wydanie wyroku zaocznego w przypadku zaistnienia przesłanek przewidzianych w art. 339 k.p.c.”.
4. 2. Skarga dotyczy „wprowadzenia w błąd skarżącego się obywatela o przestrzeganiu przez pana Wojewodę postanowień art. 54 i art. 55 ust. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. 2016 718 z dnia 25 maja 2016), albowiem Pan Wojewoda Małopolski skargi skarżących z dnia 27 stycznia 2017 r. do Sądu Administracyjnego nie przekazał”.

Skarżący zwracają także uwagę, że nie mogą być wywłaszczeni na rzecz osoby fizycznej z uwagi na postanowienia art. 21 ust. 2 Konstytucji. Jednocześnie podali, że zostali bezprawnie wywłaszczeni bez wydania jakiejkolwiek decyzji.

1. 3. W zarządzeniu z 27 lipca 2018 r. skarżący zostali wezwani do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez:
2. 1) przedłożenie pełnomocnictwa do sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej w imieniu Z.M.-F oraz reprezentowania jej w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym, 10
3. 2) wykazanie uprawnień do wykonywania zawodu radcy prawnego przez przedłożenie kserokopii legitymacji radcowskiej, potwierdzonej za zgodność z oryginałem, 11
4. 3) wskazanie ostatecznego, w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, orzeczenia o prawach podmiotowych skarżących, o których ochronę wnoszą, 12
5. 4) podanie i udokumentowanie daty doręczenia każdemu ze skarżących ostatecznego rozstrzygnięcia, które wydane zostało na podstawie zakwestionowanych przepisów, 13
6. 5) dokładne wskazanie, w jaki sposób kwestionowane przepisy naruszają prawa podmiotowe skarżących, 14
7. 6) dokładne uzasadnienie zarzutu niezgodności zaskarżonych przepisów z powołanymi wzorcami konstytucyjnymi oraz powołanie argumentów lub dowodów na jego poparcie, 15
8. 7) przedstawienie stanu faktycznego, 16
9. 8) przedłożenie wyroków i decyzji wraz z czterema ich kopiami, potwierdzających wyczerpanie drogi prawnej, 17
10. 9) poinformowanie, czy od ostatecznego rozstrzygnięcia został wniesiony nadzwyczajny środek zaskarżenia.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje

1. Skarga konstytucyjna jest szczególnym środkiem ochrony wolności lub praw. Jest sformalizowaną instytucją prawną i musi spełniać przesłanki jej dopuszczalności, które zostały określone w art. 79 ust. 1 Konstytucji, a doprecyzowane w ustawie z 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p.

TK).

Zgodnie z art. 61 ust. 4 u.o.t.p. TK Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, jeżeli:

1. 1) nie spełnia ona wymogów określonych w ustawie i usunięcie braków nie jest możliwe;
2. 2) braki formalne nie zostały usunięte w terminie;
3. 3) jest ona oczywiście bezzasadna.
4. 2. Jednym z podstawowych wymagań formalnych skargi konstytucyjnej jest wskazanie, w jaki sposób konstytucyjna wolność lub prawo skarżącego zostały naruszone (art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p. TK) oraz uzasadnienie zarzutu niezgodności kwestionowanego przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego ze wskazaną konstytucyjną wolnością lub prawem skarżącego, z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie (art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p. TK).

Wniesiona skarga konstytucyjna nie spełnia wymienionych wymogów, ponieważ mimo wezwania do uzupełnienia braków formalnych skarżący nie wskazali, w jaki sposób doszło do naruszenia ich konstytucyjnych wolności lub praw, ani nie uzasadnili zarzutu naruszenia postanowień Konstytucji przez wskazane w skardze przepisy.

3. Trybunał stwierdza, że skarga konstytucyjna nie spełnia wymogów przewidzianych w ustawie i mimo wezwania do usunięcia braków formalnych w wyznaczonym terminie, braki te nie zostały usunięte. Z tego względu na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 2 u.o.t.p.

TK Trybunał odmówił nadania jej dalszego biegu.

Mając powyższe na względzie, Trybunał postanowił jak w sentencji.

POUCZENIE 29

Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.